Ο Τζωρτζ Κλούνι καταθέτει την κριτική του στο αμερικανικό πολιτικό σύστημα.

ΑΙ ΕΙΔΟΙ ΤΟΥ ΜΑΡΤΙΟΥ

THE IDES OF MARCH

Σκην.: Τζωρτζ Κλούνι.

Πρωτ.: Ράιαν Γκόσλινγκ, Τζωρτζ Κλούνι, Φίλιπ Σίμουρ Χόφμαν, Πωλ Τζιαμάτι, Ίβαν Ρέιτσελ Γουντ, Μαρίσα Τομέι, Τζέφρι Ράιτ.

Ο νεότερος από τους δύο υπεύθυνους της εκστρατείας του κυβερνήτη Μόρις στις προκριματικές εκλογές για την προεδρική υποψηφιότητα του Δημοκρατικού κόμματος, δελεάζεται ν’ αλλάξει στρατόπεδο αφού τον προσεγγίζει ο επικεφαλής της εκστρατείας του αντίπαλου υποψηφίου.

Βασισμένη στο θεατρικό εργο του Μπο Γουίλιμον «Farragut North» που ανέβηκε για πρώτη φορά το 2008, η ταινία είναι η τέταρτη σκηνοθεσία στη φιλμογραφία του Κλούνι, μετά τα «Εξομολογήσεις ενός επικίνδυνου μυαλού» (2002), «Καληνύχτα και καλή τύχη» (2005) και «Leatherheads» (2008). Μαζί με τον ίδιο τον Γουίλιμον και τον Κλούνι, το σενάριο υπογράφει ο Γκραντ Χέσλοφ, συν-σεναριογράφος του Κλούνι στο «Καληνύχτα».

Ο τίτλος του θεατρικού αναφέρεται στην ομώνυμη στάση του μετρό της Ουάσινγκτον που βρίσκεται στην περιοχή με τις εταιρείες συμβούλων και διαμορφωτές πολιτικής. Παρότι η περιοχή του Farragut North ενσωματώνεται στους διαλόγους, για τίτλος του φιλμ προτιμήθηκε μια φράση των αρχαίων χρόνων, που σήμαινε το μέσο των μηνών, κι έγινε διάσημη μέσα από έναν χρησμό προς τον Ιούλιο Καίσαρα, να φοβάται “τας ειδούς του Μαρτίου”. Εκείνος αψήφησε την προειδοποίηση και τελικά δολοφονήθηκε στις 15 Μαρτίου του 44 π.Χ. Η ταινία αφηγείται μια ιστορία παρόμοιας πολιτικής μηχανορραφίας που περιλαμβάνει θάνατο, έστω κι αν αυτός δεν είναι του κεντρικού πολιτικού προσώπου. Το φιλμ είναι ένα έξυπνο και αιχμηρό πολιτικό δράμα, που εκθέτει τη φιλοδοξία, τους συμβιβασμούς, την υποκρισία, τον κυνισμό που κρύβεται πίσω από το κυνήγι της εξουσίας και το τροφοδοτεί.

Ο Κλούνι ακολουθεί τα χνάρια του Τιμ Ρόμπινς και του Γουόρεν Μπίτι, οι οποίοι επίσης ανήκουν στους υποστηρικτές του Δημοκρατικού κόμματος κι έχουν στο παρελθόν σκηνοθετήσει τη δική τους κριτική στο πολιτικό σύστημα των Η.Π.Α., ο πρώτος στον «Bob Roberts» το 1992 και ο δεύτερος στο «Bulworth» το 1998. Ωστόσο, εδώ κεντρικός χαρακτήρας δεν είναι ο κυβερνήτης αλλά ο νεαρός ταλαντούχος υπεύθυνος της εκστρατείας, Στίβεν, που πέφτει θύμα της δικής του φιλοδοξίας ή της αυστηρότητας του προϊσταμένου του, αλλά καταφέρνει να αναστρέψει την κατάσταση υπέρ του, εκμεταλλευόμενος εκδικητικά το παραστράτημα του κυβερνήτη, το οποίο κι εκείνος με τη σειρά του προσπαθεί να συγκαλύψει. Τόσο ο Μόρις όσο και ο Στίβεν είναι δύο ιδεαλιστές, οι πεποιθήσεις των οποίων θα δοκιμαστούν στη διάρκεια της πλοκής και θα αλλάξουν προς το χειρότερο. Η μεταστροφή τους αποτελεί σύμπτωμα της διεφθαρμένης πολιτικής μηχανής της οποίας ο Στίβεν είναι γρανάζι. Εφόσον θέλει να παραμείνει στο παιχνίδι και με κάποιον τρόπο να επηρεάζει την έκβαση, πρέπει να χάσει τον εαυτό του και να μετατραπεί σε κυνικό εκβιαστή. Το ίδιο και ο Μόρις, ο οποίος τελικά δεν έχει υπολογίσει ακριβώς το τίμημα της ακεραιότητας, που διαπιστώνει ότι του πέφτει ψηλότερο απ’ όσο διακηρύσσει. Προτιμά να συνεχίζει τους θεατρινισμούς, με τους οποίους σκεπάζει τις συμφεροντολογικές συναλλαγές και την απόκρυψη της ηθικής ευθύνης.

Σχετικά με την τελευταία, το φιλμ απεικονίζει την πολιτική ως ένα ανδροκρατούμενο, σεξιστικό περιβάλλον, καθώς η νεαρή Μόλυ γίνεται θύμα πίεσης που ενσαρκώνεται κι ασκείται από τρεις ηλικιακά μεγαλύτερες ανδρικές φιγούρες: τους δύο προϊστάμενους που εμπλέκονται στην ερωτική της ζωή και τον αυστηρό καθολικό πατέρα- αντιστοίχως η ελευθεριάζουσα και πουριτανική πλευρά του ίδιου πατριαρχικού νομίσματος. Η εγκυμοσύνη που προκαλεί ο κυβερνήτης, ο υποβιβασμός της Μόλυ από τον Στίβεν σε ανεπιθύμητη αναποδιά της εκστρατείας που πρέπει ν’ αντιμετωπιστεί βιαστικά, και μάλιστα αφαιρώντας της το δικαίωμα επιλογής, καθώς επίσης ο φόβος της κοπέλας για την αντίδραση του πατέρα της και για τον γενικότερο διασυρμό που θα δημιουργούσε μια ενδεχόμενη εκδικητική εκμετάλλευση του γεγονότος από τον Στίβεν προς τον Μόρις, όλα την περικυκλώνουν ασφυκτικά και την εξωθούν στο τέλος.

Η σαφής κριτική του σεναρίου, η ωριμότητα και η επεξεργασία των χαρακτήρων και των καταστάσεων, η σχετικότητα της ηθικής, η αποφυγή της ευκολίας και του λαϊκισμού (ο Κλούνι θα μπορούσε εύκολα να στοχεύσει τους Ρεπουμπλικανούς, αλλά ονοματίζει τους Δημοκρατικούς, που ο ίδιος υποστηρίζει), η επίγνωση και η πεποίθηση στην εκφορά των διαλόγων, η ακλόνητη επαφή των εξαιρετικών ηθοποιών με τα μάτια, φτιάχνουν μία από τις πιο ενδιαφέρουσες ταινίες της χειμερινής σεζόν, που δεν αποκλείεται να οδηγήσει τους συντελεστές της στις οσκαρικές υποψηφιότητες.

ΜΗ ΦΟΒΑΣΑΙ ΤΟ

ΣΚΟΤΑΔΙ

DON’T BE AFRAID OF THE DARK

Σκην.: Τρόι Νίξι.

Πρωτ.: Γκάι Πιρς, Κέιτυ Χολμς, Μπέιλυ Μάντισον, Τζακ Τόμσον.

Ένα κοριτσάκι στέλνεται από τη μητέρα της να ζήσει μαζί με τον πατέρα της και την καινούρια του σύντροφο, σε μια έπαυλη του 19ου αιώνα την οποία εκείνοι έχουν αναλάβει ν’ αναπαλαιώσουν και τελικά να πουλήσουν. Αυτό που δε γνωρίζουν είναι ότι στο υπόγειο του σπιτιού ζουν κρυμμένα μικρά τέρατα που προσπαθούν ν’ απαγάγουν ένα από τα τρία μέλη της οικογένειας και να το πάρουν μαζί τους στον υπόγειο κόσμο όπου ζουν.

Το σκηνοθετικό ντεμπούτο μεγάλου μήκους του Νίξι, αποτελεί ριμέικ της ομώνυμης τηλεταινίας που προβλήθηκε στο δίκτυο ABC το 1973 σε σκηνοθεσία Τζον Νιούλαντ. Συν-σεναριογράφος και συμπαραγωγός είναι ο μεξικανός Γκιγιέρμο ντελ Τόρο, που έχει συνδεθεί με το είδος της φαντασίας και του τρόμου μέσα από τίτλους όπως, μεταξύ άλλων, ο «Λαβύρινθος του Πάνα» ως σκηνοθέτης και το «Ορφανοτροφείο» ως παραγωγός, στα οποία επίσης διακυβεύεται η ζωή ενός μικρού παιδιού. Όμως, πάρα την ανάμειξη του ταλαντούχου δημιουργού, το φιλμ είναι μια εντελώς συνηθισμένη ιστορία, με το σενάριο μάλιστα να αποκαλύπτει τα πάντα από την πρώτη σκηνή, και χωρίς να επιφυλάσσει καμία έκπληξη από ‘κει και πέρα, εκτός από την τυπική εξήγηση της κατάστασης. Σκιές, τριξίματα, καταιγίδες, κομμένο ρεύμα, όλα τα γνωστά και βαρετά πλέον κόλπα χρησιμοποιούνται για να πουν μια ιστορία, η κατάληξη της οποίας και η σεναριακή πορεία μέχρι εκεί, γίνονται προβλέψιμες από την πρώτη σκηνή.

ΠΟΝΤΙΟΙ: ΝΕΩΝ ΓΕΝΕΑΝ

Σκην.: Όμηρος Ευστρατιάδης.

Πρωτ.: Παύλος Κοντογιαννίδης, Μιχάλης Μητρούσης, Μάρκος Λεζές, Τόνι Άντονι, Ελένη Φιλίνη, Τάκης Βαμβακίδης, Μάγδα Τσαγκάνη, Ζωζώ Σαπουντζάκη, Κώστας Βουτσάς, Πηνελόπη Πιτσούλη, Παναγιώτης Ψωμιάδης.

Ο ποντιακής καταγωγής πρώην νομάρχης Θεσσαλονίκης Παναγιώτης Ψωμιάδης αναθέτει σ’ έναν φίλο του, σκηνοθέτη, να διασκευάσει ένα βιβλίο που δοξάζει το μεγαλείο της ποντιακής ψυχής. Ο σκηνοθέτης τελικά γυρίζει μια ταινία με θέμα τους προγόνους του, αλλά αυτό δεν έχει καμία σημασία σ’ αυτή την ανεκδιήγητη συνέχεια των «Ποντίων» του 1986, που θα μπορούσε να εκληφθεί ως επίδειξη θράσους από την πλευρά των συντελεστών, οι οποίοι, σε μια εποχή όπου οι θεατές μετρούν κάθε ευρώ που έχουν στην τσέπη τους, απαιτούν την τιμή ενός εισιτηρίου για να τους προσφέρουν μια απαράδεκτη κατασκευή που στο δικό τους μυαλό μπορεί να χαρακτηριστεί κινηματογραφική ταινία και αξίζει να προβληθεί σε αίθουσες, αντί να παραμείνει σαν διαδικτυακό cult εύρημα στο YouTube, όπως θα της άξιζε. Ντροπιαστική σκηνοθετική προχειρότητα, σεναριακή χυδαιότητα ακόμη κι όταν δεν υπάρχει βωμολοχία, και παρωχημένο, κρυόπλαστο χιούμορ χωρίς έμπνευση, είναι τα βασικά στοιχεία του φιλμ. Ακόμα και βιντεο-ταινίες της δεκαετίας του ’80 φτιάχνονταν με περισσότερο μεράκι και αξιοπρέπεια, έστω κι αν είχαν ακόμη μικρότερο προϋπολογισμό απ’ αυτήν.

ΑΝΑΝΕΩΣΗ

Μετά από εφτάμιση χρόνια, ο λογότυπος της στήλης αλλάζει για πρώτη φορά, με νέο σχέδιο από τον πάντα αξιόπιστο Κώστα Καρνίκη, τον οποίο ευχαριστούμε θερμά.