Άθρο του φιλολόγου Μιχάλη Τζανάκη
Σαν κεραυνός εν αιθρία έπεσε στην «μνημονιόπληκτη» χώρα μας η είδηση για το κύκλωμα στο ποδόσφαιρο, ενώ όλοι μας νομίζω είχαμε ως τώρα την καλύτερη άποψη για το χώρο του ποδοσφαίρου και των ανθρώπων, που τόσο άψογα το διοικούν και το κατευθύνουν.
Το τελευταίο πράγμα που περιμέναμε ν ακούσουμε ήταν πως ο Μπέος κι ο Ψωμιάδης εμπλέκονται σε ποδοσφαιρικά σκάνδαλα, με στημένα, παράνομα στοιχήματα, προώθηση απαγορευμένων ουσιών κλπ. Αν είναι ποτέ δυνατόν αυτοί, οι κατά τα άλλα υποδειγματικοί και άμεμπτοι τίμιοι επιχειρηματίες να βάλλονται, τόσο άδικα, θύματα συνομωσιολογίας κάποιων «σκοτεινών» κέντρων που επιζητούν την κοινωνική και ηθική εξόντωση τους.
Κι όλα αυτά σε μια περίοδο που η χώρα μας ψάχνει απεγνωσμένα χρήματα να ικανοποιήσει τους δανειστές της και υποθηκεύει το μέλλον των επόμενων γενεών, δεν αξιοποιεί τις «χρυσές εφεδρείες» της. Αυτά τα λουλούδια τα «εύοσμα», θα μπορούσαν να αποτελέσουν μια πολύ καλή λύση για τα αδιέξοδα μας, όσο κι αν σας φαίνεται παράξενο. Και φρονώ πως ο πρωθυπουργός βιάστηκε ν ανασχηματίσει το κυβερνητικό σχήμα, ενώ είχε έτοιμες και σίγουρες λύσεις.
Για παράδειγμα αντί να εκθέσει τον Β. Βενιζέλο στην «ηλεκτρική» καρέκλα του υπουργείου οικονομικών και να τον υποχρεώνει ν αποφασίζει αντιλαϊκά και φορομπηχτικά μέτρα, γιατί τη θέση αυτή να μην την πάρει ο «Μάκαρος», ο Ψωμιάδης; (τελικά μ αυτό το επίθετο κάτι δεν πάει καλά). Γιατί δηλαδή να τα παίρνει ο Βενιζέλος από εκατομμύρια Έλληνες (αν τα πάρει δηλαδή), και να τον βρίζουν όλοι, και να μην τα παίρνει ο Μάκης απ τους Μαλαίους (οι κάτοικοι που κατοικούν τη χερσόνησο του Μαλάκκα για τους αγεωγράφητους), και να τα αποδίδει στους δανειστές μας; Ξέρετε πολλούς που μάζευαν 13 εκατομμύρια ευρώ σε μερικά λεπτά της ώρας κι ο Παπακωνσταντίνου δεν μπορούσε ούτε το βδομαδιάτικο των κλητήρων να εξασφαλίσει;
Τι παραπάνω στον τομέα της δικαιοσύνης έχει να προσφέρει ο Καστανίδης απ τον Κούγια; Ούτε νομικά ξέρει περισσότερα, ούτε πιο όμορφος είναι, ούτε ποδόσφαιρο ξέρει, κι αν χρειαστεί να πηδήξει καμιά μάντρα, τώρα που ζορίζεται η κατάσταση, ο Αλέξης είναι και σ αυτό προπονημένος (θυμάστε ε;), ενώ ο Καστανίδης αδυνατεί να κάνει κάτι παρόμοιο.
Όταν στις «εθνικές εφεδρείες» έχεις ένα Αχιλλέα Μπέο είναι απρονοησία ν αφήνεις τη δημόσια τάξη σ έναν Παπουτσή, και την εθνική άμυνα σ ένα Μπεγλίτη. Δε θα χρειζόταν η «χρυσή αυγή» να επιστρατεύεται στον Άγιο Παντελεήμονα, και ο Άδωνις κάθε τρεις και λίγο να φοβερίζει τους απογόνους των απίστων οθωμανών, αν αναλάμβανε ο Μπέος τα εν λόγω υπουργεία. Μια τσάρκα μετά των «ακολούθων» του στο κέντρο να έκανε και πάσης φύσεως μετανάστες από Εγγύς και Μέση ανατολή, υποσαχάρια Αφρική, παρηκμασμένα Βαλκάνια, νοτιανατολική Ασία θα συνωστίζονταν μπουλουκηδόν σε αεροδρόμια, λιμάνια και σιδηροδρομικούς σταθμούς για τη μεγάλη επιστροφή. Άντε ο Αχιλλέας ν ανεχόταν την παραμονή μερικών «ανατολικών» καλλίγραμων νεανίδων ν αποτελέσουν και την πραγματική προσωπική φρουρά του, κατά τα πρότυπα του συντρόφου Μουαμάρ.
Υπηρεσίες απ το πόστο του υφυπουργού αθλητισμού, νέας γενιάς, εθελοντισμού θα μπορούσε να προσφέρει τόσο ο Αβραάμ Παπαδόπουλος, όσο και ο Γιάννης Μπουρούσης. Χαρακτήρες «διαμάντια», ενσαρκώνουν το «αρχαίο πνεύμα αθάνατον», την ευγενή άμιλλα, το αθλητικό ιδεώδες και όλα τα συναφή. Θα μπορούσαν να «εμπνεύσουν» τις νεώτερες γενιές ελληνοπαίδων στρέφοντας τους στην ουσία του αθλητισμού, κι όχι στις άθλιες στεβλώσεις του (τζόγο, ντόπινγκ, δωροδοκίες κλπ). Αυτός δηλαδή ο Νικητιάδης σάς εμπνέει περισσότερη εμπιστοσύνη; Σας βγάζει το αθλητικό σας ένστικτο,ώστε να στραφείτε σε κάθε είδους αθλητική δραστηριότητα;
Σαρωτικές αλλαγές θα έπρεπε να γίνουν και στο χώρο της παιδείας, των θρησκευμάτων, της δια βίου μάθησης, της διαύγειας και της αυτομόρφωσης. Ειδικά τις δύο «ξινές» του υπουργείου (Διαμαντοπούλου, Χριστοφιλοπούλου) θα έπρεπε να τις πετάξει έξω. Άντε να κρατούσε τη Φώφη ,που είναι γλυκούλα. Έχεις το γιο του Ψωμιάδη, έχεις τον Καλόπουλο, έχεις διαιτητές, προπονητές και τόσες άλλες προσωπικότητες κι επιμένεις στην ίδια αποτυχημένη συνταγή; Η παιδεία θέλει φαντασία κι αποφασιστικότητα, να βάλεις το μαχαίρι στο κόκκαλο (όχι του Κόκκαλη). Δώστο λοιπόν στον Καλόπουλο.
Συντονιστή- αντιπρόεδρο έχεις κυριολεκτικά «ισοβαρή» τόσο του Πάγκαλου, όσο και του Βενιζέλου. Στα ίδια κιλά, σαφώς πιο αρρενωπό, πιο αποφασιστικό, με «άκρες» και σε άλλους πολιτικούς χώρους (γιος παλαιού βουλευτή και πολιτικός-προσωπικός φίλος εν ενεργεία αρχηγού κόμματος θηλυκού γένους). Οπότε επιτυγχάνεται και η πολυπόθητη «συναίνεση», χωρίς τη μεσολάβηση Πεταλωτών και Μιχελάκηδων, που μόνο διαρροές είναι ικανοί να κάνουν. Φυσικά αναφέρομαι στον Βαγγέλη Μαρινάκη. Οξυδερκής, αποφασιστικός είναι το τέλειο κράμα Μπέου, Ψωμιάδη, Κούγια. Τρία σ ένα δηλαδή. Θα μπορούσε να εκπροσωπείται στις διαβουλεύσεις με την «τρόικα» απ τον Τζιμπρίλ Σισέ, αφού και στο παρελθόν έχουν συνεργαστεί άψογα, και έχει και περισσότερη αναγνωρισιμότητα στα ευρωπαϊκά ζητήματα ο Τζιμπρίλ απ τον Λαμπρινίδη και το Δρούτσα.
Πραγματικά δεν ξέρω πια τα όρια της ιλαροτραγωδίας που βιώνουμε ως χώρα σε όλους μα σε όλους τους τομείς. Διαφθορά, διαφθορά,διαφθορά… όλα σάπια. Διαβάζοντας τους διαλόγους των πρωταγωνιστών του κυκλώματος χαμογελούσα αμήχανα, διότι απλά επιβεβαίωνα όσα γνωρίζαμε «άτυπα» όλοι οι έλληνες φίλαθλοι. Κομμένη η πλάκα μετά τα ντέρμπι, τα πειράγματα, η προσμένουσα Κυριακή, ή έστω το Σαββατοκύριακο, κομμένη η αθλητική Κυριακή. Η απόλυτη αηδία αντικαθιστά τις μέχρι τώρα «ποδοσφαιρικές» μας συνήθειες, και προστίθεται στην απέχθεια για όλα τα άλλα της κοινωνικοπολιτικής πραγματικότητας. Και στο ποδόσφαιρο όμως μπορεί επιτέλους να γίνει ο περίφημος «εξορθολογισμός», που επιχειρείται να γίνει και σ άλλους τομείς του δημόσιου βίου. Παράλληλα δε, είναι η μεγάλη ευκαιρία να ωριμάσει το φίλαθλο κοινό, ώστε να μη χρησιμοποιείται σαν αγέλη από ανήθικους ανθρώπους, που μέχρι τώρα καπνίζαν τα πούρα και έπιναν τα ουίσκι τους στην υγεία των χαχόλων και του οπαδικού στρατού τους.
Ο «άρτος» μας τελείωσε και απ ό,τι φαίνεται μας τέλειωσε και το «θέαμα».

