Η πισίνα του Ηρακλείου ετοιμάζεται, λοιπόν και φέτος να βάλει λουκέτο στις 21 Οκτωβρίου, επειδή η Διοίκηση του ΕΑΚΗ δεν έχει επιχορήγηση για να πληρώσει το πετρέλαιο θέρμανσης.

Και η 50αρα πισίνα μας το χειμώνα για να ζεστάνει το νερό της, θέλει όπως είπε ο πρόεδρος του ΕΑΚΗ Κώστας Διαλυνάς, 1 βαρέλι πετρέλαιο την ώρα (!) την στιγμή που στο χώρο δεν υπάρχει ούτε ένα ηλιακό για να εξοικονομείται και να αποταμιεύεται ηλιακή ενέργεια. Ετούτη η Διοίκηση αλλά και προηγούμενες προσπάθησαν να λύσουν το θέμα, αλλά εισέπραξαν ως απάντηση από τα αρμόδια χείλη, πως δεν υπάρχουν κωδικοί σχετικοί για να μπορέσει το Κολυμβητήριο Ηρακλείου να αξιοποιήσει την ηλιακή ενέργεια.

Κι όμως, αυτό το κολυμβητήριο αν ήθελαν οι αρμόδιοι θα μπορούσε να ήταν πρότυπο ενεργειακής απόδοσης και οικονομίας. Αλλά από παλιά στραβά αρμενίζομε και γιʼ αυτό καταλήξαμε να βυθιζόμαστε ως χώρα. Θα σας εξηγήσω όμως για να καταλάβετε τι εννοώ πιο πάνω. Για όσους δεν θυμούνται το 1984 επί προεδρίας στο ΕΑΚΗ του κ. Γκερεδάκη, στο χώρο του “Λίντο” που είναι τώρα το ΕΚΑΒ και πριν χτιστεί το Παγκρήτιο Στάδιο, εγκαταστάθηκαν σε έκταση 10 στρεμμάτων 547 ηλιακοί συλλέκτες από την εταιρία ΒΡ η οποία έσπασε το παγκόσμιο ρεκόρ της Αυστραλίας που είχε τότε 515 συλλέκτες.

Το κολυμβητήριο Ηρακλείου είχε, τότε επιλεγεί ως ένα από τα τρία (τα άλλα ήταν Ξάνθης και Ιλισίων) κολυμβητήρια της χώρας για να εφαρμοστεί πιλοτικά πρόγραμμα που είχε να κάνει με το κατά πόσο η ηλιακή ενέργεια θα ωφελούσε την πισίνα. Δυστυχώς το μεγάλο αυτό έργο, που κόστισε αρκετά στο κράτος, ήταν ανοιχτού κυκλώματος, δεν διέθετε δηλαδή μπόιλερ για να διατηρεί ζεστό το νερό, με αποτέλεσμα να βγουν αρνητικά τα στοιχεία. Ετσι μέσα σε 5-6 χρόνια, αφού υπολειτουργούσε η εγκατάσταση, οι θεομηνίες κατέστρεψαν τα ηλιακά και όταν ξεκίνησε η κατασκευή του Σταδίου όλα ξηλώθηκαν.

Τι θα μπορούσε να είχε συμβεί; Μα οι υπεύθυνοι των Αθηνών να προχωρούσαν σε αλλαγή των τεχνικών προδιαγραφών της εγκατάστασης και τοποθετώντας μπόιλερ η πισίνα θα μπορούσε να είχε ζεστό νερό (όπως και όλος ο εκεί χώρος) και τώρα (κι όχι μόνον) να μην αναγκάζεται η Διοίκηση να εκλιπαρεί για χρήματα που αυτά ίσως να μην έρθουν ποτέ. Με τον ήλιο θα είχαμε σώσει τον χώρο.

Αντώνης Παπουτσάκης