
Η παράσταση τελεί υπό την Αιγίδα του ΕΟΜΜΕΧ Α.Ε.
Η Βαλεντίνα Παπαδημητράκη, που ερμηνεύει και σκηνοθετεί, μιλά στην «Π» για την παράσταση και τη σχέση των παιδιών με το θέατρο.
Πώς αποφασίσατε να ιδρύσετε το δικό σας θέατρο;
«Πιστεύω πως η απόφαση αυτή ήρθε σαν φυσική συνέχεια της μέχρι τότε πορείας μου στο θέατρο. Ξεκίνησα σαν ηθοποιός σε παραστάσεις σωματικού θεάτρου, στη συνέχεια έκανα θέατρο δρόμου, δούλεψα ως σκηνοθέτις σε ερασιτεχνικές ομάδες, ενώ παράλληλα γνώρισα την ελληνική παράδοση, μέσα από την επαφή με τη μουσική και το χορό. Έτσι, γεννήθηκε μέσα μου η ανάγκη να αναζητήσω τρόπους για να αξιοποιήσω θεατρικά τον πλούτο της λαϊκής μας παράδοσης. Να συνδυάσω τις φόρμες που γνώρισα μέσα από το θέατρο δρόμου και το σωματικό θέατρο με ένα περιεχόμενο που θα αντλούσε από τους μύθους, τα παραμύθια, τα τραγούδια, τα έθιμα, τα παιχνίδια του τόπου μας. Το Θέατρο του παπουτσιού πάνω στο δέντρο δημιουργήθηκε για να αγκαλιάσει αυτή την ανάγκη, ήταν ένας τρόπος να πραγματοποιήσω ένα καλλιτεχνικό όραμα.»
Είναι εύκολο το θέατρο να ενώνει τις γενιές και να «σπάει» τα σύνορα κοινού και ηθοποιού;
«Δεν ξέρω πόσο εύκολο ή δύσκολο μπορεί να είναι, πάντως για μένα είναι ζητούμενο. Είναι πολύ όμορφο να βλέπεις ανάμεσα στο κοινό να συνυπάρχουν, να μαγεύονται και να χαίρονται μαζί, ως θεατές της ίδιας παράστασης, παιδιά, μεσήλικες, αλλά και άνθρωποι προχωρημένης ηλικίας. Το ζήσαμε πολύ έντονα στην καλοκαιρινή μας περιοδεία εδώ στην Κρήτη, ήταν υπέροχο. Ωστόσο, δεν είναι κάτι που μπορεί να το κατορθώσει οποιοδήποτε είδος θεάτρου. Το λαϊκό παραμύθι μπορεί. Φέρει μια οικειότητα που είναι δύσκολο να κατακτηθεί με άλλα κείμενα.
Όσο για το «σπάσιμο» της διαχωριστικής γραμμής ανάμεσα στους θεατές και τη σκηνή, το βλέπω σαν παιχνίδι. Είναι ένα τέχνασμα για να επικοινωνήσω με το κοινό. Και είναι κάτι που ξετρελαίνει και τα παιδιά.»
Πώς ανταποκρίνονται τα παιδιά στο θέατρο;
«Τα παιδιά θέλουν αμεσότητα και αλήθεια. Όταν υπάρχουν αυτά τα στοιχεία σε μια παράσταση, το παιδί είναι ο καλύτερος θεατής και ο πιο απαιτητικός ταυτόχρονα. Το παιδί ανταποκρίνεται θετικά και μαγεύεται από την ιστορία, τη μουσική, την κίνηση. Όλα αυτά τα στοιχεία ωστόσο, πρέπει να αποδοθούν στα πλαίσια της αντιληπτικής ικανότητας των παιδιών ανάλογα με την ηλικία τους και φυσικά στο σωστό ρυθμό.»
Μιλήστε μας για την παράσταση που θα παρουσιάσετε στο Ηράκλειο.
«Η ιδέα προέκυψε από ένα υφαντό! Ένα υφαντό κρητικό ταγάρι, μια «βούργια», που μου χάρισε η πεθερά μου, που της την χάρισε η δική της πεθερά… Θαύμαζα λοιπόν μια μέρα το υπέροχο χειροποίητο αντικείμενο και τότε ήρθε η ιδέα: μια παράσταση για παιδιά, βασισμένη σε παραμύθι με θέμα τον αργαλειό. Και μετά την παράσταση ένα εργαστήρι, για να μάθουν τα παιδιά τη λειτουργία του αργαλειού και τις απίθανες δυνατότητες που έχει το νήμα.
Φτιάξαμε λοιπόν με τους συνεργάτες μου μια παράσταση που συνδυάζει αφήγηση, ζωντανή μουσική, θέατρο κούκλας και συμμετοχή των παιδιών.»
Πιστεύετε πως μέσα από τις παραστάσεις, τα παιδιά λαμβάνουν μηνύματα που δε θα μπορούσαν αλλιώς;
«Αν υποθέσουμε πως το μήνυμα μιας παράστασης μπορεί να είναι η σπουδαιότητα της φιλίας ή η αγάπη για το περιβάλλον, φυσικά θα μπορούσε το μήνυμα αυτό να μεταφερθεί στα παιδιά με ποικίλους άλλους τρόπους. Ωστόσο, το θέατρο με τη ζωντάνια και την αμεσότητά του παραμένει ένα εύληπτο και δυνατό μέσο. Μέσα από το θέατρο τα παιδιά ταυτίζονται με τους ήρωες του έργου, βιώνουν τις περιπέτειές τους σαν δικές τους και αφομοιώνουν καλύτερα τα μηνύματά του.
Ταυτόχρονα, στο θέατρο τα μηνύματα περιβάλλονται από ένα αισθητικό πλαίσιο (σκηνικός διάκοσμος, μουσική, τρόπος υπόκρισης των ηθοποιών, σκηνοθετική αντιμετώπιση του κειμένου) που καλλιεργεί το αισθητικό τους κριτήριο και τη φαντασία τους.»
Ποια είναι τα επόμενα σχέδιά σας;
«Αυτή την περίοδο κάνω πρόβες στο Εθνικό Θέατρο, όπου σκηνοθετώ το καινούριο παραμύθι της Μαρίας Παπαλέξη με τίτλο Μπουμπούκι τριαντάφυλλο. Η παράσταση αυτή απευθύνεται σε παιδιά νηπιαγωγείου και θα ανέβει στις 4 Οκτώβρη.
Αμέσως μετά, έχουμε δεχτεί πρόσκληση από τον κ. Θωμά Καντιφέ να δώσουμε μια σειρά παραστάσεις του Μαλαματένιου αργαλειού στο Θεατρικό Περίπλου στο Ρέθυμνο. Έτσι, ο Οκτώβρης θα μας βρει ξανά στην Κρήτη.
Παράλληλα, ολοκληρώνω την έκδοση του βιβλίου-cd Μαλαματένιος αργαλειός και φιλντισένιο χτένι, που θα κυκλοφορήσει σύντομα από τις εκδόσεις Κέδρος.»
Βαλεντίνα Παπαδημητράκη
Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1974. Αποφοίτησε από την Ανώτερη Σχολή Δραματικής Τέχνης Βεάκη το 1996.
Μέλος του Θεάτρου Δρόμου Σχολείο Γελωτοποιών του Ν. Χατζηπαπά από το 1996, εκπαιδεύτηκε στα ακροβατικά, τα ξυλοπόδαρα και την παντομίμα. Συμμετείχε σε σεμινάρια του Θεάτρου ODIN με τους ηθοποιούς T. Weithal και R.Carreri. Παρακολούθησε μαθήματα ελληνικού παραδοσιακού χορού στο Ελληνικό Κέντρο Λαογραφικών Μελετών (ΕΛ.ΚΕ.ΛΑ.Μ.)
Ως ηθοποιός συμμετείχε στις παραστάσεις Το αόρατο που σε κοιτά (Διεθνές Φεστιβάλ Πειραματικού Θεάτρου ΙNFANT-Γιουγκοσλαβία), Μαρτύρημα (Άδειος Χώρος-Εθνικό Θέατρο και Διεθνές Φεστιβάλ Πειραματικού Θεάτρου-Κάϊρο), σε σκην. Α. Διαμαντή, Κίτρινες Κορδέλες, σε σκην. Θ. Κίττου, Η τρέλα της ημέρας, Κωμωδία δρόμου με πλάνες και όνειρα, Η χώρα των τρελών, Ταξίδι στον ήλιο (Ινδία-International Center for Culture Relations), Ντουέτο με έναν, Προμηθέας (Φεστιβάλ FRINZE-Εδιμβούργο και Διεθνές Φεστιβάλ Πειραματικού Θεάτρου-Κάϊρο), Ο Δράκος, σε σκην. Ν. Χατζηπαπά.
Πήρε μέρος στις κινηματογραφικές και τηλεοπτικές παραγωγές: Ο χαμένος θησαυρός του Χουρσίτ Πασά του Στ. Τσιώλη, Η παραμονή του Σωτήρος του Λ. Παπαδημητράκη, Από πολύ κοντά της Β. Ηλιοπούλου, Εσύ αποφασίζεις σε σκην. Κ. Αθανασίου, Κόκκινο στην άκρη της πόλης του Τ. Αντωνόπουλου, Η συκοφαντία του αίματος του Κ. Αριστόπουλου, Υποβρύχιος Έρωτας του Γ. Σολδάτου.
Δίδαξε θεατρική αγωγή σε δημόσια και ιδιωτικά σχολεία.
Ως σκηνοθέτις συνεργάστηκε με τη Θ.Ε.Α.Τ.Ο. Παραμυθιάς στο έργο του Ντ. Φο Οι αρχάγγελοι δεν παίζουν φλίπερ, που παρουσιάστηκε στους 15ους Θεατρικούς Αγώνες Δήμου Ζωγράφου (βραβείο σκηνοθεσίας) και στον Άδειο Χώρο-Εθνικό Θέατρο. Εργάστηκε ως βοηθός σκηνοθέτη στο μιούζικαλ Η Ωραία Θυμωμένη και στη μουσική παράσταση Υπ' ατμόν, σκην. Τ. Λύγαρη. Ανέβασε το έργο του Ντ. Φο Η μαριχουάνα της μαμάς είναι πιο γλυκειά με το θεατρικό εργαστήρι Πάργας «Η αυλαία» και το έργο της Ά. Ζέη Ματίας ο πρώτος, στην παιδική σκηνή της Ε.Θ.Α.Λ. (Λεμεσός-Κύπρος).
Το 2001 δημιούργησε το «Θέατρο του παπουτσιού πάνω στο δέντρο» και ανέβασε τις παραστάσεις Ζ. Βαλάση, Ο Ζαχαράκης, ένα λαϊκό παραμύθι με παραδοσιακούς σκοπούς και τραγούδια, Φ. Γκ. Λόρκα, Τα μάγια της πεταλούδας, Απάνω στην τριανταφυλλιά και Η Κανέλα και το Δυοσμαράκι, περιοδεύοντας σε σχολεία και δήμους σε όλη την Ελλάδα.
Η παράσταση
Μια φορά κι έναν καιρό, ήρθε στον κόσμο ένα κοριτσάκι, όμορφο και χαριτωμένο. Την τρίτη νύχτα από τη γέννησή του, όταν όλοι στο σπίτι κοιμόντουσαν, μπήκαν αθόρυβα στο δωμάτιο του μωρού οι τρεις Μοίρες. Στάθηκαν πάνω απ’ την κούνια του κι άρχισαν να λένε τα γραμμένα του…
...με στημόνι αρχαίους ελληνικούς μύθους και λαϊκές αφηγήσεις...
...με υφάδι παραδοσιακά τραγούδια του αργαλειού, νανουρίσματα και παιχνιδοτράγουδα...
...το Θέατρο του παπουτσιού υφαίνει επί σκηνής την ιστορία της Ρηνιώς, μιας νεαρής υφάντρας...
Τα παιδιά παίζουν, διασκεδάζουν και γνωρίζουν με πρωτότυπο τρόπο την υφαντική τέχνη!
Το ΘΕΑΤΡΟ ΤΟΥ ΠΑΠΟΥΤΣΙΟΥ ΠΑΝΩ ΣΤΟ ΔΕΝΤΡΟ κλείνει φέτος 10 χρόνια παρουσίας στο χώρο του θεάτρου.
Έχει ανεβάσει λαϊκά παραμύθια, αλλά και σύγχρονα θεατρικά κείμενα εμπνευσμένα από την ελληνική παράδοση. Οι παραστάσεις του συνοδεύονται από ζωντανή μουσική και απευθύνονται τόσο σε παιδιά όσο και σε ενήλικες.
Περιοδεύει σε σχολεία, χωριά και δήμους σε όλη την Ελλάδα. Έχει ταξιδέψει στο Βέλγιο και το Λουξεμβούργο, όπου έδωσε παραστάσεις στους Έλληνες ομογενείς.
Κείμενο:
Μαρία Παπαλέξη
Σκηνοθεσία – Μουσική επιμέλεια: Βαλεντίνα Παπαδημητράκη, σκηνικά- Κοστούμια: Έμμα Μολλέ, μουσική διδασκαλία: Έλλη Βασιλάτου, ερμηνεία: Βαλεντίνα Παπαδημητράκη Λύρα, λαούτο, πνευστά, κρουστά: Αλέξανδρος Ιερωνυμίδης
Γενική είσοδος: 6 ευρώ.

