Ντροπή για όσα συμβαίνουν στη χώρα μας αισθάνεται ο ποιητής, κ. Νίκος Πλωμαρίτης, ο οποίος τα τελευταία 30 χρόνια ζει στην Ελβετία. Όπως λέει, οι Έλληνες του εξωτερικού καλούνται να απολογηθούν για ό, τι έχουν κάνει οι πολιτικοί και τώρα το πληρώνει ο λαός.

O Νίκος Πλωμαρίτης γεννήθηκε στη Θάσο. Από το 1981 μένει μόνιμα στη Βασιλεία της Ελβετίας. Εργάζεται ως ελεύθερος επαγγελματίας, ειδικευμένος στη συντήρηση μεσαιωνικών κτιρίων και τις τεχνοτροπίες με οικολογικά χρώματα. Ξεκίνησε να γράφει στίχους σε ηλικία 12 ετών, ενώ στην πορεία ασχολήθηκε και με τη ζωγραφική.  

Πώς προέκυψε και πήγατε στην Ελβετία από την Καβάλα, όπου μεγαλώσατε;

«Όταν είσαι 22 ετών και νιώθεις ότι τα σύνορα δε σε χωράνε, αναζητάς την περιπέτεια. Λες «να πάω έξω, να δω πώς είναι ο κόσμος». Σε αυτή την ηλικία τον ονειρεύεσαι παράδεισο αλλά, τελικά, ο παράδεισος είναι στην Ελλάδα και οι διαόλοι που μας διοικούνε σήμερα είναι στον παράδεισο. Φεύγοντας στο εξωτερικό, είχα σημείο σύγκρισης και αναφοράς ότι τόσο ρόδινα τα πράγματα δεν είναι στο εξωτερικό, απλώς είναι οργανωμένες κοινωνίες. Η αρχή είναι επίπονη, που σημαίνει ότι εκεί παλεύεις για την επιβίωση, όμως, αν μπορείς και επιβιώσεις στο εξωτερικό, υπάρχουν πολλές πιθανότητες δημιουργίας γιατί δεν υπάρχουν τα κυκλώματα, υπάρχουν κι εκεί αλλά όχι τα μεγάλα, όπως εδώ στην Ελλάδα. Δεν υπάρχουν οι κολλητοί, υπάρχει μια δουλειά, ένα έργο, πάνω στην τέχνη, βασίζεσαι στα δικά σου κότσια, στην επαγγελματική εργασία, πάλι βασίζεσαι στην ποιότητά σου και όχι στους συγγενείς και τους φίλους. Οπότε, αναπτύσσεις αυτό που λέμε ένστικτο και διαίσθηση, σε μεγάλο βαθμό, έχει να κάνει με την επιβίωση. Ταξιδεύοντας οχτώ μήνες μόνος στο εξωτερικό, άρχισα να πιστεύω ότι θα μπορούσα να μείνω σε μια ευρωπαϊκή χώρα. Γνωρίζοντας τη γυναίκα μου, αποφασίσαμε να μείνουμε στην Ελβετία. Είπα ότι θα μείνω μερικά χρόνια και θα επιστρέψω. Τελικά έμεινα 30 συναπτά έτη.»

Το σκέπτεστε ακόμα το ενδεχόμενο να επιστρέψετε;

«Ναι, αλλά όχι μονίμως, μπορώ να φανταστώ έξι μήνες το χρόνο. Έχω κτίσει ένα σπίτι στη γενέτειρά μου, τη Θάσο, νομίζω ότι θα μπορούσα να μείνω εκεί ένα εξάμηνο, ίσως και περισσότερο και στην Ελβετία μένω περισσότερο χρόνο από ό, τι μένω στην Ελλάδα».



Η ζωή στην Ελβετία είναι πιο εύκολη για κάποιον που θέλει να ασχοληθεί με την ποίηση;

«Αυτό δεν το ξέρω, αυτό που ξέρω, όμως, είναι ότι για να γράψει ποίηση χρειάζεται κάποιος την απόλυτη ησυχία. Γράφω από 12 ετών στιχάκια, ασχολήθηκα με τη ζωγραφική και την ποίηση, τελικά με κέρδισε η ποίηση, μπορώ να εκφραστώ καλύτερα. Στην Ελβετία έχω την απόλυτη ησυχία, μπορώ να απομονωθώ και να γράψω. Τα περισσότερα ποιήματα τα γράφω στην Ελβετία.»

Μιλήστε μας για τις ποιητικές σας συλλογές.

«Στην πρώτη μου ποιητική συλλογή, «Η αίσθηση των παραισθήσεων», δεν μπορείς να ξεχωρίσεις ποια είναι η αίσθηση και ποια η παραίσθηση. Είναι μια ποιητική συλλογή που αποτελείται από 57 ποιήματα, εκδόσεις Μικρός Στοχαστής. Ήταν ένα εγχείρημα που έκανα μια υπέρβαση να τα εκδώσω γιατί ναι μεν είχα γράψει πάνω από 1800 ποιήματα αλλά δεν ήξερα πόσο καλός είμαι κι αν βρεθεί κάποιος εκδοτικός οίκος για να τα εκδώσει. Είχα γνωστούς που είχαν σχέσεις με διάφορους εκδοτικούς οίκους, αλλά τους είπα ότι θα προσπαθήσω μόνος αν βρεθεί κάποιος τότε παίρνουν αξία και τα ποιήματα, κι έτσι πήρα μαζί μου την πρώτη ποιητική συλλογή, ήταν γύρω στα 80 ποιήματα κι έπιασα αράδα στην Αθήνα τους εκδοτικούς οίκους. Ο ιδιοκτήτης του Στοχαστή είναι ο Λουκάς Αξελός, ένας υπέροχος άνθρωπος, πανεπιστημιακός, ήταν πολύ αυστηρός μαζί μου και είπε «αν τα ποιήματά σας δεν έχουν την αισθητική που πρέπει, που θέλω εγώ, πάρτε τα και φύγετε». Τα άφησα και είπα ότι θα περίμενα έξι μήνες, ευτυχώς, μου απάντησε σε 23 μέρες. Έτσι άρχισε η συνεργασία μας. Η δεύτερη ποιητική συλλογή, «Η ανάμνηση μιας νότας» είναι πάλι από το Στοχαστή. Είναι οι μικρές εικόνες της ζωής μας που σα μια νότα έρχονται στο μυαλό μας, είναι τα πρώτα εφηβικά μας χρόνια, τα πρώτα σκιρτήματα, ο πρώτος έρωτας, η απώλεια, η αναζήτηση και η νοσταλγία και το ομότιτλο ποίημα εκεί αναφέρεται.»

Τώρα, κάποια ποιήματά σας θα μελοποιηθούν.

Ναι, τα «Συνοδοιπόρος», το δεύτερο είναι «Κάτω από τους Κίωνες» και «Η γλυκόπικρη γεύση των χειλιών». Ο μουσικός λέγεται Σωτήρης Σαρκαβάζης και είναι η πρώτη συνεργασία που κάνω με κάποιο μουσικό αν και μου ζήτησαν ποιήματα ο Γιάννης Ιωάννου, έχω δώσει στον Θηβαίο, τον Πλιάτσικα, τον Ζερβουδάκη. Τέλος Σεπτεμβρίου θα εκδώσουμε το cd, έχω γνώμη πάνω στη μουσική, σε ό, τι αφορά τα δικά μου ποιήματα».

Σκοπός μας δεν είναι να γράφετε στίχους αλλά ποιήματα.

«Δεν μπορώ να γράψω στίχο, αυτό είναι το πρόβλημά μου με τους μουσικούς, γράφω ποιήματα. Η διαφορά του στίχου με το ποίημα είναι ότι το στίχο μπορείς να το γράψεις σε δέκα λεπτά και να τον τελειώσεις, έχει αρχή μέση και τέλος, μπορεί να έχει ρεφρέν, ενώ το ποίημα μπορείς να το γράφεις μια ζωή ολόκληρη, χωρίς να τελειώνει. Είναι διαφορετική η ποιότητά του, η δομή της σύνθεσης, πώς το γράφεις. Εγώ γράφω με 15σύλλαβο και ο Σωτήρης, ο μουσικός μού είπε ότι του άρεσαν πολύ τα ποιήματα και θέλει να τα μελοποιήσει, κι έτσι έχουμε μια συνεργασία που είμαστε στο πήγαινε- έλα. Νομίζω ότι θα κάνουμε μια σοβαρή δουλειά».

Άλλα σχέδιά σας;

«Σκοπεύω στο μέλλον να ασχοληθώ περισσότερο με τις μελοποιήσεις. Δε θέλω μια αμιγώς ελληνική μουσική, να έχει ρεφρέν, κουπλέ και τελειώσαμε. Θέλω ένα είδος μουσικής που να ακούγεται στα αυτιά όλων οικεία, να πιάνει την παράδοσή μας, προσπαθώ να πείσω τους μουσικούς, αν και αυτοί είναι οι δημιουργοί, ότι θα μπορούσαν να κάνουν κάτι διαφορετικό και νομίζω ότι μπορούμε να τα καταφέρουμε με συζήτηση και έμπνευση, νομίζω ότι σε πρώτη φάση πάμε καλά.

Ζείτε στο εξωτερικό, τι εικόνα επικρατεί για τη χώρα μας;

«Αυτή την ερώτηση μού την κάνουν όλοι οι φίλοι που μένουν στην Ελλάδα. Δεν είναι εύκολο να ζεις στο εξωτερικό σήμερα ως Έλληνας γιατί αισθανόμαστε ντροπή για αυτά που συμβαίνουν στη χώρα κι από την άλλη πρέπει να σηκώσουμε όλο το βάρος εμείς. Εσείς εδώ περνάτε, βιώνετε δύσκολες καταστάσεις οικονομικές, εμείς βιώνουμε δύσκολες ψυχολογικές καταστάσεις. Ακούμε «πτωχεύσατε, σας ταΐζουμε», προσπαθούμε να τους πείσουμε ότι χρωστάμε αλλά δε μας ταΐζετε γιατί θα πληρώσουμε τριπλάσια και τετραπλάσια.

Είμαστε όλοι θυμωμένοι με τα δυο ισχυρά κόμματα εξουσίας, τα οποία έχουν ευνουχίσει τον ελληνικό λαό, δεν του είπαν ποτέ την αλήθεια ενώ εμείς οι φορολογούμενοι πληρώνουμε τα πάντα κι υπάρχει μια μερίδα βουλευτών, υπουργών, νυν και τέως, που ξαφνικά τους βλέπεις μέσα σε μια οχταετία να έχουν σπίτια, συγκροτήματα και καταθέσεις, δεν υπάρχει μια διαφάνεια στις καταθέσεις, αν κάνεις, όμως, μια μικρή παρανομία, δεν πληρώσεις ένα μικρό φόρο μπορεί να σου κλείσουν το ρεύμα, οι τιμές, τα πρόστιμα αυξάνονται ενώ βλέπεις εδώ και μια 30ετία να μένουν άνθρωποι ατιμώρητοι. Νομίζω ότι δε ζητάει τίποτα ο ελληνικός λαός που εξαπατήθηκε από αυτούς, ζητάει μια διαφάνεια».