Του Ν. Τσαγκαράκη

Μια ευχάριστη ιταλική ρομαντική κωμωδία και μια μάλλον αδιάφορη διασκευή μιας πολύ γνωστής ιστορίας.

ΟΙ ΕΠΟΧΕΣ ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ

MANUALE D’ AMORE 3

Σκην.: Τζοβάνι Βερονέζε

Πρωτ.: Ρόμπερτ Ντε Νίρο, Μόνικα Μπελούτσι, Ρικάρντο Σκαρμάτσιο, Μικέλε Πλασίντο, Λάουρα Κιάτι

Τρεις αισθηματικές ιστορίες σε τρεις διαφορετικές ηλικίες: πρώιμα τριάντα, μέση ηλικία, και πρώιμα γηρατειά. Όλες τους αποδεικνύουν την απρόβλεπτη φύση του έρωτα.

Τρίτη ταινία στην κωμική ρομαντική σειρά «Manuale d’ amore» με τα δύο προηγούμενα μέρη του 2005 και 2007 να έχουν προβληθεί στην Ελλάδα ως «Εγχειρίδια του έρωτα», και μας κάνουν ν’ αναρωτιόμαστε αν η αδικαιολόγητη αλλαγή του τίτλου σχετίζεται με την αλλαγή διανομέα σ’ αυτή την τρίτη ταινία.

Παρότι θα μπορούσε να συζητάει κανείς ακατάληκτα σχετικά με τη φύση του έρωτα, η άποψή μας είναι ότι εδώ συγχέεται το εφήμερο σεξουαλικό πάθος με το ερωτικό συναίσθημα, αφού από τις τρεις ιστορίες μόνο η τελευταία παρουσιάζει έναν έρωτα σημαντικό και βιώσιμο, με τις άλλες δύο να παρουσιάζουν ζωές αναστατωμένες από ένα παραστράτημα. Κατά τ’ άλλα, το φιλμ διαθέτει καλές ερμηνείες, κέφι, σεναριακές εκπλήξεις, σωστό κωμικό τάιμινγκ, αρκετά για να διασκεδάσουν ανάλαφρα, ακόμη κι αν η ρητορική του δεν είναι απολύτως εύστοχη (-οι εξομολογήσεις αμήχανες -ο έρωτας ταξιτζής με αθλητικό τόξο;).

ΟΙ ΤΡΕΙΣ ΣΩΜΑΤΟΦΥΛΑΚΕΣ 3D

THE THREE MUSKETEERS 3D

Σκην.: Πωλ Γ. Άντερσον

Πρωτ.: Ρέι Στίβενσον, Μάθιου Μακφάντιεν, Λουκ Έβανς, Λόγκαν Λέρμαν, Κριστόφ Βαλτς, Ορλάντο Μπλουμ, Μίλα Γιόβοβιτς, Τζούνο Τεμπλ

O θαρραλέος κι αλαζόνας νεαρός Ντ’ Αρτανιάν φτάνει στο Παρίσι φιλοδοξώντας να ενταχθεί στους βασιλικούς σωματοφύλακες. Εκεί θα γνωρίσει τους τρεις θρυλικότερους απ’ αυτούς, τον Πόρθο, τον Άθο και τον Άραμι, οι οποίοι αγωνίζονται να προστατεύσουν τον καλοσυνάτο άλλα άπειρο και αφελή βασιλιά από τις μηχανορραφίες του καρδινάλιου Ρισελιέ και του αξιωματικού του, Ροσφόρ. Οι τέσσερείς τους θα προσπαθήσουν να σταματήσουν τα πολεμικά σχέδια που καταστρώνει ο Ρισελιέ και ο βρετανός δούκας του Μπάκινχαμ με απώτερο στόχο την αρπαγή του γαλλικού θρόνου.

Το ομώνυμο μυθιστόρημα που έγραψε ο γάλλος Αλεξάντρ Ντιμά το 1844 έχει ήδη μεταφερθεί αρκετές φορές στον κινηματογράφο με πιο χαρακτηριστικές το 1921 (Φρεντ Νίμπλο), το 1948 (Τζωρτζ Σίντνεϊ), το 1973 (Ρίτσαρντ Λέστερ) και το 1993 (Στίβεν Χέρεκ). Ο Άντερσον επιλέγει να εισαγάγει το τεχνολογικό στοιχείο μέσα κι έξω από την ιστορία με την τρισδιάστατη κινηματογράφηση, ιπτάμενα πλοία και άλλα εξαρτήματα, που ενισχύουν το θέαμα της ιστορίας αλλά όχι τόσο τη συγκίνησή της. Το φιλμ είναι πλούσιο σε εντυπωσιασμό, με συχνή, γρήγορη, πληθωρική δράση, και εύστοχο άλλα αναξιοποίητο καστ, αφού η κοινοτοπία και η προβλεψιμότητα του σεναρίου δεν αφήνουν πολλά περιθώρια ανάπτυξης, όπως επίσης οι γρήγορες αλλά χωρίς εκπλήξεις χορογραφίες και το μοντάζ των ξιφομαχιών.