
Δεν ξέρω ποια θα ήταν σήμερα η άποψη του ποιητή και λογοτέχνη Κώστα Ουράνη για τις γυναίκες, ποιες θα ήταν οι σκέψεις τις οποίες είχε εκφράσει στο περιοδικό “Μπουκέτο” στις 23 Αυγούστου 1925, και είναι οι παρακάτω:
- Όταν ένας έρωτας διαρκεί, είναι γιατί κάτι ακόμα μέσα μας μένει ανικανοποίητο.
- Ορισμένες γυναίκες δεν θα μας ενδιέφεραν, αν δεν ήταν γυναίκες άλλων.
- Η γυναίκα είναι γεννημένη για τα πλούτη. Τα ξοδεύει όμως σαν νεόπλουτη.
- Μόνο η γυναίκα ξέρει να κρύβει τις αντιπάθειές της.
- Τα μόνα όπλα που δεν άλλαξαν “από αμνημονεύτων χρόνων” είναι τα όπλα της γυναίκας. Και όμως είναι πάντα καινούργια.
- Η γυναίκα που δεν ξέρει να γεράσει είναι άσεμνη.
- Η σιωπή ενός ζευγαριού δείχνει την αρχή ή το τέλος μιας αγάπης.
- Δεν είναι τα λόγια που εκφράζουν τα πιο ουσιώδη πράγματα στον έρωτα αλλά η σιωπή.
- Το δυσκολότερο πράγμα δεν είναι να κατακτήσεις μια γυναίκα, το δυσκολότερο είναι να την εγκαταλείψεις.
- Η γυναίκα αγαπάει τον άνδρα όπως είναι. Αντίθετα ο άνδρας αγαπάει την γυναίκα όπως την φαντάζεται.
Σίγουρα οι σκέψεις του Κώστα Ουράνη για τη γυναίκα δεν θα ήταν οι προαναφερόμενες, αφού σήμερα οι γυναίκες καθημερινά δραστηριοποιούνται περισσότερο, ολοένα και επελαύνουν και καταλύουν τα λεγόμενα ανδρικά κάστρα και απ’ ό,τι φαίνεται ακόμα δεν είδαμε τίποτα με τη φόρα που έχουν πάρει!
Δεν γνωρίζω τι θα έλεγε ο ποιητής αν συναντούσε από κοντά την άλλοτε “σιδηρά” κυρία της Μεγάλης Βρετανίας και πρώην πρωθυπουργό της κα Μάργκαρετ Θάτσερ ή τη σημερινή “γαλαντόμο” προς τη χώρα μας καγκελάριο της Γερμανίας κα Μέρκελ, αλλά και την διάδοχο, του “ατακτούλη” πρώην διευθυντή του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου κ. Στρος Καν, τη σημερινή διευθύντρια κα Λαγκάρντ.
Δεν γνωρίζω ποιες θα ήταν οι απόψεις και οι σκέψεις του για τη γυναίκα, την στιγμή που ανδροκρατούμενοι θεσμοί όπως ο Άρειος Πάγος, ο θεσμός του συνήγορου του Πολίτη και το Ταμείο Αποκρατικοποιήσεων, αποπνέουν άρωμα γυναίκας, με ισάριθμες κυρίες στα υψηλότερα κλιμάκιά τους!
Το 1834 ιδρύεται ο Άρειος Πάγος. Έχουν περάσει από τότε δύο αιώνες περίπου και σήμερα στην κορυφή της πυραμίδας του Ανώτατου Δικαστηρίου βρίσκεται μία γυναίκα. Πρόκειται για την κα Ρένα Ασημακοπούλου από την Μεσσηνία. Είναι η 39η πρόεδρος του Αρείου Πάγου από την ίδρυσή του.
Αλλά και στη θέση της Συνηγόρου του Πολίτη έχουμε εκπρόσωπο του ωραίου φύλου. Πρόκειται για την καθηγήτρια Διοικητικής Επιστήμης του Πανεπιστημίου Αθηνών κα Καλλιόπη Σπανού, η οποία κατά καιρούς έχει διδάξει στα Πανεπιστήμια της Αμιένης, του Παρισιού και των Βερσαλιών. Τέλος στο ανδροκραοτύμενο επίσης νεοϊδρυθέν ταμείο για τις αποκρατικοποιήσεις προΐσταται η κα Άννα Ζωηρού, αρκετά έμπειρη και με θητεία στη... γραφειοκρατία των Βρυξελλών.
Και έπεται η συνέχεια... για το ασθενές φύλο το οποίο άρχισε να διαδραματίζει σπουδαίο ρόλο από τον Φλεβάρη του 1952. Εκείνη την περίοδο οι γυναίκες εκλέγουν και εκλέγονται. Ομόφωνα όλα αυτά αποφασίζονται από το υπουργικό συμβούλιο και το σχετικό νομοσχέδιο είχε καταρτίσει ο τότε υπουργός Εσωτερικών Κωνσταντίνος Ρέντης. Η Βουλή θα ψήφισε αυτό το νομοσχέδιο και ο “Ελληνικός Συναγερμός”, το κόμμα δηλαδή του Αλέξανδρου Παπάγου, είχε αποφανθεί υπέρ της ψήφου των γυναικών. Ένα πραγματικά μεγάλο βήμα, για τον μέχρι τότε καταπιεζόμενο γυναικείο πληθυσμό.
Από το 1952 λοιπόν και εντεύθεν οι γυναίκες διαγράψανε μια εξαιρετική πορεία σε όλους τους τομείς της Δημόσιας ζωής (πολιτική, επιστήμη, οικονομία, τέχνη, πολιτισμός κ.λπ.) φτάνοντας ως το σήμερα όπου πράγματι προξενεί τον γενικό θαυμασμό η συμμετοχή και η ανάδειξή τους σε κορυφαίες θέσεις και αξιώματα.
Άξιες πολλών συγχαρητηρίων λοιπόν για τούτο τον εξαιρετικό αγώνα τους, που σφραγίζει κατά τον καλύτερο τρόπο και τον καθημερινό τους αγώνα και την αγωνία για τις οικογένειές τους αφού βέβαια η όποια γυναίκα “αξιωματούχος” δεν παύει να είναι και σύζυγος και Μάνα...

