Της Κατερίνας Μυλωνά

Ο μεγάλος Ηρακλειώτης γλύπτης Γιάννης Παρμακέλης, ο οποίος πρόσφατα εκλέχθηκε τακτικό μέλος της Ακαδημίας Αθηνών, μιλά στην “Π” για την εκλογή του αλλά και το προσωπικό του όραμα για τη γλυπτική

“Είναι μεγάλη τιμή η αναγνώριση του έργου μου και της καλλιτεχνικής μου πορείας από την Ακαδημία Αθηνών. Θεσμού ανωτάτου επιπέδου, με μεγάλη ιστορική πορεία”


Το αποτύπωμά του στο κέντρο του Ηρακλείου, στο Ρέθυμνο, τη Βιάννο και άλλες περιοχές της Κρήτης και της Ελλάδας έχει αφήσει ο Ηρακλειώτης γλύπτης, κ. Γιάννης Παρμακέλης, ο οποίος εξελέγη τακτικό μέλος της Ακαδημίας Αθηνών στην έδρα της "Γλυπτικής", στην Τάξη των Γραμμάτων και των Καλών Τεχνών.

Ο κ. Παρμακέλης μιλά στην «Π» για την εκλογή του αλλά και το προσωπικό του όραμα για τη γλυπτική.

«Ένα σύγχρονο γλυπτό τοποθετημένο στο χώρο, στον ελεύθερο χώρο, σωστά διαμορφωμένο, είναι το φθηνότερο πολιτιστικό μέσο. Εκπέμπει μηνύματα, λειτουργεί συνεχώς και είναι προσβάσιμο σε όλους, χωρίς ωράριο και εισιτήριο, φτάνει μόνο να υπάρχει», τονίζει.

Τι σημαίνει για έναν καλλιτέχνη η εκλογή του στην Ακαδημία Αθηνών;

« Είναι μεγάλη τιμή η αναγνώριση του έργου μου και της καλλιτεχνικής μου πορείας από την Ακαδημία Αθηνών. Θεσμού ανωτάτου επιπέδου, με μεγάλη ιστορική πορεία. Θεσμού που στους κόλπους του έχει προσωπικότητες υψηλού καλλιτεχνικού και επιστημονικού δυναμικού.»

Έχετε αφήσει, με έργα σας το αποτύπωμά σας στο Ηράκλειο και σε άλλες πόλεις. Έχετε ποτέ αισθανθεί ότι η εξέλιξη των πόλεων δεν τιμά τη δουλειά σας ; Δεδομένης της έλλειψης καθαριότητας και άλλων προβλημάτων…



«Τα έργα μου βρίσκονται σε όλη την Κρήτη, σε όλους τους νομούς και σε όλες τις πόλεις της Κρήτης, καθώς και σε όλη την υπόλοιπη Ελλάδα. Από το νοτιότερο μέρος της ( Αμιρά Βιάννου – Μνημείο εκτελεσθέντων της επαρχίας Βιάννου από τους Γερμανούς της Κατοχής) και καταλήγουν στη Βόρεια Ελλάδα και συγκεκριμένα στην Καβάλα.

Τα έργα τέχνης στο χώρο πρέπει να λειτουργούν με τις εκάστοτε συνθήκες και ανάγκες ει δυνατόν με τις καλύτερες. Το περιβάλλον, υλικό και ανθρώπινο, εμπεριέχει το έργο, καθώς και το αντίστροφο, το έργο καθορίζει και χαρακτηρίζει το χώρο και τον χρόνο.»

Ποια θεωρείτε πως είναι η θέση της γλυπτικής σήμερα στη χώρα μας ;

«Η γλυπτική στη χώρα μας είναι σε αρκετά υψηλό επίπεδο. Παρʼ όλο που ξεκίνησε από το μηδέν, ίσως και κάτω από το μηδέν θα έλεγα. Δεν της δόθηκαν οι απαραίτητες ευκαιρίες για να φανεί, και – ό,τι πραγματοποιήθηκε – έγινε με χίλιες δυο δυσκολίες και δεν προβλήθηκε ανάλογα.

Η ξενομανία χτυπάει και εδώ, οι φορείς αδρανούν, δεν βοηθούν.»

Ποια θα ήταν η πρότασή σας για την ανάδειξη της γλυπτικής;

« Είναι πολλά αυτά που θα μπορούσα να πω σχετικά με την ερώτησή σας. Έχω πολλές σκέψεις, πολλές προτάσεις, ας μείνουμε όμως για την ώρα στα εφικτά και σε κάτι που έχω πει πολλές φορές : Πως ένα σύγχρονο γλυπτό τοποθετημένο στο χώρο, στον ελεύθερο χώρο, σωστά διαμορφωμένο, είναι το φθηνότερο πολιτιστικό μέσο. Εκπέμπει μηνύματα, λειτουργεί συνεχώς και είναι προσβάσιμο σε όλους, χωρίς ωράριο και εισιτήριο, φτάνει μόνο να υπάρχει. Ειδικά σε μια χώρα σαν την Ελλάδα όπου γεννήθηκε και άνθησε η γλυπτική, σε μια χώρα με το ανάλογο φως, το κατάλληλο περιβάλλον και την ανάλογη ιστορία, η γλυπτική έπρεπε να παίζει τον ρόλο της.

Ένα γλυπτό στο χώρο, πολλά γλυπτά στο χώρο, είναι στην ουσία ένα Μουσείο. Το πιο φτηνό και λειτουργικό Μουσείο, όσον αφορά τη σχέση της γλυπτικής με τον άνθρωπο.

Μια εγκατάσταση, μια Έκθεση με δέκα μεγάλα γλυπτά έργα στο χώρο, πραγματοποίησα το 1999 στην Τζιά, με σκοπό να τονίσω και να επιβεβαι ώσω εμπράκτως την πρότασή μου.»

Αν έπρεπε να ξεχωρίσετε ένα έργο σας, ποιο θα ήταν;

«Πάντα ξεκινώ τη δημιουργία ενός έργου, μεγάλου ή μικρού, με κάποιο βασικό και ανάλογο σκεπτικό. Ερευνώ, ψάχνω για κάτι, λαμβάνοντας υπʼ όψη τις ανάλογες παραμέτρους. Το αποτέλεσμα είναι τέτοιο, που το κάθε ένα είναι ένα λιθαράκι στο όλο σκεπτικό, στο σύνολο του έργου μου ( στο όλο οικοδόμημα). Τίποτε δεν είναι περιττό, τίποτε δεν περισσεύει. Είναι τμήμα – μέρος της όλης δημιουργίας, του συνόλου του έργου μου.»