Eίναι μαλλιαρός, φωνακλάς με μια... φράντζα που του χάρισε και το ποδοσφαιρικό όνομά του. Ο Pavel από τα σκουπίδια όπου βρέθηκε, έγινε ο σύντροφος ζωής για μια οικογένεια που τον λατρεύει.
Η Τόνια Κουνάδη μάς γράφει την ιστορία του:
“Αυτός ο μαλλιαρός σκύλος ονομάζεται Pavel.
Έχει περάσει πλέον τα τρία και είναι κοντά μας από όταν ήταν μόλις κανά δυο μηνών.
Μη ρωτήσετε τι ράτσα είναι. Εμείς λέμε πως είναι trash griffon μιας και βρέθηκε στα σκουπίδια μαζί με τα αδέρφια του.
Μια καλή μας φίλη με ιδιαίτερη αγάπη όχι μόνο για τα σκυλιά αλλά για όλα τα έμβια όντα, τα βρήκε σε μια κούτα μέσα σε έναν κάδο που κάποιος διεστραμμένος θεώρησε πως ήταν η καλύτερη ιδέα για να τα ξεφορτωθεί.
Μετά από σκέψη αποφασίσαμε να τον πάρουμε σπίτι μας καθώς δεν είχαμε προηγουμένως καμιά επαφή με σκύλους και ούτε γνωρίζαμε τι φροντίδα χρειάζεται ένα κουτάβι. Το μόνο που ξέραμε ήταν πως η απόφασή μας συνεπαγόταν με δέσμευση. Δεν παίρναμε ένα χαριτωμένο κουτάβι μέχρι να το βαρεθούμε αλλά ένα σκύλο συντροφιάς μέχρι το τέλος της ζωής του.
Η φράντζα που έπεφτε μπροστά στα μάτια του, μάς βοήθησε να βρούμε το όνομά του. Όσοι γνωρίζουν τον Τσέχο ποδοσφαιριστή Pavel Nedved μπορούν να καταλάβουν.
Θεωρήσαμε σωστό να εκπαιδεύσουμε τον Pavel για να μπορεί να συνεργαστεί μαζί μας. Τελικά ανακαλύψαμε πως αυτοί που ήθελαν εκπαίδευση ήμασταν εμείς καθώς η συμπεριφορά του σκύλου είχε άμεση σχέση με τη δική μας συμπεριφορά απέναντί του. Η εκπαιδεύτριά μας, η Μπέντε, μας βοήθησε να καταλάβουμε ότι τα όρια είναι απαραίτητα για μια καλή συμβίωση. Ανάλογα με τη διάθεση και την όρεξη που έχει ο καθένας μας να ασχοληθεί με το σκύλο του μπορεί να τον μάθει πολλά πράγματα ανεξάρτητα αν είναι καθαρόαιμος ή κοπριτάκος.
Πλέον ο Pavel είναι μέλος της ιδιότυπης οικογένειάς μας. Αρέσκεται στα χάδια και πάντα τα αναζητά. Του αρέσει να πηγαίνει βόλτες αλλά και να κοιμάται με τις ώρες. Σε γενικές γραμμές είναι ήσυχος. Βέβαια αυτό αναιρείται όταν μπαίνει στο ρόλο τού προστάτη του σπιτιού μας όπου η ισχυρότερη σειρήνα ωχριά μπροστά του. Η ένταση του γαβγίσματος είναι αυτό που μας ενοχλεί περισσότερο.
Μέσα από την εκπαίδευση έμαθε να σχετίζεται και με τα άλλα σκυλιά. Συνήθως όμως προτιμά τη συντροφιά των ανθρώπων. Την ώρα του φαγητού μένει σιωπηλός κάτω από το τραπέζι μήπως και αυτή η άριστη διαγωγή τού χαρίσει κανένα λαχταριστό μεζέ. Αν αυτό δε συμβεί, αρκείται στις κροκέτες του.
Του αρέσει να του πετάς τα παιχνίδια του και να στα φέρνει πίσω αλλά και να τον κυνηγάς. Τα tricks που έχει μάθει σκορπάνε πάντα γέλιο, τον γεμίζουν όμως και αυτοπεποίθηση λόγω της επιβράβευσης που κερδίζει.
Όταν αποφασίσαμε να τον πάρουμε δε μπορούσαμε ούτε να φανταστούμε πόση αγάπη θα μας προσέφερε και πόσο θα άλλαζε τη ζωή μας.
Ο Pavel βρήκε ένα σπίτι και εμείς γίναμε πιο υπεύθυνοι για τον πιστό μας σύντροφο”.
