Του Αλέκου Α. Ανδρικάκη [email protected]

Στην πολιτική για δημόσιες σχέσεις και μπίζνες κι όχι για εθελοντική προσφορά;

Ας μιλήσουμε για το τοπικό - χαμηλών προσδοκιών… - πολιτικό σύστημα και τους πρωταγωνιστές του

Έχουμε διάθεση να κάνουμε ανατροπές, να δημιουργήσουμε κάτι καινούργιο;

Ή μας βολεύει, κεντρικά και τοπικά, να έχουμε αυτό το πολιτικό σύστημα, αυτούς τους πολιτικούς, που στο κάτω κάτω μας εξυπηρετούν;

Αν θέλουμε να κάνουμε πάντως την πραγματική ανατροπή θα πρέπει να μιλήσουμε, χωρίς φόβο, για πολιτικούς θανάτους. Γιατί στη φύση ο θάνατος σημαίνει το τέλος, αλλά και ταυτόχρονα τη γέννηση του καινούργιου.

Η φύση είναι τέτοια. Δεν αφήνει κενό, δεν δέχεται την αδράνεια. Ο θάνατος του πολιτικού συστήματος και της νοοτροπίας των «ιδιοκτητών» της κοινωνίας θα φέρει το νέο. Διαφορετικά ας μείνουμε στα ίδια και ας ζούμε καθημερινά την εξόντωση και την απαξίωση της πραγματικής πολιτικής, του κοινωνικού εθελοντισμού…



Τι λέτε; Η συζήτηση που εδώ και σχεδόν δύο χρόνια έχει κορυφωθεί –είχε ανοίξει πολύ νωρίτερα -περί του τέλους της μορφής και του περιεχομένου, του παρωχημένου, αναποτελεσματικού και εν τέλει στρεβλού και αδιέξοδου (και διαφθαρμένου για κάποιους) μοντέλου του πολιτικού μας συστήματος, ή του πολιτικού του προσωπικού, εκείνου που πριν απ’ όλα ευθύνεται για την εθνική- παντοειδή- παρακμή, αφορά μόνο στο κέντρο; Είμαι πολύ μακριά από την πραγματικότητα, ή αναιδής και άδικος, επειδή πιστεύω ότι αντίστοιχα τα νοσηρά ή – για να μην προσβάλλονται και ενίστανται ορισμένοι- αρνητικά φαινόμενα της κεντρικής πολιτικής σκηνής ισχύουν στον τοπικό μας μικρόκοσμο;

Θέλετε καθαρά την άποψή μου; Στην πολιτική αντιστοίχησή μας, σ’ όλα τα επίπεδα, αλλά ασφαλώς όχι για όλα τα φυσικά πρόσωπα, τα φαινόμενα της πολιτικής ένδειας φυσικά εκφράζονται τοπικά. Όμως αυτά που αφορούν στη διαστρέβλωση της πολιτικής λειτουργίας ίσως τοπικά να ισχύουν σε ακόμη χειρότερο βαθμό… Αναλογικά βεβαίως. Λυπάμαι, αλλά τόσο πολλούς πολιτικούς ή συμμετέχοντες στην πολιτική που να έχουν σε τόσο μεγάλο βαθμό επαγγελματική σχέση με το δημόσιο αξίωμά τους δεν νομίζω να έχουμε σε άλλη περιοχή. Ανθρώπους, όχι φυσικά όλους αλλά πολλούς, που σε μερικά πεδία πολιτικής δραστηριότητας, όπως είναι η αυτοδιοίκηση, αποτελούν πλειοψηφικό ρεύμα! Ανθρώπους που εντάσσονται στη δημόσια δραστηριότητα με σκοπό να λύσουν το επαγγελματικό τους πρόβλημα, δεν νομίζω να έχουμε τόσους πολλούς σε άλλες περιοχές.

Δηλαδή, κατά τη γνώμη μου πάντα, αν μιλάμε για πολιτική ανεπάρκεια σε σχέση με μερικούς παράγοντες της δημόσιας ζωής, τότε θα είχαμε να κάνουμε απλώς με ένα πταίσμα. Αν ήθελε κανείς να αναζητήσει τα αρνητικά τους σε ακόμη πιο σοβαρό επίπεδο – αυτά που οι πολίτες ψηφοφόροι και οι δημοσιογράφοι κριτές τους, υποτίθεται- κάνουμε ότι δεν βλέπουμε, θα ήταν πολύ σοβαρότερα. Φανταστείτε για τι μπορούμε να μιλήσουμε, δηλαδή…

Να σας υποψιάσω, απλώς; Η ανεπίτρεπτη, με την έννοια της αμοιβής κι όχι της πληρότητας της προσφοράς, επαγγελματική σχέση με την πολιτική μπορεί να ξεκινά απλώς από το γεγονός ότι κάποιοι ζουν απ’ αυτή τη συμμετοχή. Ομως μπορεί και να εξασφαλίζουν τα προς το πλουσίως ζην με την πολιτική ισχύ τους ή, ακόμη πιο ανεπίτρεπτο, να τα κερδίζουν όχι μόνο με αθέμιτα και ανήθικα μέσα, αλλά και παράνομα…

Λέτε ότι αυτές είναι βαριές κουβέντες ή αποτελούν γεγονότα που γνωρίζετε ή απλώς υποψιάζεστε; Πάντως δεν μπορεί να εκπλήττεστε.

Πριν από έναν χρόνο είχα εντοπίσει στην αρθρογραφία μου αυτά τα παρακμιακά φαινόμενα. Στις 21 Ιουνίου 2010 έγραφα, με αφορμή τις επερχόμενες πρώτες εκλογές των τοπικών καλλικρατικών δήμων: «Με τα ίδια πρόσωπα της τελευταίας 20ετίας θα γίνει η “επανάσταση” του Καλλικράτη; Το νέο, που έχει ανάγκη ο τόπος, θα έλθει με τα ίδια παλιά και φθαρμένα υλικά; Δημοτικοί άρχοντες με θητείες 12, 16, 20 και 30 χρόνων, διεκδικούν τη…μονιμότητά τους ή περιφέρονται από θέση σε θέση!»

Κι αργότερα, μετά τις εκλογές, επανήλθα, σημειώνοντας στις 22 Νοεμβρίου 2010:

«Ο Καλλικράτης ξεκινά ένα μαραθώνιο με πληγωμένα χέρια και πόδια…

Μέσα από τις αυτοδιοικητικές εκλογές δεν κάναμε τις ανατροπές, αλλά απλώς επιβεβαιώσαμε την υποστήριξή μας στην επιβίωση του μεταπολιτευτικού πολιτικού σκηνικού, εκείνου που καταγγέλλομε όλοι ως φαύλο!» Και πρόσθετα στο ίδιο κείμενο:

«Ενώ όλοι, με κάθε τρόπο, καταφερόμαστε κατά του παλιού πολιτικού συστήματος, με κάθε ευκαιρία- και με τις αυτοδιοικητικές εκλογές- το στηρίζομε. Μήπως γιατί είμαστε μέρος του ή επειδή όλους μάς βολεύει; Σίγουρα αυτό που βλέπομε είναι αντίσταση του παλιού, της διαφθοράς, της αδιαφάνειας, της φαυλότητας.

Τελικά πώς θα ανατραπεί το υφιστάμενο σύστημα; Πώς θα έλθει το καινούργιο; Όχι κατ’ ανάγκη απ’ τους νέους. Αλλά σίγουρα αυτή η αλλαγή θα έλθει με ρήξεις. Για να έλθει το νέο, η ρήξη δεν μπορεί να είναι μόνο με το πολιτικό και οικονομικό κατεστημένο, αλλά ακόμη και με τους συναλλασσόμενους πολίτες, που μπορεί να φωνάζουν, αλλά βολεύονται όπως αποδείχτηκε στις πρώτες αυτοδιοικητικές εκλογές».



Η πολιτική στις χειρότερες μέρες της…

Έχετε καμιά αμφιβολία ότι η πολιτική μας εκπροσώπηση είναι, σε γενικές γραμμές, από μέτρια έως κακή; Χωρίς αυτό φυσικά να αφορά σ’ όλους κι όλες – το εξηγώ για τελευταία φορά, για όποιον κακόπιστα ή καλόπιστα θεωρεί ότι γενικεύω αδικώντας…

Έχετε καμιά αμφιβολία ότι αυτό που ασκείται από τους τοπικούς εκπροσώπους μας, στα διάφορα επίπεδα της πολιτικής, δεν έχει και μεγάλη σχέση με την πραγματική πολιτική



Η πραγματική πολιτική

Ας δούμε μερικά χαρακτηριστικά της πραγματικής πολιτικής για να μην φτάνουμε αόριστα ή αυθαίρετα σε συμπεράσματα.

-Η πολιτική είναι προσφορά, καμιά φορά και εθελοθυσία, αλλά σίγουρα ανιδιοτελής προσφορά, με μόνο στόχο το κοινό καλό. Όχι το προσωπικό πολιτικό μέλλον, ούτε, πολύ περισσότερο, το οικονομικό βόλεμα του πολιτικού, βόλεμα προσωπικό ή οικογενειακό.

-Θέλει όραμα και προοπτική.

-Ο πολιτικός θα πρέπει να είναι ουμανιστής. Τον ενδιαφέρει ο δίπλα και ποτέ ο εαυτός του ή το παιδί του (με την έννοια της εξυπηρέτησης των προσωπικών ή στενών οικογενειακών επιδιώξεων).

-Και φυσικά θα πρέπει και να μπορεί και να θέλει. Ενώ τα «καθαρά χέρια» του θα πρέπει να είναι η προϋπόθεση, κι όχι αυτό που αναζητούμε…



Πολιτική για δημόσιες σχέσεις, γάμους και πανηγύρια

Σήμερα τι ισχύει;

Είδατε πουθενά το όραμα και την προοπτική στην τοπική πολιτική δράση τα τελευταία χρόνια; Πάρτε, για παράδειγμα, τις κοινοβουλευτικές παρεμβάσεις. Οι κοινοβουλευτικοί άκριτα και λαϊκίστικα με μόνο κριτήριο το να τα έχουν καλά με όλους τους φορείς και τους παράγοντες που φέρνουν ψήφους, διαγκωνίζονται για το ποιος θα καταθέσει πρώτος αναφορά για το κάθε αίτημα που βγαίνει στον αέρα. Μα κάθε αίτημα που υπάρχει είναι δυνατό να είναι σωστό και να το υιοθετούν όλοι τους; Προφανώς όχι, αλλά φυσικά η υιοθέτηση όλων των αιτημάτων είναι εξηγήσιμη. Απ’ τη μια είναι έτοιμη δουλειά, που καλύπτει την πολιτική ένδεια... Κι απ’ την άλλη, η μη λήψη νομοθετικής πρωτοβουλίας για κάποιο αίτημα, σημαίνει και σύγκρουση με φορείς και κοινωνικές ομάδες, που ζητούν, όχι πάντα με το δίκιο τους. Άρα είναι απώλεια ψήφων. Αυτές οι ρημάδες οι ψήφοι… Όλα γι αυτές γίνονται. Εντάξει, δεν γίνονται όλα, αφού σε άλλες περιπτώσεις γίνονται και για το οικονομικό συμφέρον.

Λυπάμαι, μα οι κοινοβουλευτικοί μας σε βασικές γραμμές έχουν αντικαταστήσει την πολιτική με τις δημόσιες σχέσεις. Δημόσιες σχέσεις απευθείας με τους ψηφοφόρους και το χάιδεμά τους, αλλά και μέσω των μέσων ενημέρωσης. Μοιάζουν συχνά οι παρεμβάσεις τους να γίνονται όχι για την ουσία της πολιτικής, που είναι η επίλυση των προβλημάτων για το κοινό καλό, αλλά για να δημοσιευτούν στις εφημερίδες και να τις διαβάσουν οι ψηφοφόροι…

Θέλετε ένα παράδειγμα; Όταν η «Π» άρχιζε τα δημοσιεύματα για τη Βικελαία, «σηκώνοντας» το θέμα, μερικοί βουλευτές, διαπιστώνοντας ότι αυτό πράγματι είναι ένα πρόβλημα που απασχολεί την κοινωνία, έξω από «συμφεροντολογικές διεκδικήσεις», άρχισαν να διατυπώνουν ερωτήσεις. Ένας εξ αυτών κατέθεσε τη δική του ερώτηση… Σάββατο απόγευμα, όταν η βουλή ήταν κλειστή, απλώς για να δημοσιευτεί στα δευτεριάτικα φύλλα! Και την κατέθεσε στο κοινοβούλιο μετά τη δημοσίευσή της! Το υποστηρίζω αυτό γιατί όταν έψαξα στη βουλή για την ερώτηση, συνέκρινα τις ημερομηνίες…

Αυτό το παράδειγμα – όχι φυσικά μοναδικό, αφού θα είχα πάμπολλα ανάλογα να σας μεταφέρω- δείχνει ακριβώς τη νοοτροπία των δημοσίων σχέσεων, τη λογική της προβολής που έχει αντικαταστήσει την ουσία της πολιτικής σήμερα.



Οι αυτοδιοικητικοί

Πάντως δεν ισχύει μόνο για κοινοβουλευτικούς αυτή η τακτική. Δείτε τι γίνεται στο επίπεδο της αυτοδιοίκησης. Οι φωτογραφίες των δημοτικών αρχόντων, ακόμη και για το παραμικρό, με στόχο την προσωπική προβολή τους, κυριαρχούν ως… «δημοτική δράση»…Αυτή η ιστορία βέβαια θυμίζει στους παλιότερους την τακτική Παττακού που γύριζε όλη την Ελλάδα μ’ ένα μυστρί και μερικούς φωτογράφους…

Μάλιστα κάποιοι εκ των δημοτικών αρχόντων σε κάθε δελτίο τύπου, ακόμη και για το πιο ασήμαντο θέμα, μας «υπενθυμίζουν» πόσο επαρκείς είναι οι ίδιοι, πόσο αφοσιωμένοι στον τόπο και τα προβλήματά του… Άφησε κύριε δήμαρχε κάποιον άλλο, τρίτο, να το κρίνει και να το διαπιστώσει, αν ισχύει…



Οι δημοσιογραφικές πλάτες…

Όλα για την προβολή, τις δημόσιες σχέσεις και τις ψήφους, λοιπόν. Φυσικά με τη συνέργεια ημών των δημοσιογράφων, που παίζουμε καλά το παιχνίδι της δημοσιότητας της εξουσίας. Και το πληρώνουμε ακριβά, γιατί διδάσκουμε τους παράγοντες ότι ο δικός μας ρόλος δεν είναι να τους κρίνουμε, αλλά να τους προβάλλουμε… Κι όταν θα φτάσει η ώρα να τους ασκήσουμε κριτική, (υπάρχουν τόσα και τόσα θέματα) τους έχουμε καλομάθει τόσο, που μας κηρύττουν εχθρούς τους, αφού μοιάζει γι αυτούς αδιανόητο οι «συνεργάτες» τους να τους ελέγχουν… Ας τολμήσει μετά κανείς να κάνει κριτική… Δεν φταίνε μόνο αυτοί οι πολιτικοί όμως στο συγκεκριμένο θέμα. Είπαμε, οι «πλάτες» ημών των δημοσιογράφων φταίνε…

Αλήθειες που μπορεί να πονάνε ή να θυμώνουν κάποιους, αλλά είναι αλήθειες…



Στην πολιτική για κέρδος (όχι απλώς πολιτικό)…

Δεν είναι όμως μόνο αυτή η πλευρά που εκφυλίζει την πραγματική πολιτική. Θα έλεγα ότι αυτή η «πολιτική δημοσίων σχέσεων» είναι ο «ήπιος» εκφυλισμός. Ξέρετε ποιο είναι το πιο σοβαρό πρόβλημα; Όταν κάποιος μπαίνει στην πολιτική για να κερδίσει οικονομικά, να βολέψει εαυτόν και τέκνα ή άλλους συγγενείς… Κι απ’ αυτόν τον κανόνα άνθρωποι της τοπικής πολιτικής, δεν εξαιρούνται. Τι δεν εξαιρούνται, δηλαδή… Κάποιοι πρωταγωνιστούν. Θυμάμαι πριν από χρόνια ένας εκ των πολιτικών εκπροσώπων της τοπικής κοινωνίας (κοινοβουλευτικός) έγραφε στα βιογραφικά του ως επάγγελμα «πολιτικός». Δεν είχε άλλη δουλειά, δηλαδή! Κατακριτέο – κι από εμένα, τότε. Αλλά πλέον ανύπαρκτο θέμα μπρος στα όσα σήμερα συμβαίνουν. Τώρα η έννοια του επαγγελματισμού στην πολιτική είναι πλέον στα όρια του ποινικού αδικήματος.

Κάποτε οι πολιτικοί συμμετείχαν στη δημόσια ζωή είτε για να προσφέρουν πραγματικά είτε επειδή είχαν το «ψώνιο». Κι ανεξάρτητα αν κανείς συμφωνούσε με τις πολιτικές απόψεις ή την ιδεολογία τους, σίγουρα δεν μπορούσε να τους καταλογίσει κακές προθέσεις. Σήμερα τα πράγματα έχουν αλλάξει. Η κατάσταση της χώρας το υποδηλώνει. Τα στοιχεία τα ίδια για τη δράση μερικών, που έκαναν πραγματικές περιουσίες από τη συμμετοχή μερικών χρόνων στην πολιτική, το αποδεικνύουν.

Η συμμετοχή στην πολιτική δεν είναι πλέον επιλογή εθελοντικής προσφοράς. Αναρωτιέται κανείς συχνά γιατί να υπάρχουν πολιτικοί γαντζωμένοι επί χρόνια στις καρέκλες ή περιφερόμενοι από καρέκλα σε καρέκλα εξουσίας ή από έναν βαθμό αυτοδιοίκησης σε άλλο βαθμό.

Η απάντηση είναι ξεκάθαρη. Το «βόλεμα», όχι μόνο για τον ίδιο, με το μισθό που προκύπτει από την κάθε θέση εξουσίας, αλλά και για τα παιδόγγονα, για φίλους και γνωστούς…

Αναζητάτε παραδείγματα απ’ την τοπική πολιτική; Θα σας δώσω.

-Πολιτικός που περιφέρεται σε κάθε επίπεδο εξουσίας εδώ και δύο δεκαετίες με υψηλότατες απολαβές ακόμη και σήμερα (όλοι αναρωτιούνται τι, τέλος πάντων, προσφέρει τώρα και εισπράττει 4 ή 5 φορές το μισθό ενός εργαζόμενου με 25 χρόνια προϋπηρεσίας…) φρόντισε για την οριστική επαγγελματική διασφάλιση συγγενικού του προσώπου, οργανώνοντας με δημόσιο χρήμα την επιχειρηματική προώθησή του…

-Άλλος πολιτικός με την ισχύ και τα περάσματά του στον κόσμο της νυχτερινής διασκέδασης, επιχειρηματίες της οποίας εν πολλοίς εξαρτούν το μέλλον τους από τη σχέσης του μαζί του, κατάφερε και προώθησε επιχειρηματικά συγγενικά του πρόσωπα, διασφαλίζοντάς τους το μέλλον τους.

-Άλλοι διαπλέκουν τη δημόσια θέση τους με τις ιδιωτικές επιχειρήσεις τους, εξυπηρετώντας τις τελευταίες μέσω των αποφάσεών τους στον δημόσιο φορέα που υπηρετούσαν ή υπηρετούν τώρα.

Σας έδωσα τρεις τρόπους με τους οποίους αυτά τα οικονομικά – οικογενειακά συμφέροντα εξυπηρετούνται μέσω της δημόσιας θέσης που κατέχει κάποιος ή κάποια. Φυσικά εμείς αυτούς τους ανθρώπους τους εκλέγουμε για να υπηρετούν το κοινό καλό, ακόμη κι αν αυτό τους κοστίζει, γιατί – υποτίθεται- η πολιτική είναι εθελοντισμός… Αλλά αυτό δεν έχει καμιά σημασία…



Οι υψηλόμισθοι της αυτοδιοίκησης

Υπάρχει και άλλη κατηγορία «επαγγελματιών» της πολιτικής. Είδατε τα στοιχεία που μόλις πριν λίγες ημέρες η «Π» παρουσίασε σε σχέση με τη μισθοδοσία των πολιτικών παραγόντων των 8 δήμων του νομού Ηρακλείου. Εδώ έχουμε άλλους…υψηλόμισθους εθελοντές! Σχεδόν 1 δισεκατομμύριο δραχμές το χρόνο για να πληρώνονται οι δήμαρχοι, αντιδήμαρχοι, πρόεδροι δημοτικών επιχειρήσεων και οι ειδικοί σύμβουλοι των δημάρχων στους 8 δήμους! Μισθοί που κοστίζουν στους πολίτες και στους χρεοκοπημένους δήμους τους 3, 4 ή 5.000 ευρώ για τον καθένα παράγοντα… Αυτοί είναι οι «εθελοντές», οι «κοινωνικά ευαίσθητοι» που αποφάσισαν να «βοηθήσουν» τους συμπολίτες τους, εισπράττοντας όμως μισθούς που δεν θα τους έβλεπαν φυσικά ποτέ στη δουλειά τους (όσοι έχουν)… Τι εθελοντισμός με το αζημίωτο κι αυτός…

Να σας ενημερώσω ότι οι μισθοί στην αυτοδιοίκηση αυξήθηκαν σε σχέση με το 2010, με τον «Καλλικράτη» ή νόμο Ραγκούση! Όλοι οι άλλοι Έλληνες, δημόσιου ή ιδιωτικού τομέα, είδαν να μειώνονται δραματικά τα έσοδά τους, πλην των «επαγγελματιών» της αυτοδιοίκησης. Πολλοί από τους οποίους πληρώνονται χρυσάφι (σε σχέση με τους άλλους εργαζόμενους, τους ανέργους ή τους συνταξιούχους) για να κατέχουν απλώς τις θέσεις, χωρίς να ξέρει κανείς τι κάνουν.



Το ηθικό θέμα

Είναι πάνω απ’ όλα πολιτικό και ηθικό θέμα, γιατί αναφερόμαστε σε ανθρώπους που – θεωρητικά- μπήκαν μπροστά για να βοηθήσουν εθελοντικά τον τόπο τους… Κι όμως η συμμετοχή πολλών απ’ αυτούς κατάντησε επαγγελματική. Κάποιοι χρόνια και χρόνια βρίσκονται σε έμμισθες δημόσιες θέσεις. Και μάλιστα τώρα, την εποχή της σφοδρής κρίσης, οι μισθοί τους (ελέω Καλλικράτη) αυξήθηκαν σε σχέση με το παρελθόν…

Πώς όλοι αυτοί οι άνθρωποι συμπαραστέκονται, στο κάτω κάτω, στους δημότες τους που δυστυχούν; Μόνο με τα λόγια εκφράζεται η κοινωνική τους αλληλεγγύη; Ας αποδείξουν ότι συμμετέχουν εθελοντικά. Ας αποφασίσουν, όχι να μην πληρώνονται, αλλά να μην πληρώνονται τόσο προκλητικά. Πολύ περισσότερο που πολλοί εξ αυτών τις θέσεις και τα αξιώματα μόνο έχουν και δεν προσφέρουν. Γιατί αν δούλευαν όλοι τους, τα πράγματα στους δήμους θα ήταν πολύ καλύτερα…

Κι επειδή έθεσα το δίλημμα «επαγγελματίες ή εθελοντές», να σας εξομολογηθώ ότι ξέρω μερικούς που πραγματικά ουδείς γνωρίζει τι επαγγέλλονται! Κι είναι μόνιμα σ’ αυτές τις θέσεις, σα να είναι αυτό το επάγγελμά τους… Αφήστε που κάποιοι, πριν γίνουν πολιτικοί αξιωματούχοι (και ακριβοπληρωμένοι), είχαν προσληφθεί ως συμβασιούχοι στους δήμους τους, οι συμβάσεις τους τέλειωσαν στις 31 Δεκεμβρίου 2010, και λίγες ημέρες αργότερα… «προσλήφθηκαν» αντιδήμαρχοι!



Πόσο όμορφα δουλεύει το σύστημα…

Και να μιλούσαμε για…πολιτικούς αστέρες, πάει κι έρχεται… Αλλά όταν αναφερόμαστε σε μετριότητες και κάτω, που συμπονούν τον κόσμο και στέκονται δίπλα στα προβλήματά του, μόνο στα λόγια και τις διακηρύξεις, κι εκείνοι μετρούν κάθε μήνα μερικές χιλιάδες ευρώ ως μισθό για την πλήρη αδράνεια και την αδυναμία τους, τότε το πράγμα καταντά πρόκληση…



Οι 41 ειδικοί σύμβουλοι των 8 δημάρχων!

Φυσικά η μισθοδοσία των αυτοδιοικητικών δεν είναι παράνομη. Προκύπτει από τη νομοθεσία. Έχει όμως ηθική βάση, ειδικά στην περίοδο φτώχιας που περνά το μεγάλο μέρος των Ελλήνων; Γι αυτούς όλους προφανώς δεν ισχύει η πολιτική λιτότητας που έχει συντρίψει κάθε άλλο μέσο Έλληνα…

Το πραγματικό όμως σκάνδαλο που προκύπτει από τη λειτουργία των νέων ΟΤΑ του νομού είναι οι περίφημοι ειδικοί σύμβουλοι, εκείνοι που προσλαμβάνονται με φωτογραφικούς «διαγωνισμούς», κομμένους και ραμμένους στα μέτρα τους. Για τους 8 δημάρχους του νομού υπάρχουν… 41 ειδικοί σύμβουλοι! Φαντάζομαι ότι ούτε ο πρωθυπουργός έχει τέτοια στρατιά ανθρώπων να τον συμβουλεύουν! Τώρα, τι «συμβουλεύουν» πολλοί απ’ αυτούς ένας θεός ξέρει!

Όσα φαινόμενα περιέγραψα, ότι δηλαδή κάποιοι στοχεύουν με τη συμμετοχή τους στην πολιτική όχι να προσφέρουν, αλλά να τους προσφέρει ο τόπος, δεν ισχύουν μόνο για τους πολιτικούς των κομμάτων εξουσίας, αλλά και για άλλους που υποτίθεται εκφράζουν κάτι πιο ρομαντικό στην πολιτική. Ξέρω για παράδειγμα πολιτικό παράγοντα μικρού κόμματος ο οποίος άλλαξε φορέα αυτοδιοίκησης επειδή δεν μπορούσε – από το νόμο υπάρχει ασυμβίβαστο- να παίρνει δουλειές από το δήμο στον οποίο υπηρετούσε ως εκλεγμένος! Τόσο «ρομαντισμό» πού να τον αντέξω…

Λοιπόν, έχουμε διάθεση να κάνουμε ανατροπές, να δημιουργήσουμε κάτι καινούργιο; Ή μας βολεύει, κεντρικά και τοπικά, να έχουμε αυτό το πολιτικό σύστημα, αυτούς τους πολιτικούς, που στο κάτω - κάτω μας εξυπηρετούν; Αν θέλουμε να κάνουμε πάντως την πραγματική ανατροπή θα πρέπει να μιλήσουμε για πολιτικούς θανάτους. Γιατί στη φύση ο θάνατος σημαίνει το τέλος, αλλά και ταυτόχρονα τη γέννηση του καινούργιου. Γιατί η φύση είναι τέτοια. Δεν αφήνει κενό, δεν δέχεται την αδράνεια. Ο θάνατος του πολιτικού συστήματος και της νοοτροπίας των «ιδιοκτητών» της κοινωνίας θα φέρει το νέο. Διαφορετικά ας μείνουμε στα ίδια και ας ζούμε καθημερινά την εξόντωση και την απαξίωση της πραγματικής πολιτικής, της εθελοντικής προσφοράς…