Μια τρυφερή νεανική αισθηματική ιστορία και δύο κωμικές περιπέτειες, όλες με ανάμεικτα αποτελέσματα.

RESTLESS

Σκην.: Γκας Βαν Σαντ

Πρωτ.: Χένρυ Χόπερ, Μία Βασίκοφσκα, Ρίο Κάσε, Σάιλερ Φισκ, Τζέιν Άνταμς

Ένα νεαρό αγόρι που έχει χάσει τους γονείς του σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα, συχνάζει σε κηδείες αγνώστων, ώσπου σε μία απ’ αυτές γνωρίζει μια κοπέλα η οποία πάσχει από καρκίνο, και της απομένουν λίγοι μήνες ζωής.

Παρότι μιλάει περιστοιχίζεται από τον θάνατο, η ιστορία καταφέρνει να είναι εξαιρετικά ευαίσθητη και τρυφερή ώστε να μπορεί κάποιος να παραβλέψει την κοινοτοπία της πλοκής. Δύο όμορφοι και ικανοί νέοι πρωταγωνιστές, μελαγχολικό σάουντρακ κι ένας καταδικασμένος έρωτας, που όμως δε βαρύνεται από μελοδραματισμό αλλά βρίσκει έξυπνους και χαριτωμένους τρόπους να εκφραστεί, όπως η σκηνή του ψεύτικου θανάτου και η επιλογή για το προσφερόμενο φαγητό στην κηδεία της Άναμπελ. Το φιλμ δείχνει τελικά την ομορφιά και την αξία της αγάπης, έστω κι αν αυτή φαινομενικά (ή και πρόσκαιρα ακόμη;) ηττάται από τον θάνατο.

Από ‘κει και πέρα, η πλοκή δεν εξελίσσεται ιδιαίτερα, απλώς εμβαθύνει ελαφρώς στην επιμέρους θλίψη των δύο χαρακτήρων η οποία μετατρέπεται σε κάτι πολύ όμορφο και χαρούμενο όταν βρίσκονται μαζί. Η τακτική του Ίνοχ να συχνάζει στις κηδείες παραμένει σχετικά απροσδιόριστη, αφού ενώ εξηγείται το κίνητρό της, αφήνεται αόριστη η σημασία της, για την οποία ο θεατής μπορεί μόνο να πιθανολογήσει. Σε μια στιγμή η Άναμπελ προσπαθεί να τον κάνει ν’ αντιμετωπίσει το τραύμα του, ρωτώντας τον μέχρι πότε θα “κοροϊδεύει” κηδείες αγνώστων. Όμως εκείνος δε μοιάζει υποτιμητικός ή κυνικός προς τον θάνατο των άλλων, απλώς πλησιάζει φοβισμένα προσπαθώντας ενδεχομένως να ζήσει και να συμφιλιωθεί με μια τελετή αποχαιρετισμού που δεν πρόλαβε λόγω του κώματός του (απουσία για την οποία κατηγορεί τη θεία του, σε μια σκηνή). Το ίδιο ισχύει και για το φάντασμα του ιάπωνα πιλότου από τον Β’ Παγκόσμιο, η φαινομενικά αλλόκοτη σεναριακή επιλογή του οποίου είναι ανοιχτή σε υποθέσεις (οι οποίες ωστόσο, ίσως να μη χρειάζονται).



ΟΙ ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΕΣ ΤΟΥ ΤΕΝΤΕΝ: ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΟΥ ΜΟΝΟΚΕΡΟΥ 3D

THE ADVENTURES

OF TINTIN: THE SECRET OF THE UNICORN 3D

Σκην.: Στίβεν Σπίλμπεργκ

Με τις φωνές των: Τζέιμυ Μπελ, Ντάνιελ Κρεγκ, Άντι Σέρκις, Σάιμον Πεγκ, Τόμπι Τζόουνς

Μια μέρα ο νεαρός δημοσιογράφος Τεν-Τεν αγοράζει τη μινιατούρα ενός παλιού πλοίου με όνομα Μονόκερως, μέσα στην οποία κρύβεται το ένα από τα τρία κομμάτια του χάρτη για τον εντοπισμό ενός αμύθητου θησαυρού.

Ακόμα μία κινηματογραφική μεταφορά του διάσημου ήρωα που δημιούργησε το 1929 ο βέλγος κομίστας Ζωρζ Ρεμί, γνωστός ως Ερζέ, και που έχει ήδη μεταφερθεί σε διάφορες ταινίες και σειρές κινουμένων σχεδίων, καθώς και δύο φιλμ ζωντανής δράσης το 1961 και το 1964. Ο Σπίλμπεργκ ήταν οπαδός του ήρωα από τις αρχές της δεκαετίας του ’80, όταν είχε φροντίσει να εξασφαλίσει τα κινηματογραφικά του δικαιώματα, με στόχο μια κινηματογραφική εκδοχή ζωντανής δράσης. Μιλώντας με τον Πίτερ Τζάκσον για να του ζητήσει τη συμβολή της εταιρείας του,Weta Digital, στην κατασκευή των ψηφιακών εφέ, εκείνος του πρότεινε να γυρίσει την ιστορία σε ψηφιακό κινούμενο σχέδιο και μάλιστα με τη χρήση του motion capture, την τεχνική με την οποία οι ήρωες δε ‘ζωγραφίζονται’ αλλά πρώτα ερμηνεύονται από αληθινούς ηθοποιούς, οι ερμηνείες ταυτόχρονα μεταφέρονται στον υπολογιστή και αποτελούν έπειτα τη βάση για την εικονογράφηση των χαρακτήρων. Τελικά, ο Τζάκσον συμμετέχει στο σχέδιο ως συν-δημιουργός, αφού εκτός από χρέη παραγωγού, έχει αναλάβει να σκηνοθετήσει το δεύτερο μέρος μιας τριλογίας, η οποία θα κλείσει με μια τρίτη ταινία που θα συν-υπογράψουν οι δύο σκηνοθέτες.

Η τρισδιάστατη προσθήκη του Σπίλμπεργκ συνδυάζει στοιχεία από τρία βιβλία του Ερζέ, τον «Κάβουρα με τις χρυσές δαγκάνες», τον «Κόκκινο Ράκαμ» και το «Μυστικό του Μονόκερου». Μια άψογα εικονογραφημένη, ακατάπαυστη περιπέτεια γεμάτη δράση και χιούμορ, που όμως δεν ασχολείται πολύ με το ποιός είναι ο Τεν-Τεν, βουτώντας από το πρώτο λεπτό στην περιπετειώδη πλευρά της ιστορίας, επιλογή που κατά τη γνώμη μας ίσως υπονομεύει το ενδιαφέρον του θεατή για τον ήρωα, κάτι που ισχύει και για όλους τους υπόλοιπους χαρακτήρες, αφού τα διαλογικά διαλείμματα αφορούν πάντα το θησαυροθηρικό μυστήριο, χωρίς συναισθηματική εμβάθυνση. Επίσης, οι σκηνές δράσης, όσο ακροβατικά σκηνοθετημένες κι αν είναι, μοιάζουν να πάσχουν από μια έλλειψη σοβαρού κινδύνου, ακριβώς λόγω της υπερβολικής ευκολίας με την οποία ‘γλιστρούν’ τα πλάνα μέσα στον τόπο της δράσης, αψηφώντας περιορισμούς χωρικής αληθοφάνειας.

Ωστόσο, ο φρενήρης ρυθμός της πλοκής, η φανερή αγάπη του σκηνοθέτη για τους χαρακτήρες, το φροντισμένο χιούμορ, η εντυπωσιακή πλαστικότητα και λεπτομέρεια του σχεδίου, καθώς και οι ζωηρές -κυρίως φωνητικές- ερμηνείες του καστ, φανταζόμαστε ότι είναι αρκετά για να εξισορροπήσουν τις όποιες ενστάσεις και να χαρίσουν μια διασκεδαστική κινηματογραφική έξοδο.



ΠΩΣ ΝΑ ΚΛΕΨΕΤΕ ΕΝΑΝ ΟΥΡΑΝΟΞΥΣΤΗ

TOWER HEIST

Σκην.: Μπρετ Ράτνερ

Πρωτ.: Μπεν Στίλερ, Έντι Μέρφι, Κέισυ Άφλεκ, Τία Λεόνι, Άλαν Άλντα, Γκαμπούρι Σιντίμπε, Μάθιου Μπρόντερικ

Στον ακριβότερο ουρανοξύστη διαμερισμάτων του κόσμου, που βρίσκεται στο Μανχάταν, ο πλουσιότερος ενοικιαστής εξαπατά τους εργαζόμενους και καταχράται τις οικονομίες τους. Εκείνοι προκειμένου να πάρουν πίσω τα λεφτά τους, οργανώνουν ληστεία στο διαμέρισμά του όπου κρύβονται ακόμα 20 εκατομμύρια δολάρια. Σύμβουλος στο επικίνδυνο εγχείρημά τους, ένας μικροαπατεώνας που περνιέται για μεγαλο-ληστής.

Όπως οι περισσότερες ταινίες του Ράτνερ (σειρά «Rush Hour», «Κόκκινος Δράκος», «X-Men 3» κ.α.) έτσι κι αυτή εδώ είναι υπόδειγμα του τέλεια αμπαλαρισμένου πακέτου με αδιάφορο περιεχόμενο. Εντυπωσιακά ευρύχωρα πλάνα, πλούσιοι εσωτερικοί χώροι, γυαλισμένη, στιλπνή φωτογραφία, ταλαντούχο κι εύστοχο καστ, αλλά με ένα άνισο σενάριο που αδιαφορεί για την αληθοφάνεια του εγχειρήματός του (η μεταφορά του αυτοκινήτου από το διαμέρισμα στο ασανσέρ και πίσω στην ταράτσα), και τις λεπτομέρειες στην πρόοδο των χαρακτήρων του (η μεταστροφή του Σλάιντ δεν είναι απίθανη αλλά είναι πρόσκαιρη και τελικά ανώφελη, η τελική αυτοθυσία του Τζος είναι αταίριαστα σοβαρή σε σχέση με το υπόλοιπο ύφος του φιλμ), ενώ το χιούμορ πότε δε γίνεται όσο έξυπνο υπόσχεται η παρουσία ενός τόσο ταλαντούχου καστ. Σύντομες εξαιρέσεις, το θεαματικό εισαγωγικό πλάνο της ταινίας που με μαεστρία αποδίδει την απληστία του ζάπλουτου Σω (τον υποδύεται απολαυστικά ο Άλντα), το στενό κάδρο στο φλερτ των Μέρφι-Σιντίμπε μπροστά από το χρηματοκιβώτιο, καθώς και οι χαρακτήρες των Πένια και Άφλεκ που φανταζόμαστε ότι θα είχαν ακόμη απολαυστικότερες στιγμές με καλύτερο σενάριο στα χέρια τους.