Του Ν. Τσαγκαράκη

Τα Transformers επιστρέφουν μεγαλύτερα από ποτέ.

TRANSFORMERS:

DARK OF THE MOON (3D)

Σκην.: Μάικλ Μπέι

Πρωτ.: Σάια ΛαΜπαφ, Ρόζι Χάντινγκτον- Γουάιτλι, Τζον Τορτούρο, Φράνσις ΜακΝτόρμαντ, Τζος Ντιμέλ, Ταϊρίζ Γκίμπσον, Πάτρικ Ντέμπσι, Τζον Μάλκοβιτς.

Για μια ακόμη φορά, οι άνθρωποι συνεργάζονται με τα Autobots για να αποτρέψουν την κυριαρχία των Decepticons στη Γη. Η πλοκή περιλαμβάνει πολλές άλλες λεπτομέρειες από το ιστορικό ανθρώπινο και το μυθικό ρομποτικό παρελθόν, οι οποίες όμως είναι δευτερεύουσας σημασίας μπροστά στο όργιο των ψηφιακών εφέ που κατακλύζει την οθόνη για δυόμιση ολόκληρες ώρες.

Σε περίπτωση που δε γνωρίζετε, το φιλμ αποτελεί τρίτη προσθήκη στη σειρά η οποία μεταφέρει στον κινηματογράφο τα ομώνυμα παιχνίδια, που κυκλοφόρησαν για πρώτη φορά τη δεκαετία του ’80 όταν επίσης γνώρισαν και την πρώτη τους κινηματογραφική μεταφορά σε κινούμενα σχέδια. Το 2007 ήρθε το πρώτο «Transformers» ζωντανής δράσης, το δεύτερο ακολούθησε δύο χρόνια αργότερα με υπότιτλο «Revenge of the Fallen», και φέτος ήρθε η αναπόφευκτη τρίτη ταινία, αφού οι δύο προηγούμενες γνώρισαν τεράστια εισπρακτική επιτυχία παγκοσμίως.

=Η ταυτότητα της τριλογίας πηγάζει ολοκληρωτικά από τη σκηνοθεσία του Μάικλ Μπέι («Τα κακά παιδιά», «Ο βράχος», «Αρμαγεδδών», «Περλ Χάρμπορ»), ενός από τους πιο επιδέξιους και απαιτητικούς ενορχηστρωτές καταστροφής στο σημερινό Χόλυγουντ, ο οποίος προκρίνει έναν συνδυασμό παιδαριώδους σεναριογραφίας και επιθετικής, πληθωρικής εικονογραφίας που φροντίζει να παρασύρει κάθε λογική ερώτηση ή αμφιβολία που προκύπτει σχετικά με την πλοκή.

Πιστό αντίγραφο των δύο προηγούμενων, η ταινία διατηρεί τα μειονεκτήματα και τα πλεονεκτήματά τους. Προσβλητικά ανόητο και κακόγουστο χιούμορ που διακόπτει τη ροή κάθε σκηνής όσο σοβαρή κι αν είναι για την ιστορία, πλοκή αδικαιολόγητα περίπλοκη μ’ έναν σωρό από χαρακτήρες, κίνητρα, τεχνάσματα, και αποφάσεις, για την αληθοφάνεια και την αποτελεσματικότητα των οποίων δεν αφήνεται ούτε στιγμή στον θεατή να σκεφτεί. Ειδικά την τελευταία ώρα του φιλμ, στη μάχη του Σικάγου, είναι δύσκολο να καταλάβει κανείς ποιες είναι οι διορίες των καταστάσεων και οι δυνατότητες των χαρακτήρων, συνεπώς καταντάει αδιάφορο από ένα σημείο και μετά ποιοι κάνουν τι και γιατί.

Αυτό που απομένει στον θεατή είναι ο ακατάπαυστος ορυμαγδός από ψηφιακές εικόνες και ήχο, τόσο αριστουργηματικά κατασκευασμένες, που υπνωτίζουν το μυαλό και το υποβάλλουν σε μια ξέφρενη επίδειξη, ενισχυμένη ακόμη περισσότερο από την τρισδιάστατη φωτογραφία (στερεογραφία). Αυτή αναγκάζει τον Μπέι να επιβραδύνει έστω ελάχιστα τον φρενήρη ρυθμό του μοντάζ του που σ’ αυτές τις ταινίες έκανε πολλές φορές τις μάχες ακατάληπτες, και να βασιστεί συχνά στην αργή κίνηση, σε λιγότερα ‘κοψίματα’ και σε ευέλικτα πλάνα που διευκολύνουν το μάτι και αναδεικνύουν τα μεγέθη των σκηνών.

Αυτές οι ταινίες έχουν πολύ συγκεκριμένους στόχους, και με τον Μπέι στη σκηνοθεσία, γίνονται ακόμη πιο περιορισμένοι, να διασκεδάσουν ένα θερμόαιμο και μάλλον συντηρητικό κοινό. Οποίος νιώθει ότι δεν ανήκει σ’ αυτό θα ευχαριστηθεί εξίσου το φιλμ (όπως κι εμείς άλλωστε), αλλά θα πρέπει να προσπεράσει τον σεξισμό (η Γουάιτλι είναι αντάξια διάδοχος της Μέγκαν Φοξ) και τον πατριωτικό λαϊκισμό της υπόθεσης (η καταληκτική ομιλία του Όπτιμους).



Η ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΛΑΡΥ ΚΡΑΟΥΝ

LARRY CROWNE

Σκην.: Τομ Χανκς

Πρωτ.: Τομ Χανκς, Τζούλια Ρόμπερτς, Ροξάνα Ορτέγκα, Cedric the Entertainer.

Ο Λάρυ είναι ένας ευσυνείδητος, αφοσιωμένος και καλοσυνάτος υπάλληλος σε πολυκατάστημα, που βρίσκεται ξαφνικά απολυμένος και προσπαθεί να ξαναφτιάξει τη ζωή του.

Δεύτερη σκηνοθετική απόπειρα του Τομ Χανκς μετά το «That thing you do» του 1996, γραμμένη από τον ίδιο σε συνεργασία με τη Νία Βαρντάλος. Χαριτωμένη κομεντί που σχολιάζει την κοινωνική επικαιρότητα της οικονομικής κρίσης, αρχικά αναγνωρίζοντάς τη κι έπειτα προτείνοντας ενδεχομένως μια πιθανή λύση, που είναι η άμεση κινητοποίηση, η προσαρμογή, η εκπαίδευση και η ‘επανένταξη’ του ατόμου στην αγορά εργασίας με αποφασιστικές πρωτοβουλίες, τακτική που θεωρητικά δεν είναι άσκοπη ή λανθασμένη, αλλά στην πράξη σίγουρα δεν είναι εξίσου εύκολη.

Γενικότερα η ταινία διακρίνεται από τη γενικότερη ελαφρότητα που χαρακτηρίζει παρόμοιες χολιγουντιανές ταινίες, με τον Λάρυ να διαθέτει έναν αισιόδοξο κι ευπροσάρμοστο χαρακτήρα που δεν πτοείται καθόλου αλλά επανέρχεται κι επαν-εφευρίσκει τον εαυτό του πολύ σύντομα και δραστικά, ενώ παράλληλα τυχαίνει να απολαμβάνει τον έρωτα της ωραιότερης δασκάλας σε δημόσιο κολέγιο που είδαμε ποτέ. Χάρη στους δύο γοητευτικούς πρωταγωνιστές της, τον ρυθμό της και το χαριτωμένο χιούμορ της, η ταινία βλέπεται ευχάριστα αλλά χωρίς από ‘κει και πέρα να προσφέρει περισσότερες απολαύσεις ή προβληματισμό σχετικά με το θέμα της, αφού τα περισσότερα ζητήματα της πλοκής αγγίζονται επιφανειακά (ο τρόπος με τον οποίο η αλλαγή εμφάνισης σηματοδοτεί την αλλαγή χαρακτήρα του Λάρυ, οι εργασιακές προοπτικές του από ‘δω και στο εξής, η χρησιμότητα του μαθήματος της κ.Τεϊνό, ο ψυχολογικός αντίκτυπος της απόλυσης κ.α.).