Κείμενο Ζαχαράκης Γιώργος

Την Κυριακή 29/5/2011 ο ΦΥ.Σ.Η. στην ψηλότερη κορυφή του νησιού μας, τον Τίμιο Σταυρό του Ψηλορείτη στα 2456m. Ξεκινήσαμε το πρωί από το Ηράκλειο 45 μέλη του Συλλόγου μας, άντρες και γυναίκες, πολλοί από τους οποίους για πρώτη φορά θα ανέβαιναν στον Τίμιο Σταυρό.

Ανάμεσα μας ο μικρός Νίκος Κουτεντάκης, 9 χρονών, και ο επίσης μικρός (στην ψυχή και στην αντοχή) Νίκος Καραγιάννης, 79 ετών. Μια διαφορά 70 ετών δίπλα δίπλα να ανεβαίνουν προς την κορυφή.

Ξεκινώντας από το πετρόκτιστο μονοπάτι, από του «Μιγερού το Λάκκο» στα 1560m αργά αργά δείχναμε στα νέα μέλη περίπου πού θα πάμε γιατί οι κορυφές ήταν κρυμμένες από τα σύννεφα και την ομίχλη.

Συνεχίζοντας με τις απαραίτητες στάσεις για μια ανάσα και λίγες θερμιδούλες, φτάνουμε στου «Καψίλη» όπου εδώ η ομίχλη έκλεισε πλέον και τη λίγη ορατότητα που είχαμε. Το μονοπάτι όμως είναι πεντακάθαρο στα πόδια μας, κι έτσι συνεχίζομε μέχρι τη βάση του «Αγκαθιά». Περιμένουμε και τους τελευταίους, παίρνουμε την ανάσα μας και μέσα από την ομίχλη ανηφορίζουμε για να περάσουμε πάνω από τη κορυφή του Αγκαθιά μέσα από χιόνι.

Οι πρώτοι άνοιξαν τα βήματα στο χιόνι και ακολουθούσαν οι επόμενοι πατώντας στις πατημασιές των πρώτων και περνώντας με ασφάλεια, προχωρούμε για τον Τίμιο Σταυρό. Σε λίγο καθαρίζει η ομίχλη, ανοίγει ο ουρανός, και το μεγαλείο που βλέπουν τα μάτια μας μπροστά μας. Είμαστε τώρα στα 2360m και αυτό που ζήσαμε ξεπροβάλλοντας όλοι από τα σύννεφα και βλέποντας τους εαυτούς μας στην κορυφή και η Κρήτη κάτω μας ήταν ένα συναίσθημα που αυτοί που το έζησαν για πρώτη φορά είχαν στα πρόσωπα τους μια ικανοποίηση και η κούραση ξεχάστηκε και το κρύο πέρασε σε δεύτερη μοίρα.

Συνεχίζουμε το καλοσχηματισμένο μονοπάτι προς τη κορυφή του Τιμίου Σταυρού με δυτική κατεύθυνση. Το εκκλησάκι φαίνεται μπροστά μας. Αυτή τη στιγμή μας προσπερνάνε και κάποιοι αθλητές που ξεκίνησαν από το Οροπέδιο της Νίδας, πεζοπορώντας και τρέχοντας όπου μπορούσαν για τη διάσχιση του Ψηλορείτη. Ήταν καμιά δεκαριά γιατί ο αγώνας λόγω καιρικών συνθηκών αναβλήθηκε και με δική του ευθύνη ο καθένας έκανε τον αγώνα του. Τα μέλη μας τους χειροκροτούν και τους ενθαρρύνουν για αυτή την κουραστική προσπάθεια τους. Μπράβο σας. Τα συγχαρητήρια μας.

Προχωρούμε προς τη κορυφή βλέποντας δεξιά μας όλον τον Μυλοπόταμο και από τα πόδια μας να κατεβαίνει η απότομη βορινή πλαγιά του Ψηλορείτη, στο βάθος τα Ταλαία Όρη με τις κορυφές «Σοφιανή», «Κουτσοτρούλος» και «Κουλούκωνα». Από τα αριστερά μας τον «Κέδρο», τον «Ασιδέρωτα», τον Κόκκινο Πύργο, το Τυμπάκι και το Λιβυκό Πέλαγος.

Φτάνουμε στη κορυφή του Τιμίου Σταυρού, στα 2456m, και η ικανοποίηση τώρα έχει φτάσει σε υψηλά επίπεδα. Το πρόσωπο του μικρού Νικόλα έλαμπε και έτρεξε και μου λέει «Κύριε Γιώργο φτάσαμε!». Του έδωσα δύο φιλιά λέγοντας του να φτάσει και να ξεπεράσει τα χρόνια του άλλου «μικρού» της παρέας μας, του 79χρονου Νίκου, και στη ζωή να κατακτάει όλο και ψηλότερες κορυφές. Ο ένας πήρε αγκαλιά τον άλλο και η φωτογραφία με τα 70 χρόνια μεταξύ τους διαφορά στο ψηλότερο σημείο της Κρήτης ήταν από τις συγκινητικές στιγμές. Βγάλαμε την ομαδική φωτογραφία μας με τη σημαία του Συλλόγου μας για πρώτη φορά μπροστά μας, θαυμάσαμε τη θέα όση μας επέτρεπε η συννεφιά και μετά από αρκετή ξεκούραση ξεκινήσαμε την επιστροφή από το ίδιο μονοπάτι. Ξαναπεράσαμε πάλι από το χιόνι στον «Αγκαθιά» με περισσότερη τώρα προσοχή γιατί η πορεία είναι κατηφορική και στη συνέχεια από το μονοπάτι προς του «Μιγερού το Λάκκο». Όλοι ήταν χαρούμενοι και ικανοποιημένοι. Επιβιβαστήκαμε στο λεωφορείο για την επιστροφή μας. Ο αρχηγός συγχαίρει όλες και όλους.

Και στην επόμενη με υγεία.