Πριν λίγες μέρες πέθανε στο Αρκαλοχώρι η Ελευθερία Ψαράκη. Το προτελευταίο παιδί μιας οικογένειας σπουδαίας, μεταξύ άλλων γιατί σημαδεύτηκε πολλαπλά από τον πόλεμο (το Β’ Παγκόσμιο και τον Εμφύλιο), απ’ όπου φύτρωσαν δυο ποιητές και δύο λαμπροί επιστήμονες, δύο παλικάρια που τα ‘δωσαν όλα για την ελευθερία και την τιμή του τόπου (ο Κώστας και ο Γιώργος) και ένας πολιτικός, ο Γιώργος, που δεν αφομοιώθηκε, αλλά προσπάθησε με όλες του τις δυνάμεις να υπηρετήσει το συμφέρον εκείνων, για τους οποίους ανέλαβε αυτές τις θέσεις, του βουλευτή και του διοικητή του ΟΓΑ.
Αυτή η οικογένεια που δεν άφησε απογόνους, αν και πολυμελής, επέλεξε να αφήσει τη μεγάλη της περιουσία για το καλό των άλλων στους δύσκολους οικονομικά καιρούς μας, για να γίνει το Ψαράκειο, Ίδρυμα ένα γηροκομείο στο Αρκαλοχώρι και ένα νοσοκομείο για τα άτομα χρονίως πάσχοντα. Ως ένδειξη ευγνωμοσύνης η “Π” που φιλοξένησε δεκάδες ποιήματα και πεζά του γιατρού και ποιητή Κώστα Ψαράκη και πολλά άρθρα ιστορικά και πολιτικά του Γιώργου Ψαράκη, δημοσιεύει τον επικήδειο λόγο της Άννας Μανουκάκη-Μεταξάκη που εκφωνήθηκε στη νεκρώσιμη ακολουθία της Ελευθερίας Ψαράκη, πριν λίγες ημέρες, στο Ναό της Μεταμόρφωσης στο Αρκαλοχώρι.

Αποχαιρετούμε σήμερα το προτελευταίο και 7ο παιδί της οικογένειας του Αριστείδη και της Μαρίας Ψαράκη, μιας οικογένειας σημαντικής και τραγικής, που σημάδεψε τον τόπο με τρόπους πολλούς. Αποχαιρετούμε την Ελευθερία Ψαράκη, συμπαραστεκόμενοι στην τελευταία κόρη, την Αλεξάνδρα, τυχερή που έζησε δίπλα στ’ αδέρφια της όλα τα λαμπερά και τα ωραία, αλλά και άτυχη γιατί βίωσε τις αρρώστιες και το θάνατό τους και τους συνόδεψε με τιμή και αξιοπρέπεια στον τάφο. Σε όλους δυνατή, αδύνατη όμως στην απώλεια του Γιώργου.
Κατευοδώνομε την Ελευθερία για την άλλη ζωή που, ποιος ξέρει, μπορεί να ‘ναι πιο ανθρώπινη, πιο δίκαιη, λιγότερο σκληρή και πιο απλόχερη απέναντι σ’ όλη την οικογένεια, όσον αφορά τις απλές και καθημερινές χαρές που με την ωριμότητα και τη σοφία της εμπειρίας τις γευόμαστε ως το ελάχιστό τους μόριο.
Ελευθερία στο καλό! Με κατανόηση για όσες ελλείψεις λόγω των συνθηκών ή της τύχης πόνεσαν εσένα και τ’ αδέρφια σου σού ευχόμαστε να είσαι καλοστρατισμένη. Να μεταφέρεις τις ευχαριστίες και την ευγνωμοσύνη όσων εκτιμούμε την ευεργετική δωρεά της μεγάλης σας περιουσίας, για τους ανθρώπους της περιοχής Αρκαλοχωρίου ίσως και ευρύτερα, ώστε να γίνει το γηροκομείο και το νοσοκομείο χρονίως πασχόντων και κυρίως να συντηρηθεί στους πικρούς καιρούς μας, της έλλειψης αξιών και χρημάτων· στους καιρούς του Μνημονίου.
Να μεταφέρεις, Ελευθερία, επίσης τη συγνώμη μας που καθυστερεί να ξεκινήσει το έργο (και δεν το χάρηκες) και τη διαβεβαίωση πως θα σας φέρει την είδηση, την ενθουσιώδη για σας, η Αλεξάνδρα, στην οποία ευχόμαστε να ζήσει και να το χαρεί για όλους σας. Αυτό εξάλλου αποτελεί στόχο ζωής, την πραγματοποίηση του οποίου χρειάζεται να ‘χει το κουράγιο να ζήσει.
Εσείς δεν απολαύσατε καμιά δωρεά και δεν ζητήσατε ποτέ και τίποτε ούτε από την πολιτεία, ούτε από τους ανθρώπους. Όμως προσφέρατε και γι’ αυτό σας ευχαριστούμε.
Κι ο Γιώργος που έλαβε μέρος στην διαχείριση των κρατικών πραγμάτων, ανεξάρτητα από τα επιτεύγματα, αγωνίστηκε καθαρά κι έφυγε όρθιος και πεντακάθαρος δίνοντας το παράδειγμα του ηθικού και του έντιμου ανθρώπου και του πολιτικού της ανιδιοτελούς προσφοράς, χωρίς μεγάλη ανταπόκριση στον κόσμο, γιατί δεν καταδέχτηκε ποτέ το λαϊκισμό.
Ελευθερία, πες του πως εγώ που τον πλησίασα, όταν είχε εγκαταλειφθεί από τους πολλούς, εκτιμώντας όσα σκέπαζε η απόλυτη και απότομη συχνά συμπεριφορά του, όταν η διαφθορά καλύπτει τις στήλες των εφημερίδων απειλώντας τούτο τον ωραίο δύστυχο τόπο, στέλνω τη σκέψη μου κοντά του να απαγκιάσει με ελπίδα πως πάντα υπάρχει αθέατο και σεμνό το ΚΑΛΟ, αλάτι της γης και προζύμι για το αύριο του κόσμου.
Και στους ευαίσθητους ποιητές μας, τη Βιργινία και τον Κώστα, πες πως συχνά πηγαίνομε στους στίχους τους, όπως και στης Ειρήνης τα χωρατά και τα καλαμπούρια.
Την ιστορική μνήμη, το πολιτικό ήθος, της τέχνης την ευωδιά και την ευεργετική δωρεά, εκφράζει και προσωποποιεί το σπίτι σας.
Αυτά είναι τα παδιά σας, ωφέλιμα μόνο για τον τόπο και τους ανθρώπους, ιδιαίτερα στις σκοτεινές μας μέρες. Αυτά σε κατευοδώνουν, Ελευθερία, όπως κατευόδωσαν και τα αδέρφια σου...
Στο καλό.

Άννα Μανουκάκη-Μεταξάκη