Από την ίδρυση του ελληνικού κράτους, τα δάνεια και οι πτωχεύσεις της χώρας ήταν μόνιμο πρόβλημα που δεν έχει τελειωμό.
Ολες τις φορές τα δάνεια και οι πτωχεύσεις οφειλόταν σε κακοδιαχείριση, εσφαλμένες επιλογές και ιδιοποίηση με τον ένα και τον άλλο τρόπο των χρημάτων των δανείων από τους κρατούντες πολιτικούς και τους παρατρεχάμενους των.
Εκτός τα δάνεια αυτά που μας οδήγησαν στην καταστροφή και γενικά στην οικονομική υποδούλωση της χώρας το 1920, όταν η Ελλάδα με πρωθυπουργό τον Ελευθέριο Βενιζέλο είχε απλωθεί από τη Μικρά Ασία, τη Β. Ηπειρο και την Κρήτη, η κυβέρνηση κυκλοφόρησε δάνειο για να στηριχθούν οι πληθυσμοί στα εδάφη της Μεγάλης Ελλάδας.
Για την ιστορία παρουσιάζομε ομόλογο του Λαχειοφόρου δανείου Μεγάλης Ελλάδος ονομ. κεφάλαιο δρχ. 300.000.000 με επιτόκιο 5% το 1920.
“Εις την Ελληνικήν Κυβέρνησιν επετράπη δια του νόμου 2119 της 11 Μαρτίου 1920 η έκδοσις 1.500.000 ομολογιών λαχειοφόρου δανείου ονομαστικού κεφαλαίου μέχρι ποσού δρχ. 300 εκατομμυρίων...”
Το λαχειοφόρο αυτό δάνειο μπορούμε να το χαρακτηρίσομε αναγκαίο και να το ονομάσομε ΠΑΤΡΙΩΤΙΚΟ γιατί ο σκοπός του ήταν να βοηθήσει την Ελλάδα να ελευθερώσει τα υπόδουλα εδάφη της και τους κατοίκους των και όχι όπως σήμερα για να ακρωτηριάσει τα εδάφη της πουλώντας νησιά κ.τ.λ.
Μέσα σ’ αυτό το θλιβερό φόντο που σήμερα εμφανίζεται στην Ελλάδα και δεν υπάρχει φως στο τούνελ.
Οι αγανακτισμένοι στις πλατείες, η Σπίθα του Μ. Θεοδωράκη κάτι πάνε να σκαλίσουν στα αποκαΐδια της σημερινής Ελλάδας και ίσως κάποια σπίθα να είναι χωμένη κάτω από τη στάχτη.
