Eπιμέλεια Άννα Κωνσταντουλάκη

Μια δυνατή αγάπη συνδέει τον Γιάννη Γαρεφαλάκη με το σκύλο του τη Simba, ράτσας pitbull terrier.
Οπως μας γράφει ο Γιάννης, από τον σκύλο του εισπράττει συναισθήματα, που δύσκολα ένας άνθρωπος μπορεί να τα προσφέρει απλόχερα και χωρίς ανταλλάγματα.
Αυτή είναι η ιστορία της:
“Τον σκύλο μου τον απέκτησα σε ηλικία 17 ετών, μετά από σκληρές οικονομίες, αφού δεν ήθελα να πω στους γονείς μου ότι αποφάσισα να μπει στο σπίτι μας κατοικίδιο. Φυσικά και υπήρξαν αντιδράσεις στην αρχή απ’ την πλευρά της μητέρας μου (λόγω καθαριότητας όπως έλεγε τότε), στη συνέχεια όμως άλλαξαν όλα.
Για 4 ημέρες δεν μπορούσα να βρω όνομα για τον σκύλο μου. Ο,τι σκεφτόμουν το μετάνιωνα στη συνέχεια, ώσπου ένας πολύ καλός φίλος μού έδωσε την ιδέα να την ονομάσω Simba από τη γνωστή παιδική ταινία.
Σαν ένα pitbull terrier που είναι, είναι ένα πολύ δυνατό σκυλί για το μέγεθός του, το οποίο προσπαθεί πάντα να επιβληθεί είτε πρόκειται για ζώα είτε για ανθρώπους. Αυτό όμως δεν σημαίνει πως είναι και επιθετικό. Νιώθει πως έχει τον ρόλο του προστάτη και το δείχνει όταν χρειαστεί όχι μόνο σε μένα που είμαι “αφεντικό” του αλλά και στα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας.
Είναι επίσης πολύ παιχνιδιάρα και της αρέσει να παίζει ιδιαίτερα με μπάλες και φυσικά τα παπούτσια μου, τις κάλτσες και τις παντόφλες.
Οσον αφορά το φαγητό της, εκεί δεν υπάρχουν και πολλά προβλήματα, αφού η ξηρά τροφή είναι μόνιμα στην διατροφή της αλλά χωρίς αυτό να σημαίνει ότι λέει όχι σε όποια λιχουδιά της προσφέρουν”.

“Μου άλλαξε πράγματι τη ζωή”

Σε γενικές γραμμές περνάμε όμορφα και ήρεμα, όμως όταν αντικρύσει γάτα τότε γίνεται έξαλλη, με αποτέλεσμα να χρειαστεί να την μαλώσω για να ηρεμήσει. Θεωρώ πάντως πως η συμβίωσή μου με την Simba μου άλλαξε πράγματι τη ζωή από πολλές απόψεις. Κυρίως όμως από το γεγονός ότι εισπράττω συναισθήματα τα οποία πολύ αμφιβάλλω αν άνθρωπος μπορεί να μου τα προσφέρει έτσι απλόχερα, χωρίς πολλά ανταλλάγματα πέρα από έστω μια μικρή βόλτα, λίγη τροφή και ένα χάδι στο κεφάλι”.