Του Μανόλη Καρέλλη*

Είναι σοβαροί και απολύτως αξιόπιστοι και υπεύθυνοι οι πανεπιστημιακοί κ.κ. Χάγκεν Φλάισερ και Στέλιος Περάκης. Και είμαστε υποχρεωμένοι να δίδουμε πίστη στα λεγόμενα και στα γραφόμενά τους.

Είμαι, έτσι, υποχρεωμένος να θεωρώ αληθινό τον ισχυρισμό τους ότι η Γερμανία χρωστά τεράστια ποσά στην Ελλάδα, προερχόμενα από τις πολεμικές επανορθώσεις (που δεν προβλήθηκαν ακόμα για λόγους που δεν εξηγήθηκαν ποτέ) και από ένα δάνειο που έλαβε η Γερμανία από την κατεχόμενη, τότε, Ελλάδα, το 1942.

Και ενώ οι απαιτήσεις μας σε βάρος μιας Γερμανίας από τις πολεμικές επανορθώσεις πρέπει να περάσουν πρώτα από τη διαδικασία της κατάθεσης του σχετικού αιτήματος αρμοδίως, η απαίτηση για την πληρωμή του δανείου το 1942 είναι, περίπου, “εκκαθαρισμένη” και μπορεί να διεκδικηθεί, ανα πάσα στιγμή.

Ποιό όμως, είναι το ύψος των γερμανικών οφειλών προς την Ελλάδα;

Οι πολεμικές επανορθώσεις πρέπει να προσδιορισθούν με διαδικασίες που είναι επίπονες και χρονοβόρες, ενώ το ποσόν που μπορεί να διεκδικήσει η Ελλάδα από τη Γερμανία από το κατοχικό δάνειο, είναι, περίπου, προσδιορισμένο. Και είναι τεράστιο, καθώς έχει μεσολαβήσει τοκοφορία σχεδόν 70 χρόνων.

Οπως είπε, πριν λίγες ημέρες, ο κ. Στέλιος Περάκης μιλώντας σε τηλεοπτική εκπομπή το ποσόν που οφείλει η Γερμανία στην Ελλάδα από το κατοχικό δάνειο εκφράζεται “πιο πολύ σε τρισ. ευρώ και λιγότερο σε δισ.”

Η Γερμανία με φτηνά, δικολαβίστικα τερτίπια προσπαθεί να αποφύγει την κουβέντα και για τις πολεμικές επανορθώσεις και για το κατοχικό δάνειο που συνιστούν την οφειλή της προς την Ελλάδα. Ισχυρίζεται, έτσι, μεταξύ άλλων φτηνιάρικων ότι η Γερμανία του 1941-1944 δεν είναι η σημερινή Γερμανία, ούτε μετά την επανένωση των δυο Γερμανιών, της Ανατολικής και της Δυτικής. Ακριβώς όπως μια επιχείρηση που επτώχευσε δολίως αρνείται τις υποχρεώσεις της επειδή η φίρμα της έχει υποστεί μια μικρή παραλλαγή.

Και δεν είναι η πρώτη φορά που συλλαμβάνεται η “αυτοκρατορική” δύναμη της σημερινής-όπως κατάντησε-Ευρωπαϊκής Ενωσης να χρησιμοποιεί μεθόδους και πρακτικές που προσβάλλουν την κρατούσα αντίληψη περί ηθικής και ευπρέπειας.

Μήπως δεν είναι η Γερμανία που είχε ψηφίσει νόμο που επέτρεπε σε επιχειρήσεις της, στη Ζήμενς λ.χ., να χρησιμοποιούν μέρος των κεφαλαίων τους για προώθηση των πωλήσεών τους σε “μίζες”. Με άλλα λόγια; Η γερμανική πλευρά, ακόμα, επέμενε (πρόσφατα) με φορτικό τρόπο απευθυνόμενη προς την ελληνική κυβέρνηση να μη διεκδικηθούν αποζημιώσεις από τη Ζήμενς που με τις ευλογίες της γερμανικής νομοθεσίας είχε διαφθείρει Ευρώπη και Ασία και Αφρική και Αμερική.

Μας χρωστάει, λοιπόν, η Γερμανία. Και πρέπει να διεκδικήσουμε τα χρωστούμενα. Ακριβώς όπως θα τα διεκδικούσε η Γερμανία αν της χρωστάγαμε εμείς οι Ελληνες. Στην περίπτωση που της χρωστάγαμε εμείς τέτοια ποσά θα μας έστελνε όχι επιτρόπους αλλά και κανονιοφόρους για να τα εισπράξει.

Και με αυτά που χρωστά η Γερμανία στην Ελλάδα θα πληρώσει η χώρα μας στο σύνολο τους τις οφειλές της και προς τις χώρες της Ευρωπαϊκής Ενωσης και προς το ΔΝΤ και προς τις τράπεζες και προς τα ασφαλιστικά ταμεία και προς τους ιδιώτες.

Και θα συνεχίσουμε καθαροί από χρέη και με μια υπόσχεση που θα την τηρήσουμε. “Ποτέ πια δανεισμός” και με την υποχρέωση να κρεμάμε το καλάθι μας μέχρι εκεί που φτάνει το χέρι μας.

Αναμένομε από κάποια πολιτική δύναμη, απ΄όσες συνιστούν το πολιτικό σύστημα που κλωνίζεται επικινδύνως σε τέτοιο σημείο, που πολλοί σπεύδουν να το χαρακτηρίσουν ετοιμόρροπο, να βάλει στο πρόγραμμά του, ενόψει των επερχομένων εκλογών, τη διεκδίκηση και τωνπολεμικών επανορθώσεων αλλά, ιδίως, του κατοχικού δανείου από τη Γερμανία της Μέρκελ. Και να στείλουμε κι εμείς στη Γερμανία επιτρόπους όταν εκκαθαριστεί η οφειλή της για να επιβλέψουν την πλήρη και χωρίς εκπτώσεις πληρωμή τους.

Η σιωπή των κομμάτων της Ελλάδας για τις γερμανικές οφειλές-τις υπαρκτές και αναμφισβήτητες-συνιστά παράλειψη επιβεβλημένου καθήκοντος και μη εκπλήρωση εθνικής υποχρέωσης.

Ο Μ. Καρέλλης είναι τ. δήμαρχος και ευρωβουλευτής