Του Μανώλη Αμαργιώτη*

Κυκλοφόρησε πριν λίγες μέρες από τις εκδόσεις «Γρηγόρη» ένα επιστημονικό βιβλίο με τον τίτλο «Εισαγωγή στις Επιστήμες της Αγωγής»

Το βιβλίο αυτό απευθύνεται σε ερευνητές της ιστορίας της Εκπαίδευσης και φοιτητές των παιδαγωγικών τμημάτων των Πανεπιστημίων της χώρας μας. Την επιμέλειά του είχε ο κύριος Γιώργος Μαυροειδής, Διευθυντής της έδρας της UNESCO στο Πανεπιστήμιο Λευκωσίας.

Σκοπός του υπογράφοντος το παρόν σημείωμα δεν είναι να αξιολογήσει το επιστημονικό περιεχόμενο του τόμου αυτού, καθώς δεν έχει τις απαιτούμενες επιστημονικές γνώσεις.

Το μόνο που μπορώ να διαβεβαιώσω τους αναγνώστες, είναι ότι η επιστημονική βαρύτητα και αναγνώριση που κατέχουν οι συγγραφείς του βιβλίου αυτού στον πανεπιστημιακό χώρο, εγγυάται την επιτυχία του επιδιωκόμενου, από το βιβλίο, σκοπού.

Εγώ πιστεύω ότι εκπληρώνω ένα μεγάλο χρέος, εκφράζοντας δημόσια, από τις στήλες της εφημερίδας «ΠΑΤΡΙΣ», την ευγνωμοσύνη μου στον κ. Γιώργο Μαυροειδή γιατί είχε την ευγενή καλοσύνη, ως επιμελητής αυτού του τόμου, να τον αφιερώσει στη μνήμη της Μαρίας Αμαριώτου.

Παράλληλα οφείλω εξίσου ευχαριστίες και στον κ. Γιώργο Κοντομήτρο, Διδάκτορα του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας, για το εμπεριστατωμένο και γεμάτο αγάπη βιογραφικό σημείωμα που έγραψε για τη Μαρία Αμαριώτου στο επίμετρο του παραπάνω βιβλίου αλλά και την ενδελεχή έρευνα και δημοσιοποίηση του παιδαγωγικού έργου της.

Για τη Μαρία Αμαριώτου, η «ΠΑΤΡΙΣ» έχει δημοσιεύσει παλαιότερα και πρόσφατα αρκετά άρθρα από σπουδαίους αρθρογράφους. Με ευκαιρία όμως της έκφρασης των ευχαριστιών μου για το παραπάνω αφιέρωμα, θα ήθελα εδώ να παραθέσω ένα μικρό βιογραφικό σημείωμα που δημοσιεύθηκε από το Σύνδεσμο Ελληνίδων για τα δικαιώματα της Γυναίκας στο περιοδικό «Ο Αγώνας της Γυναίκας» τεύχος 118, το 1930 όταν η Αμαριώτου διορίστηκε από τον Ελευθέριο Βενιζέλο μέλος του Ανώτατου Γνωμοδοτικού Συμβουλίου του Υπουργείου Παιδείας. Το σημείωμα αυτό έχει σημασία γιατί φωτίζει κάποιες άγνωστες, στο ευρύ κοινό, πτυχές της προσφοράς της. Γράφει λοιπόν μεταξύ άλλων ο ανώνυμος αρθρογράφος του περιοδικού:

«… Η Δδα Μαρία Αμαριώτου, που κατέλαβε τόσο γρήγορα χάρις στην προσωπική της αξία την ανωτάτη θέση στην εκπαιδευτική ιεραρχία, γεννήθηκε σ’ ένα μικρό χωριουδάκι της Κρήτης που έχει μόλις 428 κατοίκους το Καστέλλι της Φουρνής στο Μεραμπέλλο. Αφού τελείωσε το διδασκαλείο του Ηρακλείου υπηρέτησε έξη χρόνια ως δασκάλισσα σε διάφορα δημοτικά σχολεία του νομού της. Ως τόσο μελετούσε και στο σπίτι της και αφού πήρε το απολυτήριο του Γυμνασίου κατώρθωσε με υπεράνθρωπες προσπάθειες και αληθινό ηρωϊσμό εκ μέρους της να μείνει τέσσερα χρόνια στη Γερμανία όπου φοίτησε σε διάφορα πανεπιστήμια. Αφού επέστρεψε υπηρέτησε ένα χρόνο στη Μέση εκπαίδευση και έπειτα βρήκε τον τρόπο να εξυπηρετήσει το χωριό της και να εξυψώσει πνευματικά τους συγχωριανούς της. Η αδελφή της δασκάλα κι αυτή με μια δήλωσή της στις εφημερίδες υποσχέθηκε 10 βιβλία στην πρώτη λαϊκή βιβλιοθήκη των χωριών και τότε το χωριό της την ίδρυσε πρώτο μ’ ένα προοδευτικό σύλλογο. Από τότε έδωσε στο έργο αυτό της οργάνωσης των χωρικών όλη την ψυχή της και όλη την αγάπη της. Έκανε διαλέξεις πάνω σε θέματα που τους ενδιέφεραν ,οργάνωνε συγκεντρώσεις και εορτές ,έδωσε μια αφάνταστη ζωή στο μικρό χωριό.

Μα ένα έργο ωραίο στο οποίο δίνομε ολοκληρωτικά τον εαυτό μας, δίνει πίσω με τόκο ότι του δίνομε. Πλουτίζει την ψυχή με τον ενθουσιασμό που είναι απαραίτητος για να έχει κάποια αξία η ζωή. Και η ψυχή της Μαρίας Αμαριώτου γέμισε από ενθουσιασμό. Κι ότι καταπιανόταν γινόταν στα χέρια ζωντανό και ωραίο. Ο λόγος της απλός, γλυκός γεμάτος καλωσύνη και αγάπη όσες φορές ακούστηκε από το κοινό – και φροντίσαμε όσο μπορέσαμε να δημιουργούμε τις ευκαιρίες να ακούεται- συγκινούσε κι ενθουσίαζε. Αλησμόνητη έμεινε σ΄όσους την άκουσαν η τελευταία της ομιλία στον εορτασμό των Ηρωϊδων της Επαναστάσεως που οργάνωσε το Εθνικό Συμβούλιο στον Παρνασσό.

Η Μαρία Αμαριώτου δεν είναι μονάχα σοβαρή επιστήμονας και κοινωνική εργάτρια. Είναι και φεμινίστρια. Πιστεύει στην ανάγκη να εξυψωθή η γυναίκα στην Ελλάδα στο ίδιο επίπεδο με τον άντρα. Αγκάλιασε τον αγώνα με τον ενθουσιασμό που τη χαρακτηρίζει και τον βοήθησε με το θερμό της λόγο στις συγκεντρώσεις και σε κάθε ευκαιρία που της παρουσιαζόταν...»

Αξιότιμε κ. Μαυροειδή, αγαπητέ συγχωριανέ Γιώργο!

Δεν θα χρησιμοποιήσω δικά μου λόγια για να εκφράσω τις ευχαριστίες μου για την τιμή που έκανες στην Αμαριώτου με το αφιέρωμά σου αυτό. Θα αφήσω τη δική της πέννα να σ’ ευχαριστήσει από μια επιστολή που έστειλε το 1930 στην πρόεδρο του Συνδέσμου για τα δικαιώματα της Γυναίκας: «…Στους χωριανούς και τις χωριανές μου χρωστώ τη θερμότατην αγάπη που αισθάνομαι γι αυτούς και τον κάθε άνθρωπο, τους χρωστώ τον ενθουσιασμό μου για το γυναικείο ζήτημα… Πιστεύω στη δύναμη της αγάπης και μ’αυτήν που την αισθάνομαι απεριόριστη στη γυναίκα μας, χωρίς να παραγνωρίζω και τις ελλείψεις της, θα φροντίσω γι’ αυτήν με μια ενέργεια ανάλογη με τις απαιτήσεις της ιδέας και της πραγματικότητας.»

* Ο  Μανώλης Αμαργιώτης είναι Λυκειάρχης-Θεολόγος