Της Ρένας Ν. Χουρδάκη, δικηγόρου

Προσπάθησα συνειδητά από τα πρώτα μαθητικά μου χρόνια να συνδέσω την λογοτεχνία με τις ιδέες, τις εμπειρίες, τα συναισθήματα, όχι μόνο τα δικά μου αλλά πρώτα του “κόσμου”. Να εξηγήσω, όπως ο καθένας με όσα χαρίσματα μας έδωσε ο Δημιουργός μας, τα βιωματικά, υπαρξιακά, ψυχολογικά προβλήματα.
Η πολιτική για μένα δεν ήταν ποτέ ένα ψυχρό σύστημα, χωρίς ψυχικό περιεχόμενο και αναφορά στην ανθρώπινη ιστορία. Κάθε λαός έχει μακρινό παρελθόν, σκληρές δοκιμασίες και ο λαός μας ιδιαίτερα ένα υπέροχο παρελθόν με πολιτισμό και ιδέες, αλλά και θρήνους και εμφύλιο σπαραγμό. Είναι η πληγωμένη πλευρά της ιστορίας.
Ο καθένας έχει την εξάρτηση των ατομικών του “πιστεύω”. Ακολουθεί ένα συγκεκριμένο ιδεολογικό ρεύμα, φορτωμένο με σκέψεις, παραδόσεις και ιδανικά. Τα βήματα της ιστορίας μας οδήγησαν στις μέρες μας και μας βρήκαν να τραγουδάμε “δώσε μου νερό να ξεδιψάσω και μια πέτρα για να ξαποστάσω”. Πέρα από το τραγούδι και τα καλλιτεχνικά ακούσματα απλώνεται μια πραγματικότητα ζωγραφισμένη με τα χρώματα της φτώχεις, της αναζήτησης και της αγανάκτησης. Γίνεται κάποιος πολιτικός για να γίνουν οι ιδέες του πραγματικότητα, αλλά το μεγαλύτερο είναι για να αλλάξει τον κόσμο και τη ζωή. Να βγει από την αμφισβήτηση και να δημιουργήσει ιστορία. Να αλλάξει τα πράγματα. Να γίνει στοχαστής, να απομακρύνει τη σκέψη του από την πολιτική και να πάρει τη θέση του μέσα στη ζωή και στην καθημερινότητα του πιο απλού ανθρώπου. Τότε θα γίνει ταπεινός, αληθινός και αθόρυβος παράγοντας της ιστορίας. Ο στόχος μέσα στην κοινωνία των ανθρώπων πρέπει να είναι ο φτωχότερος. Όλοι οι πολιτικοί σε κάθε κυβέρνηση εμφανίστηκαν υπέρμαχοι της ηθικής τάξης και του λαού. Πάντα, διακυβεύονταν την οργάνωση, την οικονομία, την παραγωγή και τα εθνικά ζητήματα. Την ειρήνη, τη Δημοκρατία και την παγκόσμια κατάσταση. Πάνω απ’ όλα στο λόγο τους έθεσαν τα κοινωνικά ζητήματα και τις αδύναμες τάξεις. Σε τι ανταποκρίθηκαν σε όλα αυτά; Να ευθύνεται τι; Η παγκοσμιοποίηση με ό,τι συνεπάγεται;
Η ματιά μας περιδιαβαίνει στην ιστορία, στο παρελθόν και στο παρόν και μας βγάζει και πάλι στην αναζήτηση. Το τοπίο της παγκοσμοιοποίησης μοιάζει με πέλαγος που άλλοι λατρεύουν και άλλοι αποστρέφονται. Οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Ευρώπη χρωματίζονται σ’ αυτό το τοπίο. Η πρόοδος των ηλεκτρονικών μέσων επικοινωνίας αλλά και των φυσικών βοηθών το διεθνές εμπόριο και τις συναλλαγές. Η Ευρώπη είναι ακόμα ασθενής και οι Ηνωμένες Πολιτείες ισχυρές. Το οικονομικό σύστημα των κρατών αποδεικνύεται απομονωμένο και οι δανεισμοί από τη μια άκρη του πλανήτη ως την άλλη. Οι αποστάσεις εκμηδενισμένες και ο χρόνος ακυρώνεται. Σκληρότερες οι ανισότητες. Τα συλλαλητήρια, φωνή διαμαρτυρίας. Οι ειδήσεις μέσα από τις τηλεοράσεις μεταφέρουν στην ανθρωπότητα τις συνθήκες της βαθιάς αδικίας στον πλανήτη. Παρέα με το φόβο των επαναστάσεων και της τρομοκρατίας.
Οι πλουσιότερες χώρες πλησιάζουν μεταξύ τους. Η κατάσταση στην Αφρική, στις Αραβικές χώρες, στη Λατινική Αμερική κ.λπ. υποβαθμίζεται. Οι δείκτες της ανθρώπινης ανάπτυξης στο επίπεδο της επιβίωσης, της παιδείας, της υγείας, της εκπαίδευσης είναι αποθαρρυντικοί. Οι ανισότητες είναι μεγάλες και συνεχίζονται και στο εσωτερικό των κρατών. Τα στοιχεία στους πίνακες είναι φανερά. Που να ανατρέξουμε; Ποιος τις επέβαλε; Από παλιά ευθύνονται οι πάμπλουτοι γαιοκτήμονες; Οι έμποροι σιγά-σιγά μυήθηκαν στη βιομηχανία και τα χρηματιστηριακά. Οι υπηρεσίες, οι μεγάλες επιχειρήσεις απογειώνονται οικονομικά και μένει πίσω ο υπόλοιπος πληθυσμός να ζει σε συνθήκες απόλυτης ένδειας και απομάκρυνσης από τους ωφελημένους.
Η Ευρώπη ας μην ξεχνά τον πολιτισμό και ό,τι πολύτιμο πήρε απ’ την Ελλάδα. Και οι δύο έχουν πολιτισμό που αποτυπώνεται παντού και διαχωρίζει τους κόσμους της ύλης και του πνεύματος. Από την Αρχαιότητα μέχρι σήμερα απλώνονται μπροστά μας παντού χρώματα, αρχιτεκτονική αρμονία και μνημεία. Ένα τοπίο που έπρεπε να ανυψώνει συνεχώς και την Ευρώπη και την Ελλάδα. Δεσμοί πολύτιμοι ιδεών και πολιτισμού. Υπερασπιστές της ελευθερίας και της κοινωνικής αλληλεγγύης από το παρελθόν με θεσμούς που διαφέρουν από άλλους.
Ας επιλέξουν όχι μόνο τον πολιτισμό και την ελευθερία αλλά και τον ανθρωπισμό.