Η παρουσίαση του ιστορικού λευκώματος του Ανδρέα Μπαλτά «Τα Καράμπουρνα της Μικρασιατικής Ερυθραίας» θα γίνει απόψε στις 7 στο Θεατρικό Σταθμό Ηρακλείου.
Την εκδήλωση διοργανώνει ο Σύλλογος Καραμπουρνιωτών Ηρακλείου. Το λεύκωμα κυκλοφορεί από τον εκδοτικό οίκο «Εκδόσεις Μπαλτά» και τα κείμενα επιμελήθηκε ο Θοδωρής Κοντάρας .
Ομιλητής θα είναι ο κ. Τάσος Ηλιαδάκης, την παρουσίαση θα πραγματοποιήσει ο κ. Θοδωρής Κοντάρας. Θα ακολουθήσει μουσικοχορευτική εκδήλωση με το σύλλογο Aετογιάννης.
Το βιβλίο μιλά για τους Μικρασιάτες αλλά και για όσους καταγράφουν την ιστορία της Μικράς Ασίας, τα Καράμπουρνα της Ερυθραίας ήταν μάλλον παραμελημένα ως προς την εκδοτική παραγωγή. Την αδικία αυτή αποκαθιστά με τον καλύτερο τρόπο, το συγκεκριμένο λεύκωμα που περιδιαβαίνει τα δεκαοκτώ πανέμορφα χωριά της περιοχής με εντυπωσιακές φωτογραφίες, ιστορικά στοιχεία και παραπομπές σε αρχειακό υλικό.
Ο Θοδωρής Κοντάρας, επιμελητής της έκδοσης, αναφέρει στον πρόλογο ότι «έχει περάσει σχεδόν ένας αιώνας από την Μικρασιατική Καταστροφή…. κι όμως φαίνεται πως η νοσταλγία των απογόνων των προσφύγων για την πατρογονική γη είναι συναίσθημα βαρύ, που τους συντροφεύει πάντα….αυτό το ζήτημα σήμερα απασχολεί σοβαρά πολλούς προσφυγογενείς, που κάνουν έργο ζωής την προβολή της μικρασιατικής πατρίδας τους».
Και πράγματι ο Ανδρέας Μπαλτάς έχει κάνει έργο ζωής την ανάδειξη της Μικράς Ασίας, τόσο με τη δραστηριότητά του στον προσφυγικό σύλλογο της Γλύφας, ο οποίος εδώ και χρόνια παρεμβαίνει αποφασιστικά στο Μικρασιατικό ζήτημα, όσο και με τις συγγραφικές του συμβολές.
Όπως σημειώνει «δεν υπήρξε κατά το παρελθόν κάποια συνολική μελέτη για τα χωριά της ιωνικής χερσονήσου της Μέλαινας Άκρας» και πραγματικά το βιβλίο αποτελεί μία ολοκληρωμένη συνολική εργασία για την περιοχή αυτή.
Ο Ανδρέας Μπαλτάς οριοθετεί και το αναδεικνύει ακόμη περισσότερο, το αυτονόητο για την συντριπτική πλειοψηφία των προσφύγων της Μικράς Ασίας και άλλων πατρίδων της Ανατολής. Αρχικά, την παραδοχή ότι παρά το γεγονός ότι η Άλωση της Κωνσταντινούπολης θεωρείται ως η τραγικότερη στιγμή του Ελληνισμού, ασφαλώς η Μικρασιατική Καταστροφή έχει ακόμη πιο καταστροφικές διαστάσεις. Το Μικρασιατικό ζήτημα, για το συγγραφέα, δεν έληξε το 1922 με την καταστροφή. Ήταν και παραμένει ένα ζήτημα με πολλές διαστάσεις, που έχει σημαδέψει ανεξίτηλα την πορεία του Ελληνικού έθνους. Παρότι όμως αποτελεί τομή για τον ελληνικό λαό, πρόσφυγες και μη, δυστυχώς ουδέποτε αποτέλεσε αντικείμενο σοβαρής προσέγγισης, αντίθετα έχει περιπέσει σε λήθη.

