Το ταξίδι της Εθνικής ομάδας στο Ευρωμπάσκετ της Λιθουανίας ολοκληρώθηκε με την κατάκτηση της έκτης θέσης, που μπορεί για τα δεδομένα της Ελλάδας να μην είναι μία μεγάλη επιτυχία, αλλά δεν είναι αποτυχία με τις υπάρχουσες συνθήκες.
Η ανανεωμένη ομάδα του Ηλία Ζούρου πέτυχε το στόχο που είχε θέσει από την πρώτη ημέρα της προετοιμασίας της και δεν ήταν άλλος από την εξασφάλιση ενός εισιτηρίου για το προολυμπιακό τουρνουά. Ο ομοσπονδιακός προπονητής και οι δώδεκα παίκτες που εμπιστεύθηκε να πάρει μαζί του στη Λιθουανία δεν έκαναν μεν την υπέρβαση, που θα ήταν ενδεχομένως η πρόκριση στην τετράδα, αλλά πέτυχαν την πολύ σημαντική είσοδο στην εξάδα και κυρίως έδειξαν πόσο σέβονται τη φανέλα με το εθνόσημο στο στήθος. Πάλεψαν σε όλα τα ματς και πέτυχαν αυτό που μπορούσαν. Κράτησαν την Ελλάδα ανάμεσα στις μεγάλες δυνάμεις του ευρωπαϊκού μπάσκετ και επέστρεψαν με ψηλά το κεφάλι στη χώρα μας.Το ελληνικό μπάσκετ έδειξε πως έχει... απόθεμα ταλέντου και παρά τις απουσίες διατηρήθηκε σε υψηλό επίπεδο, δείχνοντας πως παρόλα τα προβλήματά του έχει μέλλον.
Σε ό,τι αφορά γενικότερα το Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα που πέρασε πια στην ιστορία, δεν έχουμε να θυμόμαστε και πολλά.
Παρά την παρουσία πολλών αστεριών από το χώρο του ΝΒΑ, η σαφής ανωτερότητα των Ισπανών περιόρισε σημαντικά την αγωνία για την εξέλιξη του τουρνουά. Οι Γάλλοι είχαν τη δεύτερη καλύτερη ομάδα ενώ οι γηπεδούχοι Λιθουανοί “τράκαραν” πάνω στα Σκόπια.
Οι άσπονδοι γείτονές μας λίγο έλειψε να βρεθούν στο βάθρο, διαψεύδοντας πανηγυρικά τα προγνωστικά που μιλούσαν το πολύ για πρόκριση στους “12”.
Χωρίς αμφιβολία, οφείλουν πάρα πολλά στον Μακ Κάλεμπ. Ενα από τα αστέρια της Ευρωλίγκα που “βαφτίστηκε” Σκοπιανός και μετέτρεψε μια συμπαθητική ( αγωνιστικά εννοούμε) ομάδα σε άκρως ανταγωνιστική.
Κάνοντας ένα ταξίδι στο χρόνο μόνο η επιτυχία της Νέας Ζηλανδίας το 2002
(4η θέση στο Μουντομπάσκετ) μπορεί να συγκριθεί με αυτό το κατόρθωμα. Μόνο που τα…ξαδέρφια των Αυστραλών είναι πιστά στα μεγάλα ραντεβού, εν αντιθέσει με τα Σκόπια που μέτρησαν φέτος την μόλις τρίτη συμμετοχή τους σε Ευρωμπάσκετ (1999 και 2009 οι άλλες δύο).
Μικρότερες εκπλήξεις θα πρέπει να θεωρηθούν η 4η θέση της Σλοβενίας το 2009, το χρυσό της Ρωσίας το 2007 απέναντι στους "οικοδεσπότες" Ισπανούς, το ασημένιο μετάλλιο της Γαλλίας στο Σίδνεϊ και το χρυσό της Γερμανίας στο Ευρωμπάσκετ του 1993. Μόνο που τότε τα "πάντσερ" έπαιζαν μπροστά στο κοινό τους. Οπως κι εμείς φυσικά το αλησμόνητο καλοκαίρι του 1987…

Μαρίνος Βασιλάκης