Του Γιάννη Ζωράκη

“Με ενοχλεί η ψευτομαγκιά των όπλων και των τσαμπουκάδων που έχουν ξεχάσει ότι η μαγκιά και η λεβεντιά δεν μετριέται με αυτόματα και περίστροφα και τόνους ρακής”

Ξεχώρισε ως ο «γιατρός Κυρίτσης» από τη σειρά που «έκλεψε τις καρδιές» των τηλεθεατών, «Το νησί».

Ο Αλέξανδρος Λογοθέτης μιλά στην «Π» για την επιτυχία που γνώρισε την προηγούμενη τηλεοπτική σεζόν αλλά και τα επόμενα σχέδιά του.

Για τη σχέση του με την Κρήτη τονίζει πως «Η Κρήτη είναι η πατρίδα μου, είναι οι ρίζες μου, είναι οι μνήμες μου και είναι το μέρος που δεν θα με πείραζε να αφήσω την τελευταία μου ανάσα».

Ερ.: Πώς ήταν η εμπειρία σας από «Το νησί»; Ειδικότερα πώς ήταν η αλληλεπίδραση σας με τον κόσμο στα γυρίσματα στην Κρήτη;

Απ.: Ήταν από τις ωραιότερες εμπειρίες γυρίσματος και συνεργασίας που είχα ποτέ. Ο κόσμος μας αγκάλιασε και μας βοήθησε λες και ήμασταν εκεί για να πούμε την ιστορία του και όχι της Χίσλοπ.

Ερ.: Πώς πήρατε την απόφαση να συμμετάσχετε σ’ αυτή τη σειρά; Τι ήταν εκείνο που σας παρακίνησε;

Απ.: Πρώτα από όλα ήταν το βιβλίο και η πιθανότητα συνεργασίας με τον Παπαδουλάκη. Είχα δει τις μικρού μήκους που είχε κάνει και το “μπαμπά μην τρέχεις”, που αν και δεν ήταν του γούστου μου είχε μια πολύ φρέσκια ματιά. Και μετά φυσικά ήταν ο ρόλος του γιατρού Κυρίτση, ίσως ένας από τους πιο γοητευτικούς ήρωες που έχω παίξει.

Ερ.: Αν κρατούσατε μονάχα θετικά από τη συμμετοχή σας στο «Νησί» ποια θα ήταν αυτά;

Απ.: Πολλά. Η συνεργασία με τον Θοδωρή, η γνωριμία με τον Φουντουλάκη και την Χίσλοπ, η ανατολική Κρήτη που δεν την είχα δει ποτέ παρά μόνο όταν ήμουν πολύ μικρός, οι άνθρωποι που γνώρισα και που γίναμε φίλοι, η Γιούλικα και ο Μάινας αλλά και άλλοι πολλοί συνάδελφοι που δεν τους γνώριζα, η ατμόσφαιρα της Σπιναλόγκα, τα μαγικά του Νεκτάριου. Είναι τελικά αρκετά και θα μπορούσα να γράψω σελίδες.



Ερ.: Πριν «Το νησί» σας γνώριζαν κυρίως άνθρωποι που ασχολούνται με το θέατρο και την ποιότητα. Τώρα σας γνωρίζουν σχεδόν όλοι, ενώ η απήχηση σας είναι πολύ μεγάλη στο γυναικείο νεανικό κοινό. Πώς εισπράττετε αυτή την αλλαγή;

Απ.: Καλά και πιο ήρεμα από την αναγνωρισιμότητα που είχα όταν ήμουν νεότερος. Τώρα μπορώ να το διαχειριστώ ενώ παλιότερα αισθανόμουν πιο ευάλωτος. Όσο για την απήχηση στο γυναικείο νεανικό κοινό, είναι ωραίο να ξέρεις ότι κατάφερες σε μια τόσο δύσκολη και κενή εποχή να συγκινήσεις υποδυόμενος έναν τόσο ‘’ρομαντικό’’ χαρακτήρα.

Ερ.: Θυμάστε κάποια χαρακτηριστική σκηνή ή περιστατικό στη διάρκεια των γυρισμάτων στην Κρήτη που σας έχει αποτυπωθεί στη μνήμη;

Απ.: Ένα περιστατικό δεν πρόκειται να χαθεί από την μνήμη μου νομίζω ποτέ. Το τρακάρισμα με την μηχανή μου. Έκτοτε και μετά από 25 χρόνια μοτοσυκλετιστής δεν ανέβηκα σε μηχανή, τουλάχιστον όχι δική μου και αποφεύγω να ανεβώ αν μπορώ να πάω αλλιώς στον προορισμό μου. Ακόμα δεν έχω καταλάβει γιατί έτσι απότομα σταμάτησα να καβαλάω μηχανές, σαν να ένιωσα μια προειδοποίηση... δεν ξέρω τι να πω.

Ερ.: Υπήρξε κάποιο περιστατικό στο πλαίσιο αλληλεπίδρασης θαυμασμού, από τον κόσμο στην Κρήτη που να θυμάστε χαρακτηριστικά;

Απ.: Γενικά ο κόσμος αντιδρά πολύ καλά απέναντι μου και απέναντι στον γιατρό. Σαν να αγάπησε αυτόν τον άνθρωπο πολύ βαθιά, ίσως όσο τον αγάπησα και εγώ. Τώρα κάτι συγκεκριμένο δεν θυμάμαι, πάντως ακούω συνέχεια να φωνάζουν γιατρέ και γιατρέ, στο τέλος θα το πιστέψω και θα δίνω συνταγές.

Ερ.: Παρά τη μεγάλη επιτυχία του «Νησιού» δεν σας βλέπουμε σε κάποια περιοδεία καλοκαιρινή, την οποία θα επέλεγαν σίγουρα να υλοποιήσουν συνάδελφοι σας. Ήταν θέμα επιλογής η «αποχή»; Για ποιο λόγο δεν είστε σε κάποιον θίασο καλοκαιρινό;

Απ.: Πρώτον γιατί δεν πιστεύω στο εύκολο και στο τώρα που τρέχει. Δηλαδή δεν είχα ποτέ την αντίληψη ότι τώρα που έγινε η φάτσα μου γνωστή στο ευρύ κοινό να κάνω κάτι για αυτό. Να κάνω μια καλοκαιρινή θεατρική επένδυση για να γεμίσει ο λογαριασμός μου στην τράπεζα με εύκολο και γρήγορο χρήμα. Δεύτερον γιατί έχω μια κακή συνήθεια να κρατάω αποστάσεις όταν οι προτάσεις είναι πολλές, θέλω να κάνω πράγματα μόνο από ανάγκη για έκφραση και όχι μόνο για βιοποριστικούς λόγους. Έτσι αν και μου έγιναν κάποιες προτάσεις προτίμησα να απέχω για να μπορέσω με ησυχία να σχεδιάσω το επόμενο βήμα. Τρίτον γιατί είμαι λίγο έως πολύ κακομαθημένος , δεν μου αρέσει να γυρνάω όλη την Ελλάδα με την ψυχή στο στόμα και να παίζω με την λογική του μπουλουκιού. Ποτέ δεν μου άρεσαν οι περιοδείες προτιμώ να δημιουργώ βάση και από εκεί να μοιράζομαι με τον κόσμο την τέχνη μου.

Ερ.: Πραγματοποιείτε τις καλοκαιρινές σας διακοπές στην Κρήτη και συγκεκριμένα στα Χανιά. Πιστεύετε πως η σειρά «Το νησί» σας έδεσε περισσότερο με την Κρήτη; Τι σημαίνει η Κρήτη για σας;

Απ.: Θα μπορούσατε να το πείτε αυτό, ναι με έδεσε περισσότερο με τον τόπο μου γιατί μου έδωσε την ευκαιρία να τον γνωρίσω καλύτερα. Όμως δεν περίμενα “το νησί” για να δεθώ με το νησί μου!!! Η Κρήτη είναι η πατρίδα μου, είναι οι ρίζες μου, είναι οι μνήμες μου και είναι το μέρος που δεν θα με πείραζε να αφήσω την τελευταία μου ανάσα. Όμως έχει και πολλά αρνητικά στοιχεία που με κάνουν να την αποφεύγω ή έστω να μην την δέχομαι ολότελα και αδιαμαρτύρητα. Είναι πολλά, ένα από αυτά είναι ο τρόπος που αντιμετωπίζουν τα σκυλιά και τα ζώα γενικότερα. Δεν νομίζω να έχω δει πουθενά αλλού τόσα κακοποιημένα σκυλιά όσα στην Κρήτη. Τέτοια πράγματα με ενοχλούν και με τσαντίζουν στην Κρήτη όπως και η ψευτομαγκιά των όπλων και των τσαμπουκάδων που έχουν ξεχάσει ότι η μαγκιά και η λεβεντιά δεν μετριέται με αυτόματα και περίστροφα και τόνους ρακής. Ξεχνάνε την ρίζα τους και δημιουργούν μια νεόπλουτη μπρούτα αντίληψη για το τι σημαίνει Κρητικός και λεβεντιά. Χάνουν το χιούμορ τους και ξεχνάνε τον ποιητή μέσα τους.

Ερ.: Είχατε την τύχη να πραγματοποιήσετε σπουδές τόσο στην Ελλάδα και μάλιστα στο Εθνικό που θεωρείται από τα κορυφαία στο είδος του, όσο και στο Λονδίνο. Ποιες πιστεύετε πως είναι οι διαφορές μεταξύ της ελληνικής προσέγγισης και την προσέγγισης του εξωτερικού στο θέατρο;

Απ.: Καταρχήν το σύστημα της εκπαίδευσης. Εδώ έχουμε έναν αχταρμά σχολών που μόνο θέατρο δεν διδάσκουν, όλα τα άλλα μπορεί αλλά θέατρο δεν διδάσκουν σίγουρα. Στο εξωτερικό οι σχολές έχουν μέθοδο και κώδικα και απαρτίζονται από επαγγελματίες παιδαγωγούς και όχι ηθοποιούς και σκηνοθέτες που κάνουν τους δασκάλους. Έχουμε πρόβλημα και δεν μπορούμε να το δούμε , να το συνειδητοποιήσουμε. Και είναι φυσικό να μην μπορούμε γιατί έχει χαθεί οποιαδήποτε προσέγγιση πολιτισμού επιχειρήθηκε στο παρελθόν. Το θέατρο σήμερα έχει αποκτήσει έναν σουπερμακετινίστικο χαρακτήρα, όλοι το κάνουν χωρίς όμως να κουβαλάνε την γνώση και την παιδεία που χρειάζεται κανείς για να λέει ότι κάνω θέατρο σήμερα. Είναι η ύστατη λύση όταν δεν μπορεί κάποιος να κάνει τηλεόραση και σινεμά, όταν δεν έχει λεφτά για να κάνει μια ταινία κάνει θέατρο. Ας κάτσουν να δουν όλοι αυτοί που νομίζουν ότι το θέατρο είναι απλή υπόθεση τις παραστάσεις της Μνουσκίν, του Κολιάντα, ας πάνε στο Βερολίνο να δουν θέατρο και στην Μόσχα, το Λονδίνο και ας αναρωτηθούν τι είναι αυτό που κρύβεται πίσω από τις παραστάσεις που θαυμάζουμε όλοι στο φεστιβάλ Αθηνών αλλά και σε άλλα ξένα και ας προσπαθήσουν να αποκωδικοποιήσουν την παιδεία όλων αυτών των σκηνοθετών που θαυμάζουν και ας δημιουργήσουν τις προϋποθέσεις για να ανθήσει ένα θέατρο ουσίας στην Ελλάδα και όχι ευκολίας.

Ερ.: Παρά το γεγονός πως η γενιά σας (απόφοιτοι του Εθνικού) έχουν επιλέξει την ιδιαίτερα μεγάλη προβολή, εσείς δείχνετε να μένετε λίγο πιο…πίσω, αλλά συνειδητά. Υπάρχει κάποιος λόγος γι’ αυτή την επιλογή;

Απ.: Είχα την τύχη-ατυχία να είμαι ο πρώτος από το έτος μου που χώθηκα με τα μπούνια στην παραγωγή αμέσως μετά την σχολή. Έτσι μέσα σε δυο χρόνια τα έκανα όλα, τα είδα όλα και μετά έπαθα μια άρνηση. Μια άρνηση για το εφήμερο και για το πρόσκαιρο, άρχισε να με απασχολεί πιο πολύ το πώς θα καταφέρω να βρεθώ στο επίπεδο ή κοντά σε αυτό, όλων αυτών που εγώ θαυμάζω στο σύγχρονο θέατρο και έτσι οδηγήθηκα σε ένα δρόμο πιο πολύ της αναζήτησης και της γνώσης παρά της αναγνώρισης και της επιτυχίας. Ακόμα και σήμερα μετά από 20 χρόνια στην δουλειά αυτή αισθάνομαι μαθητής και αλχημιστής, θέλω να ψάχνω και να ανακαλύπτω συνεχώς και αν δεν μπορεί να μου το προσφέρει η δουλειά μου τότε επιλέγω να κάνω κάτι άλλο μέχρι να γίνει αφόρητη η απόσταση από το σανίδι και την δημιουργία και να ξαναβουτήξω στα βαθιά και παγωμένα νερά της τέχνης μου.

Ερ.: Αν μπορούσατε να επιλέξετε οποιαδήποτε δουλειά θέλατε στο χώρο σας, ποια θα ήταν αυτή;

Απ.: Νομίζω του ηθοποιού θα διάλεγα και πάλι. Αν και θα ήθελα νομίζω να σκηνοθετήσω κάποια στιγμή, αλλά σινεμά όχι θέατρο.

Ερ.: Ποιος είναι ο ρόλος που οπωσδήποτε θα θέλατε να υποδυθείτε και για ποιο λόγο;

Απ.: Δεν έχω κάποιον ρόλο που θα ήθελα ντε και καλά να υποδυθώ, αλλά μιας και το ρωτάτε νομίζω του πατέρα όχι του Στρίνμπεργκ αλλά του γονιού, νομίζω ότι είναι ο πιο ενδιαφέρον και δύσκολος ρόλος που μπορεί να παίξει κανείς.

Ερ.: Ποια είναι τα σχέδιά σας για την επόμενη χρονιά;

Απ.: Να κάνω θέατρο επιτέλους μετά από τόσο καιρό, να καταφέρουν να γίνουν δυο ταινίες που τις περιμένω εδώ και καιρό και μετά βλέπουμε.