«Ανακαλύψαμε ότι γινόταν κι ένα παιχνίδι με τη γαλλική γλώσσα, όπου η έκφραση ça va, προφέρεται «σα βά», σημαίνει «πάει καλά», οπότε όλα καλά! ...»
O... γαλλοτραφής Σάββας είναι κατά βάθος ένας ανατολίτης γάτος, εθισμένος στην ξάπλα και τα ατέλειωτα χάδια.
Για την άνετη ζωή του έχουν φροντίσει με τον καλύτερο τρόπο ο Όμηρος Θεολογίτης και η Βίκυ Δολαψάκη, το ζευγάρι των εκπαιδευτικών που του δείχνουν τη στοργή και την φροντίδα που τόσο έχει ανάγκη.
Εκείνος τους ανταποδίδει με κάθε γατίσιο τρόπο την αγάπη τους και η τρυφερή παρουσία του στο σπίτι είναι το καλύτερο αντίδοτο στην σκληρή πραγματικότητα που ζούμε.
Ο Όμηρος και η Βίκυ, μας γράφουν την ιστορία του.
”Το καλοκαίρι του 2009 με την πρόφαση του δώρου για κάποιο γεγονός που εορτάζαμε, λάβαμε από την φίλη μας αυτό το ζωντανό... αγαπησιάρικο δώρο αγάπης. Αγάπης προς εμάς και αγάπης προς τα ζώα, γιατί ο Σάββας παρʼ όλη την πολυτελή του εμφάνιση και αριστοκρατική καταγωγή είναι ένα πλασματάκι που υπέφερε στην αρχή της ζωής του, αφού πέρασε τους πέντε πρώτους μήνες της ζωής του μέσα σε ένα κλουβί στην βιτρίνα του καταστήματος για οικιακά ζώα όπου επωλείτο, διότι προφανώς λόγω τιμής, παρέμενε στα αζήτητα και με μέλλον αβέβαιο. Το αποτέλεσμα ήταν ότι όταν ήρθε σε εμάς πολύ φοβισμένος, τα πίσω του πόδια ήταν αγύμναστα. Πήρε αρκετές μέρες για να μετακινηθεί από το πρώτο σημείο του σπιτιού στο οποίο τον ακουμπήσαμε όταν τον βγάλαμε από το κλουβάκι και επίσης αρκετό καιρό για να μάθει να χρησιμοποιεί το σώμα του όπως μία κανονική γάτα.
Τον ονομάσαμε Σάββα γιατί είναι σαββατογεννημένος στην κοινή μας ζωή, ήρθε πρώτη φορά ένα Σάββατο στο σπίτι μας και μας φάνηκε ότι άλλα ονόματα που σκεφτήκαμε ηχούσαν πολύ ελαφρά για το βάρος της...προσωπικότητάς του. Έδειχνε επίσης από την αρχή να ανταποκρίνεται σε αυτές τις δύο συλλαβές και ανακαλύψαμε ότι γινόταν κι ένα παιχνίδι με την γαλλική γλώσσα, όπου η έκφραση ça va, προφέρεται « σα βά», σημαίνει «πάει καλά», οπότε όλα καλά! .... Άλλωστε γρήγορα έδειξε ότι στο «Σάββας» αναγνωρίζει τον εαυτό του.
Έχουμε ξαναζήσει με άλλους τρομερούς γάτους και γάτες, όμως ο Σάββας είναι σίγουρα ο πιο τρυφερός, ο πιο χαδιάρης. Έχει απεριόριστη ανάγκη για στοργή. Ζητά έκδηλα, έως απαιτεί, αν καθυστερήσεις, την αγάπη και την τρυφερότητα αλλά είναι το ίδιο εκδηλωτικός όταν την προσφέρει. Εκτός από αυτό το κύριο χαρακτηριστικό του είναι πολύ ανατολίτης στην καλοπέραση και στην ξάπλα. Ποζάρει διαρκώς φιλήδονα σε καναπέδες, κρεββάτια, πατώματα όσπου αποκοιμιέται κανονικά. Την νύχτα βέβαια όπως όλες οι γάτες είναι πιο ενεργητικός και παίζει κυνηγητό με διάφορους αόρατους φίλους ή εχθρούς. Το ελλάτωμά του είναι ότι δεν απέβαλε ποτέ εντελώς τον φόβο κι έτσι οποιαδήποτε απότομη κίνηση, πέρασμα στους διαδρόμους του σπιτιού ή κάποιος καθημερινός απότομος ήχος τον τρέπει σε φυγή. Ακόμα και αυτό βέβαια είναι για μας διασκεδαστικό γιατί δεν μπορούμε να συλλάβουμε πώς μία ξαφνική κίνηση από εμάς, με τους οποίους ζει συνέχεια και αποδεδειγμένα μας αγαπάει, μπορεί να του προκαλέσει πανικό.
Πώς τα πάει με τις καταστροφές; Εξαιρετικά! Μπορεί να φθείρει σε σύντομο χρονικό διάστημα κάθε είδους ταπετσαρία ή κουρτίνα με την δικαιολογία ότι είναι ένα γατί που του στερούμε την επαφή με την φύση. Πάντως αν έχετε βαρεθεί την επίπλωσή σας είναι μια καλή λύση...
Του αρέσει πάρα πολύ να κυνηγάει μπαλάκια πλαστικά ή χάρτινα τα οποία μπορεί και να μεταφέρει στο στόμα σε όλο το σπίτι. Είναι θηραματοφόρο ζώο.
Είναι κύριος, υπομονετικός, ιππότης κοινωνικός με άλλες γάτες, σκύλους, παιδιά, δεν νομίζω ότι έχει γνωρίσει κάποιο άλλο είδος. Στα πουλιά και στις μύγες στο μπαλκόνι εκτοξεύει απειλές με παράξενους ήχους.
Τρώει μόνο κροκέτες και σίγουρα προτιμάει τις κανονικές και όχι τις λάιτ για στειρωμένα που του δίνουμε για να μην γίνει κι άλλο μαλλιαρή μπαλίτσα αλλά δεν δημιουργεί προβλήματα κι έχει τιμήσει και την μαγειρική μας όταν ήταν άρρωστος χωρίς διαμαρτυρίες.
Γίνεται έξαλλος, στο μέτρο της νηφάλιας ιδιοσυγκρασίας του, αν προσπαθήσει κάποιος να τον κρατά αγκαλιά με το ζόρι, αλλά όχι τόσο έξαλλος όσο έξαλλοι γινόμαστε εμείς όταν βλέπουμε να φεύγουν πόντοι από την κουρτίνα. Ηρεμεί πάντα όταν ηρεμούμε εμείς, είτε καθισμένοι είτε ξαπλωμένοι και τότε θυμάται τον μοναδικό στόχο του στη ζωή: να τον χαιδεύουν τρυφερά !
Μέσα στα σκληρά πράγματα που ζούμε είναι ίσως αστεία τόση αγνότητα και τρυφερότητα κι έτσι γελάμε και χαμογελάμε διαρκώς όταν στρέψουμε το βλέμμα μας στο Σάββα. Κι έτσι άλλαξε την ζωή μας , όπως το κάνουν συνήθως τα ζώα και τα παιδιά.. Σε αναγκάζουν να στρέψεις το βλέμμα και να δεις και να έρθεις σε επαφή με αυτά, τα πολύ ζωτικά, και τα « όχι ζωώδη», που μπορείς πολύ εύκολα να ξεχάσεις στην καθημερινότητα...”.
