Eπιμέλεια Άννα Κωνσταντουλάκη

Την φωνάζουν... τύφλα και το όνομά της δεν έχει βέβαια σχέση με το ποτό... Το σκυλάκι της Μαρίας Βασιλείου με το πρωτότυπο όνομα έχει πρόβλημα στην όραση, πράγμα το οποίο όμως δεν το εμποδίζει από καμία δραστηριότητα και μαζί με τους ιδιοκτήτες της ζει μια ευτυχισμένη σκυλίσια ζωή.
Η Μαρία μάς γράφει την ιστορία της:
“Η τύφλα είναι ένα ημίαιμο πίντσερ που είχε την ατυχία να το εγκαταλείψουν στην σκάλα μιας πολυκατοικίας. Την βρήκαμε, εγώ και ο φίλος μου, ένα βράδυ, λίγο πριν τα περσινά Χριστούγεννα δεμένη στη σκάλα της εισόδου μας, αδύναμη και πολύ φοβισμένη.
Όταν την βάλαμε μέσα στο σπίτι, με σκοπό να βρούμε κάπου να την δώσουμε κουτούλησε σε ένα έπιπλο κι έτσι βγήκε το «τύφλα». Δεν σκεφτόμασταν να την κρατήσουμε και γιʼ αυτό δεν μπήκαμε στην διαδικασία να της βρούμε όνομα. Θεωρήσαμε ότι η κουτουλιά ήταν απλά ένα τυχαίο γεγονός και μας φάνηκε αστείο. Τελικά όταν την πήγαμε στον κτηνίατρο μας είπε ότι από το ένα μάτι δεν βλέπει καλά, το πιθανότερο από χτύπημα. Ήταν περίπου ενός έτους, στειρωμένη και με ένα τατουάζ μέσα στο αυτί. Το σίγουρο ήταν ότι το σκυλάκι αυτό δεν είχε περάσει και πολύ καλά στον ένα χρόνο ζωής του.
Είναι πολύ ήσυχη μέσα στο σπίτι και υπάκουη. Έχει πάντα όρεξη για παιχνίδια και έχει τόση ενέργεια που καμιά φορά είναι εξαντλητική …για μας. Πηγαίνουμε για τρέξιμο κι όταν επιστρέψουμε αυτή είναι ακόμη με τα αυτιά σηκωμένα και την ουρά όρθια σαν να λέει «Τι; Αυτό ήταν;;;» Της αρέσει να σκάβει και γυρίζει πίσω, σχεδόν άσπρη από τα χώματα αλλά πάντα περήφανη!
Μπαλάκια, μπάλες, μπαλόνια είναι το λούνα πάρκ της Τύφλας. Γρυλίζει όταν τσουρλάνε και δεν μπορεί να τα πιάσει, σα να τσατίζεται μαζί τους. Το κλασικό παιχνίδι “φέρε το μπαλάκι” το έχει εξελίξει, τρέχει το πιάνει αλλά δεν το φέρνει πίσω, περνάει επιδεικτικά μπροστά σου, καμαρωτή-καμαρωτή και σε προκαλεί να της το πάρεις. Έχει τόσο πολύ τον έλεγχο αυτού του παιχνιδιού που φοβάμαι ότι θα έρθει η μέρα που εκείνη θα πετάει το μπαλάκι κι εγώ θα πηγαίνω να το φέρνω.
Είναι πολύ κοινωνική, παίζει με όλα τα σκυλάκια που συναντάει και κουνάει την ουρά της στις γάτες. Ο αληθινός «εχθρός» της όμως είναι η μύγα.
Το παράξενο είναι ότι δεν της αρέσουν τα γλυκά, το παράλογο είναι ότι τρελαίνεται για κεφάλια ψαριού, και το παράδοξο είναι ότι δεν «ζητιανεύει όταν τρώμε.
Γίνεται έξαλλη κάθε βράδυ στις 3 το πρωί που περνάει το σκουπιδιάρικο και κάθε φορά που ακούει μηχανάκι με θορυβώδη εξάτμιση. Το δράμα είναι όταν αυτά τα δύο περάσουν ταυτόχρονα.
Γελάμε μαζί της γιατί κάθε βράδυ μόλις ξαπλώσουμε μπαίνει στο δωμάτιο για να σιγουρευτεί ότι είμαστε εκεί για να πάει μετά να ανέβει στον καναπέ. Κάθε πρωί που την βρίσκουμε να κοιμάται στον καναπέ και ξέρει ότι δεν πρέπει να είναι εκεί, κάνει την αδιάφορη και κοιτάει προς τα πάνω.
Η τύφλα έχει αλλάξει πολύ από την μέρα που την βρήκαμε, φοβόταν τα πάντα και για πολύ καιρό ήταν συνέχεια με κατεβασμένο κεφάλι. Την έχουμε 1,5 χρόνο και η μεγαλύτερη πρόκληση ήταν ότι έπρεπε να της συμπεριφερόμαστε συγκαταβατικά για πολύ καιρό και να μην ξεχνάμε ότι το σκυλάκι αυτό κάποιος το εγκατέλειψε και σίγουρα έχει μέσα του πολύ φόβο και ανασφάλεια”.