Στις 24 του Ιούλη γεννήθηκε. Φέτος θα κλείσει τα τριάντα επτά της χρόνια. Της γέννησης προηγήθηκε μια εθνική καταστροφή. Αυτή της Κύπρου. Από τα ερείπια της ξεπήδησε. Αυτοί που την είχανε θάψει επτά χρόνια, αυτοί οι ίδιοι την αναστήσανε. Σα δώρο, μας την πέμψανε. Δημοκρατία τη βάφτισε ο λαός με συντριπτική πλειοψηφία.
Με αλαλαγμούς χαράς και ζητωκραυγές, την υποδεχτήκαμε. Ο λαός δεν χαμπαριάζει από παιγνίδια, που παίζονται πίσω από την πλάτη του.
Ο επιθεωρησιογράφος Μποστ την έκανε θεατρική παράσταση. Με κοριτσάκι που μύριζε ψαρίλα, την παρομοίωσε. Από τα γεννητούργια του βρώμαγε αυτό το τσογλανάκι.
Τρεις οικογένειες την υιοθετήσανε σα να ‘τανε κανένα μπασταρδάκι. Την καπαρώσανε για πάρτη τους κι ο άμοιρος λαός νόμιζε, πως ήτανε δική του και βίρα αλάλαζε και χειροκροτούσε. Δημοκρατία! Δημοκρατία! Δημοκρατία! Τρελά πράματα.
Γάλα πολύ, χρειάστηκε να βυζάξει, για να ξεπεταχτεί αυτό το νήπιο. Μάνα δεν είχε που να κατεβάζει γάλα, στου λαού το βυζί το κρεμάσανε οι θετοί του γονέοι. «Να γονέοι, να μάλαμα!». Όσο περνούσανε τα χρόνια όλο και πιο πολύ λαϊκό γάλα, βύζαινε αυτό το μεγαλόσωμο μωράκι. Με δανεικά το μπουκώνανε οι θετοί γονέοι, για να το μεγαλώσουνε κι ο λαός νόμιζε, πως άμα περπατήσει, θα τρέξει προς το μέρος του. Με γερές αλυσίδες το ‘χανε δεμένο, αυτές, οι μόνιμες οικογένειες στις αυλές των πολιτικών τους οίκων. Τόπι το κάνανε κι από αυλή σε αυλή το πετούσανε. Συνοριζόντουσαν ποιος να το ‘χει πιο πολύ κι έτσι το κακομάθανε.
Τα δανεικά, δος του και πληθαίνανε «κι ήρθε η ώρα κι η στιγμή» της πληρωμής. Δανεικά κι αγύριστα κανείς στο κόσμο δε χαρίζει. Το πράμα φράκαρε κι λαός από τη γωνία που τον είχανε στριμωγμένο, κλήθηκε να πληρώσει τα σπασμένα. Αλλόφρων βγήκε, κάπως αργά, στις πλατείες. Με βία, τον αντιμετωπίσανε οι ταγοί της Δημοκρατίας.
Και το κοριτσάκι; Τι απέγινε αλήθεια αυτό το κοριτσάκι, που το βάφτισε ο λαός Δημοκρατία; Είναι κοπέλα παραπερασμένη, της παντρειάς. Τριανταεπτά χρονών σήμερα, γεροντοκόρη και καταχρεωμένη, ποιος θα την πάρει; Απεγνωσμένα, οι θετοί γονέοι της, γυρεύγουνε παραλή γαμπρό. Ως ζητιάνοι την περιφέρουνε στα μεσιτικά γραφεία της Εσπερίας. «Γη και Ύδωρ» προσφέρουνε, ως αντάλλαγμα.
Ζαρωμένη από φόβο και καταφρονεμένη από τους βιασμούς των γονέων της, η γεντοκοράρα που γεννήθηκε τέτοιες μέρες, η Δημοκρατία μας, κάνει ότι της λένε, μην πάθει τα χειρότερα. Μη μείνει δηλαδή εντελώς απροστάτευτη, οπότε εξ ανάγκης ποιούμενη, μπορεί να κατρακυλήσει και να πνιγεί, στης κοινής γυναικός τα λασπόνερα.