Είναι ανατριχιαστικό αλλά αποτελεί μια σκληρή πραγματικότητα και αρκεί να διαβάσει κανείς τον τίτλο σε ένα (προφητικό όπως αποδείχθηκε) ρεπορτάζ που δημοσιεύτηκε στο “Έθνος της Κυριακής”: “Θα έχει νεκρούς ο άγριος πόλεμος των χούλιγκαν” έγραφε ο τίτλος και ο υπέρτιτλος “s.o.s από την ΕΛΑΣ».

Το ρεπορτάζ έγινε την Κυριακή με αφορμή τις συμπλοκές που είχαν γίνει λίγες μέρες νωρίτερα στα Πετράλωνα μεταξύ οπαδών Ολυμπιακού και Παναθηναϊκού με απολογισμό τρεις τραυματίες.

Λίγες ώρες αργότερα ένας νεαρός έπεφτε νεκρός από δυο μαχαιριές στην παραλιακή λεωφόρο του Ηρακλείου βυθίζοντας στο πένθος την οικογένεια του. Δυστυχώς αυτό που φοβόντουσαν όλοι έγινε πραγματικότητα και όχι κάπου αλλού αλλά εδώ δίπλα μας, έξω από την πόρτα μας. Ένα νέο παιδί έχασε άδικα την ζωή του, την οποία δεν πρόλαβε να χαρεί (σύντομα επρόκειτο να πάει φαντάρος) σε ένα ραντεβού Θανάτου. Σε αυτά τα ραντεβού όπου κάποιοι τυφλωμένοι από οπαδικά ή και άλλα πάθη και μίση πηγαίνουν αρματωμένοι κι έτοιμοι να παίξουν την ζωή τους κορόνα-γράμματα. Πέρασαν τέσσερα χρόνια από την άγρια δολοφονία ενός οπαδού, του Μιχάλη Φιλόπουλου στην Λεωφόρο Λαυρίου αλλά φαίνεται ότι αυτό δεν ήταν το φινάλε αλλά η αρχή ενός νέου κύκλου αίματος που συνεχίστηκε με πολλούς τραυματίες και κορυφώθηκε με την δολοφονική επίθεση χθες τα ξημερώματα κατά του 21χρονου Μαλιώτη Γιάννη Ρουσσάκη.

Η Αστυνομία όπως ανέφερε και το ρεπορτάζ του «Έθνους της Κυριακής» γνώριζε ότι η κατάσταση έχει εκτραχυνθεί κι ότι «είναι θαύμα που δεν έχουμε νεκρούς αλλά αν συνεχιστεί δεν θα το αποφύγουμε». Και να λοιπόν που αυτό που φοβόντουσαν πολλοί έγινε. Τις προηγούμενες φορές είτε από συγκυρία είτε από τύχη τα αιματηρά επεισόδια δεν είχαν νεκρούς και φυσικά τις περισσότερες φορές δεν έπαιρναν έκταση. Από την Κατερίνη όπου είχαν εμπλακεί τον Μάιο οπαδοί του ΠΑΟΚ και του Άρη μέχρι την Αθήνα όπου είχαν βγει μέχρι και όπλα την ίδια περίοδο μεταξύ «ερυθρόλευκων» και «πράσινων» στην περιοχή του Γκύζη και την Κρήτη από τα Χανιά όπου σε ένα Σύνδεσμο οπαδών του Παναθηναϊκού είχε βρεθεί ένα κανονικό οπλοστάσιο μέχρι και το Ηράκλειο όπου οι συγκρούσεις σε Ηράκλειο και Αλικαρνασσό είχαν πάρει διαστάσεις...ρουτίνας. Ωστόσο σπάνια έβλεπαν το φως της δημοσιότητας επειδή ακριβώς δεν υπήρχαν νεκροί και το πιθανότερο είναι ότι ούτε το περιστατικό της Κυριακής θα γινόταν ευρέως γνωστό αν δεν υπήρχε ο θάνατος του άτυχου νεαρού.

Η Αστυνομία λοιπόν γνώριζε χωρίς όμως να κάνει κάτι για να προλάβει τα χειρότερα. Όπως γνωρίζει και η κοινωνία μας αλλά σιωπά. Το Ηράκλειο είναι ένα μικρό χωριό και δεν μπορεί να μην ήταν γνωστό ότι τους τελευταίους μήνες είχαν συμβεί πολλά περιστατικά σε πάρα πολλές γειτονιές, περιστατικά που δεν είχαν σχέση μόνο με το ποδόσφαιρο. Δυστυχώς όμως όπως γίνεται πάντα πρέπει να υπάρξουν θύματα για να ασχοληθούν όλοι και να πάρουν θέση. Είτε αυτή είναι η Αστυνομία, είτε η δικαιοσύνη, είτε η πολιτεία, είτε ο τύπος ακόμα και η ίδια η κοινωνία. Το παλικάρι που προφανώς παρασύρθηκε κι αυτό στην δίνη της ποδοσφαιρικής αλλοφροσύνης, δεν υπάρχει πλέον στην ζωή προκαλώντας τεράστιο πόνο στους δικούς του ανθρώπους. Οι υπόλοιποι ωστόσο είναι ανώφελο να κλαίμε από πάνω του. Το πιο πιθανό είναι ότι αν είχε γλιτώσει την ζωή του από τις μαχαιριές τώρα αυτό που θα ήθελε και ο ίδιος είναι να μπει ένα τέλος σε αυτό τον παράφρονα «πόλεμο». Αυτό λοιπόν πρέπει να γίνει αλλά όχι με λόγια. Αν έχουν βέβαια οι αρμόδιοι την διάθεση να το κάνουν διαφορετικά είναι μαθηματικά βέβαιο ότι ο κατάλογος των θυμάτων θα μεγαλώσει και πραγματικά είναι κρίμα...

Νίκος Μαρκάκης