Η χώρα μας κατάντησε τση Τρόικας μιτάτα

και μπαίνουμε κι αρμέγουνε και παίρνουνε το γάλα

κι εγώ, που δεν εχρώστουνε δραχμή, στο κάτω-κάτω,

νιώθω πως είμαι “πρόβατο” με δυο βυζά μεγάλα.



Στα συχνο-μπεμπερίσματα, που κάνω κάθε τόσο,

και λέω να μ’αφήνουνε γάλα και για τ’αρνιά μου,

εκείνοι, για παρηγοριά, μουν λεν πως θ’αλαφρώσω,

εφόσον μου “κουρέψουνε” λιγάκι τα...μαλλιά μου.



“Κούρεμα χρέους” λέσι ντο κι εγώ διερωτώμαι:

πότες μαθώς χρεώθηκα, χωρίς να καταλάβω,

με ποιον “μαζί τα φάγαμε” κι ίσως ακόμη... τρώμε

και μ’είντα “κομματόσκυλο”; ΠΡΑΣΙΝΟ, ΓΚΡΙ, γή ΜΠΛΑΒΟ;



Πού’σαν τα “τσομπανόσκυλα”-δημοσιογραφάρες,

που ταχα πως ελέγχανε σωστά την εξουσία,

μιλώ γι “αστέρες” της ΤιΒι, με “πόρσε” και βιλάρες,

που μας “ενημερώνανε” με... γνώση και... σοφία.



Πού’σαν τα “στείρα” πρόβατα, οι “εργατοπατέρες”,

που τάχα προστατεύανε το δίκιο του εργάτη,

μα στην ουσία ρίχνανε με όπλα δίχως σφαίρες

κι εδά “τας χείρας νίπτουνε” σαν Πόντιοι Πιλάτοι.



Πού’ναι οι “βοσκοί” Σωτήρες μας, μετά-δικτατορία,

απού μασε ταΐζανε λόγια παχιά, μεγάλα

κι εδώ με τα μνημόνια, τα “σύγχρονα σφαγεία”,

στσοι ξένους παραδίδομε κρέας, μαλλί και γάλα.



Οσοι “βοσκοί” περάσανε, “βοσκάκια-γκαλονόμοι”,

κανονικά βαριά ‘πρεπε να καταδικαστούνε,

όμως τσοι προστατεύουνε το σύνταγμα κι οι νόμοι,

κι ας είχανε φιλότιμο να εξαφανιστούνε.



Νιώθω πως είμαι “πρόβατο” κλεισμένο σε μια μάντρα

κι άλλης γενιάς έναν “βοσκό” να ξεπηδήξει θέλω,

“ο άντρας κάνει τη γενιά κι όχι η γενιά τον άντρα”

-Θε μου και πέψε μας τονε το νέο Βενιζέλο.

Γιώργης Λέκκας

Δάφνη Αττικής