Ο Πεζοπορικός Όμιλος Ηρακλείου πραγματοποίησε την Κυριακή 22 Μαΐου ανάβαση στην κορυφή Τίμιος Σταυρός ( 2456 μ.) του Ψηλορείτη ξεκινώντας την πεζοπορία από τη χιονισμένη βορινή πλευρά των Λιβαδιών.

Αναχωρήσαμε στις 7 το πρωί από τα ΚΤΕΛ Χανιώπορτας και περνώντας διαδοχικά από Σίσες, Αλόιδες, Γαράζο κάναμε μια μικρή στάση, επίσκεψη στη Μονή Διοσκουρίου.

Η Μονή είναι κτισμένη σε μια τοποθεσία με υπέροχη θέα τα Ταλαία Όρη και την κοιλάδα του Μυλοποτάμου. H τοπική παράδοση επιμένει ότι στη θέση της Mονής υπήρχε στην αρχαιότητα ιερό των Διοσκούρων, χωρίς να έχει αποδειχθεί μέχρι σήμερα. Tο κτηριακό συγκρότημα της Mονής οικοδομήθηκε στο σημερινό του σχέδιο κατά την τελευταία περίοδο της Bενετοκρατίας. Tο μικρό καθολικό, αφιερωμένο στον Άγιο Γεώργιο, βρίσκεται περίπου στο κέντρο του κτηριακού συνόλου. Στην εικόνα του Αγίου Γεωργίου ορκίζονται οι βοσκοί και αρνούνται ζωοκλοπές που τους προσάπτουν.

Από τα Λιβάδια πήραμε τον περιφερειακό ασφαλτοστρωμένο δρόμο και αρχίσαμε ν΄ ανεβαίνουμε υψομετρικά μέχρι τα 1650 μ. Η φύση είναι υπέροχη εξ αιτίας των πολλών βροχοπτώσεων. Ασφένταμοι, πρίνοι, δρυγιάδες και ανθισμένοι ασπάλαθοι συνθέτουν έναν μοναδικό πίνακα όλων των αποχρώσεων του πράσινου, του κόκκινου, του κίτρινου και του λευκού σε συνδιασμό με το γαλάζιο του ουρανού. Το τέλος του δρόμου καταλήγει σ΄ένα πλάτωμα στη θέση Μιγερού Λάκκος όπου το λεωφορείο μπορεί να κάνει αναστροφή. Εκεί έχει κατασκευασθεί πέτρινο καταφύγιο και λίγο πιο πέρα ξεκινά το καλντερίμι που οδηγεί στην ψηλότερη κορυφή του Ψηλορείτη.

Το μονοπάτι είναι καταπληκτικό. Είναι πέτρινο, καλοφτιαγμένο με καλοδουλεμένη σχεδίαση. Είναι ένα μονοπάτι που μπορεί εύκολα να το περπατήσει ο οποιοσδήποτε και το κυριότερο: κάνει εύκολα προσβάσιμη στον πολύ κόσμο την ψηλότερη κορυφή του Ψηλορείτη. Ο Πεζοπορικός Όμιλος Ηρακλείου έχει κάνει γνωστό στον πολύ κόσμο αυτό το μονοπάτι μιας και η σημερινή είναι η πέμπτη ανάβαση στον Ψηλορείτη από αυτό το μονοπάτι.

Παίρνουμε το πέτρινο μονοπάτι που στην αρχή έχει μεγάλη κλίση. Το μυστικό είναι αργός , σταθερός ρυθμός και μικρές στάσεις για ανάσες κάθε μισή ώρα. Αρκετοί συμμετέχοντες είναι νέοι πεζοπόροι και ανεβαίνουν για πρώτη φορά στον Ψηλορείτη. Κάποιοι από αυτούς το έχουν «όνειρο ζωής ν’ ανέβουν στην κορυφή του Ψηλορείτη». Στα 1850 μ κάνουμε την πρώτη «καλή» στάση για ξεκούραση και φωτογραφίες και απολαμβάνουμε την υπέροχη θέα. Δεξιά μας ένας εντυπωσιακός πίνακας από δεκάδες ασύμμετρα γιδόστρατα στην απόκρημνη πλαγιά, πίσω μας μια τεράστια χιονούρα, μπροστά μας το καταγάλανο Κρητικό Πέλαγος και τα Ταλαία Όρη με τις εντυπωσιακές κορυφές Σοφιανή, Κουτσοτρούλη και Κουλούκωνα.

Συνεχίζουμε να πεζοπορούμε στο πέτρινο μονοπάτι το οποίο τελειώνει στα 1950 μ περίπου. Συνεχίζουμε την ανάβαση στην πλαγιά με τη μικρή κλίση και κάποια στιγμή στα δεξιά μας φαίνεται η ψηλότερη κορυφή του Ψηλορείτη, ο Τίμιος Σταυρός στα 2456 μ. Με ήρεμους ρυθμούς και χωρίς να το καταλάβουμε συναντάμε στα 2200 μ το κλασικό μονοπάτι Ε4 που οδηγεί στην κορυφή.

Εξ αιτίας των χιονοπτώσεων του Μαρτίου από τα 1950 μέτρα υψόμετρο και πιο πάνω υπάρχει πολύ και μάλιστα παγωμένο χιόνι, γεγονός που μας αναγκάζει να εγκαταλείψουμε το κλασσικό μονοπάτι Ε4 και να κινηθούμε προς την κορυφή Αγκαθιάς ( 2432 μ). Είμαστε τυχεροί ,γιατί η κορυφογραμμή είναι καθαρή, ενώ δεξιά και αριστερά της υπάρχουν επικίνδυνες χιονούρες.

Πεζοπορούμε στην κορυφογραμμή έχοντας μπροστά μας την κορυφή με το εκκλησάκι του Τιμίου Σταυρού, δεξιά μας το Μυλοπόταμο και τα χωριά του, το Κρητικό Πέλαγος, τα Ταλαία Όρη και αριστερά μας τ’ Αστερούσια Όρη, τον κάμπο της Μεσσαράς και το Λυβικό πέλαγος.

Μετά από 3 ώρες και 30 λεπτά είμαστε στην κορυφή του Ψηλορείτη όλη η ομάδα. Η θέα είναι μοναδική. Όλη η Κρήτη απλώνεται στα πόδια μας. Βόρεια το καταγάλανο Κρητικό πέλαγος, οι εντυπωσιακές κορυφές των Ταλαίων Ορέων και τα χωριά του Μυλοποτάμου, δυτικά οι επιβλητικές κορυφές των Λευκών Ορέων ξεπροβάλλουν πάνω από τα σύννεφα, μπροστά μας τα όρη Κέδρος και Σάμιτος, ο κόλπος της Μεσσαράς, τα νησάκια Παξιμάδια και η Γαύδος, ο Κόφινας η ψηλότερη κορυφή των Αστερουσίων Ορέων, ανατολικά οι κορυφές της Δίκτης και πιο αριστερά ο κόλπος του Ηρακλείου με τη νήσο Ντία να δεσπόζει στο κέντρο του. Κυκλικά οι κορυφές του Ψηλορείτη Σκοίνακας, Κουδούνι, Μαύρη, Κουρούνα, Σπαθί, Χάμπαθα και Χαλασοκεφάλα πλέκουν ένα στεφάνι που αγκαλιάζει την οροσειρά.

Ακούμε τη Βάσω να λέει: «Η πιο όμορφη εικόνα που εισπράττω από τον Ψηλορείτη είναι η "έρημος" που έχει μεταφερθεί πάνω στο χιόνι, αποτυπώνοντας το σχήμα και τη μορφή της... Αυτή η εμπειρία είναι ένα ζωντανό όνειρο, που ακόμα αναρωτιέμαι αν το ζω στ΄αλήθεια.»

Μένουμε στην κορυφή Τίμιος Σταυρός ( 2456 μ.) για 45 λεπτά και ετοιμαζόμαστε να ακολουθήσουμε το μονοπάτι Ε4 με νότια κατεύθυνση προς το καταφύγιο του ΕΟΣ Ρεθύμνου και στη συνέχεια να τελειώσουμε την πεζοπορία μας στη Λοχριά Αμαρίου.

Από την αρχή γνωρίζουμε ότι η διάσχιση του Ψηλορείτη θα έχει δυσκολίες. Γι΄αυτό το λόγο ταυτόχρονα με το ξεκίνημα της πεζοπορίας από τη βορινή πλευρά, μια δεύτερη ομάδα του Πεζοπορικού ξεκινάει ανάβαση από τη νότια πλευρά με στόχο να συναντηθούν οι δύο ομάδες στην κορυφή. Η ομάδα της νότιας πλευράς δεν καταφέρνει ν΄ανέβει στην κορυφή ,εξ αιτίας μιας μεγάλης, παγωμένης χιονούρας στο φαραγγάκι στο Ε4. Με την ενδοεπικοινωνία που έχουμε, παίρνουμε την πληροφορία και αποφεύγουμε την ταλαιπωρία.

Αποφασίζουμε να κατεβούμε από ανατολικά στο οροπέδιο της Νίδας. Πεζοπορούμε πάνω στον αυχένα έχοντας αριστερά μας το Κρητικό Πέλαγος, δεξιά μας τον κόλπο της Μεσσαράς και μπροστά μας την κορυφή Αγκαθιάς (2424 μ.). Αφήνουμε τον Αγκαθιά δεξιά μας και συνεχίζουμε προς το μονοπάτι Ε4.Όμως το χιόνι είναι πολύ και οι κλίσεις το καθιστούν επικίνδυνο. Την εποχή αυτή δεν είναι συμπαγές και ο κίνδυνος κοψίματος και δημιουργίας χιονοστιβάδας είναι ορατός. Το ίδιο συνέβηκε πριν από μερικά χρόνια στο όρος Μαίναλο σε ένα φαινομενικά αθώο πέρασμα χιονούρας.

Έτσι αποφασίζουμε και παίρνουμε το σίγουρο και δοκιμασμένο δρόμο της επιστροφής προς τη θέση Λάκκος Μιγερού στο ορειβατικό καταφύγιο, όπου μας περιμένει το λεωφορείο.

Φωτογραφίες, βίντεο και άρθρα με παλιότερες πεζοπορίες δημοσιευμένες στην “Πατρίδα” θα βρείτε στην ιστοσελίδα www.pezoporikos.gr.

Κείμενο, φωτογραφίες:

Αναγνωστόπουλος Γιώργος