Αυτό που συμβαίνει με την Εθνική ομάδα του μπάσκετ τα τελευταία χρόνια είναι μια κωμωδία.

Κάθε τόσο βγαίνει και ένας αθλητής και επικαλείται ό,τι του κατέβει για να γλιτώσει την “αγγαρεία” – όπως τη θεωρεί εκείνος - της Εθνικής.

Ο πρόεδρος της ΕΟΚ Γιώργος Βασιλακόπουλος επιτέθηκε σε όλους αυτούς που γυρίζουν την πλάτη τους στην Εθνική, υπενθυμίζοντας ότι η συμμετοχή στο αντιπροσωπευτικό συγκρότημα αποτελεί «υποχρέωσή τους». Παράλληλα έκανε λόγο για φαινόμενα νεοπλουτισμού, κάτι που ασφαλώς δεν είναι εκτός πραγματικότητας.

Για παράδειγμα, πώς να δικαιολογήσει κανείς τον Μαυροκεφαλίδη που κάθε καλοκαίρι η οικογένειά του έχει πρόβλημα και έτσι για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά δεν μπορεί να προπονηθεί και να παίξει με την Εθνική; Ισως κάποιος να λυπηθεί τον Γιάννη – «κύριε Μάκη, μου τελείωσε το φάρμακο» – Μπουρούση, που ήταν τόσο θυμωμένος με τους διαιτητές των τελικών του πρωταθλήματος και δεν έχει την ψυχραιμία να συμμετάσχει σε μια τόσο υψηλή αποστολή όπως είναι η εθνική Ελλάδας. Μετά βέβαια άλλαξε άποψη γιατί έμπλεξε αλλού το παιδί...

Και θα πρέπει κάποιος ενδεχομένως να λυπηθεί και τον Νικ Καλάθη που τραυματίστηκε τόσο σοβαρά στο ατομικό, στις διακοπές του δηλαδή, που θα χάσει το σκληρό κομμάτι της προετοιμασίας της Εθνικής. Αυτός πάντως θα συμμετάσχει κανονικά στο Ευρωμπάσκετ.

Η περίπτωση του Σχορτσανίτη είναι διαφορετική καθώς ο θηριώδης σέντερ αντιμετωπίζει όντως σοβαρό οικογενειακό πρόβλημα. Δεν είναι από τους αθλητές που δεν αγαπούν την Εθνική ομάδα, το έχει αποδείξει με το πάθος του. Εκανε προσπάθεια να το ξεπεράσει, ωστόσο είναι σίγουρο πως δε θα μπορούσε να προσφέρει το 100% των δυνάμεων του στην ομάδα.

Οσο για τους Διαμαντίδη, Παπαλουκά, Τσαρτσαρή, τα χρόνια πέρασαν και έχουν δικαίωμα να ξεκουραστούν. Ο Διαμαντίδης βέβαια μπορεί να προσφέρει πολλά ακόμα και αν δεν επιστρέψει του χρόνου. Θα κριθεί αναλόγως…

Ολο και περισσότεροι μπασκετμπολίστες πάντως δείχνουν να ξεχνούν ότι η Εθνική, με τη διεθνή απήχηση που έχει και τη δόξα που υπόσχεται, υπήρξε για αυτούς η τέλεια βιτρίνα για να επιδείξουν το ταλέντο τους σε όλη την Ευρώπη. Ιδιαίτερα οι νεότεροι επιδεικνύουν έναν ωφελιμισμό χωρίς προηγούμενο. Το να εκπροσωπείς την Ελλάδα, δεν έχει και μεγάλη πέραση τελευταία. Οταν απορρίπτεις έτσι μια κλήση στην ομάδα με το εθνόσημο είναι ύβρις. Και από αρχαιοτάτων χρόνων η τιμωρία για την ύβρι είναι μία: η λήθη. Να σε ξεχάσουν…

Μαρίνος Βασιλάκης