Του Αλέκου A. Ανδρικάκη
[email protected]
Γιατί στο όνομα της (εξαιρετικά αμφίβολης) «σωτηρίας» της χώρας να δημιουργούμε χιλιάδες νεόπτωχους Έλληνες, ενώ την ίδια ώρα παραμένουν ανέγγιχτα τα μεγάλα οικονομικά κεφάλαια (ή κεφάλια) του τόπου, τα χρωστούμενα των Γερμανών από την κατοχή και συνεχίζεται η σπατάλη στα εξοπλιστικά προγράμματα που μας πωλούν οι ίδιοι οι δανειστές μας, χωρίς καν να γνωρίζουμε αν αυτά ωφελούν την άμυνά μας;
Την προσπάθεια την κάναμε για έναν και πλέον χρόνο, αλλά φαίνεται ότι για να πετύχουμε έστω και το παραμικρό βήμα μπροστά, ο κάθε Έλληνας θα πρέπει να έχει τη στόφα του μυθικού Ηρακλή. Όμως από το γεγονός ότι έστω και στη μυθολογία, ένας μόνο Ηρακλής υπήρξε, αποδεικνύει ότι αυτό είναι αδύνατο. Αυτά που οι αυστηροί πολιτικοί και γραφειοκράτες της Ευρώπης απαιτούν από εμάς είναι τόσο μεγάλα και σκληρά, σε απίστευτα μάλιστα μικρό χρονικό διάστημα, ώστε καταστούν το όλο εγχείρημα εκτός από απίθανο, και άδικο. Ε, δεν είμαστε και οι χειρότεροι στον κόσμο, ενώ μας χρωστούν κιόλα...
Η Ελλάδα – το παραδεχόμαστε χωρίς δεύτερη κουβέντα- χρωστάει. Αλλά εκτός από το ότι χρωστάει, πρέπει να αλλάξει και πολλά. Στην οικονομία, στους θεσμούς, στη νοοτροπία. Το πρώτο, τα χρέη, ασφαλώς και είναι θέμα που αφορά όχι μόνο σε εμάς, αλλά και στους δανειστές μας. Το δεύτερο, οι αλλαγές στη χώρα, αφορούν μόνο σε εμάς και ενδεχομένως σε εκείνους από τους επενδυτές που θα ήθελαν να φέρουν κεφάλαια στη χώρα. Ποτέ, μα την αλήθεια, δεν κατάλαβα γιατί ο Όλι Ρεν, ο Μπαρόζο, η Μέρκελ, ακόμη κι ο Ομπάμα, θα πρέπει να έχουν λόγο για το αν θα έχουμε δημόσια ή ιδιωτική ή μισή – μισή, εταιρεία υδάτων, δημοτικές ή ιδιωτικές ή ανάμικτες επιχειρήσεις στους δήμους. Εμείς εφόσον θέλουμε να εκσυγχρονίσουμε ή να δώσουμε μια ανάσα στο υπό κατεδάφιση καπιταλιστικό σύστημα (όπως εφαρμόζεται στην Ελλάδα) θα πρέπει να κάνουμε τα δικά μας σχέδια. Και, είναι αλήθεια, ανεξάρτητα από τα χρωστούμενα προς το εξωτερικό και τις αξιώσεις των εταίρων μέσω του μνημονίου, αλλαγές θα έπρεπε να έχουν γίνει χρόνια τώρα. Αλλά αυτό είναι δικό μας θέμα.
Πάμε τώρα στα χρέη μας
Το ελληνικό δημόσιο χρέος υπερβαίνει τα 360 δισ. ευρώ και φτάνει το 160%, με τάσεις αυξητικές, του ΑΕΠ. Η χώρα είναι ασφαλώς σε εξαιρετικά δύσκολη θέση, γιατί επί δεκαετίες έγιναν χειρισμοί, γνωστοί και λαθεμένοι, μέχρι και εγκληματικοί. Συγκροτήσαμε ένα κράτος πελατειακό που δεν παράγει και κάποια στιγμή πρέπει να σταματήσουμε να ζούμε απʼ τις υπηρεσίες και τη διάθεση των τουριστικών κυκλωμάτων.
Σε δύσκολη θέση όμως δεν είναι μόνο η χώρα, αλλά και οι πολίτες της. Ή, κυρίως οι πολίτες της. Είναι βέβαιο ότι με τα τελευταία μέτρα που ανακοίνωσε ο Ευάγγελος Βενιζέλος (θυμάστε, είναι εκείνος που κατηγορούσε τον Παπακωνσταντίνου ότι έπαιρνε αντιαναπτυξιακά μέτρα…) θα έχουν ένα δεδομένο αποτέλεσμα: πολλές χιλιάδες ακόμη Ελλήνων, κυρίως νέων και συνταξιούχων, θα ενταχθούν στις λίστες των νεόπτωχων της χώρας. Ο άλλος στόχος, δηλαδή αν με τη φτώχια των Ελλήνων θα σώσουμε και τη χώρα, μάλλον αμφισβητείται, και μάλιστα έντονα. Είναι φανερό πλέον ότι με το να στοχεύουμε τα εύκολα θύματα, τις αδύναμες κοινωνικά ομάδες του πληθυσμού, μπορεί να καταγράφουμε κεφάλια για φορολογία, αλλά δεν φέρνουμε αποτέλεσμα. Αφήστε που αυτό είναι και άδικο και βάρβαρο, καθώς διαρκώς οι ίδιοι και οι ίδιοι την πληρώνουν. Πού είναι η διαφορετική πολιτική; Πού είναι το 70% της φορολογητέας ύλης η οποία μένει ανέγγιχτη; Το 70% δηλαδή των προσδοκώμενων φορολογικών εσόδων παραμένει ανείσπραχτο. Γιατί είναι αυτά που προκύπτουν από τον πλούτο ο οποίος βρίσκεται στα χέρια των μεγάλων και ολίγων. Στα χέρια των φίλων των κυβερνήσεων. Της σημερινής, της χθεσινής, της προχθεσινής κ.λ.π.
Να πού υπάρχουν, λοιπόν, τα λεφτά, να γιατί δεν τολμά να τα αγγίξει ποτέ καμιά κυβέρνηση. Γιατί κυρίως λογαριάζει τα πολιτικά και οικονομικά της δεκανίκια και στηρίγματα.
Οι μη διεκδικήσιμες γερμανικές οφειλές
Λεφτά όμως υπάρχουν και αλλού. Αλλά επειδή το φίδι δαγκάνει, ουδείς έβαλε ποτέ το χέρι του στη φωλιά του. Είναι πριν απʼ όλα τα γερμανικά χρωστούμενα από την περίοδο της κατοχής. Τα χρήματα για τις σφαγές του ελληνικού πληθυσμού, τις καταστροφές των πόλεων, των χωριών, των μνημείων, τα δάνεια που έπαιρναν οι κατακτητές από την Τράπεζα της Ελλάδος για να συντηρούν τις δυνάμεις τους επί 3,5 χρόνια στη χώρα μας. Η Ελλάδα είναι η μόνη χώρα σε όλη την Ευρώπη που δεν εισέπραξε τις γερμανικές αποζημιώσεις και δεν της επεστράφησαν τα δάνεια. Δεν είναι τυχαίο αυτό… Δείχνει μια λογική ραγιαδισμού, ακόμη και σε αυτή την περίπτωση που ήμασταν με το μέρος των νικητών… Αποδεικνύει ότι καμιά ελληνική κυβέρνηση από τον πόλεμο και μετά δεν είχε το τσαγανό να διεκδικήσει και να εισπράξει τα αυτονόητα. Με μέτριους υπολογισμούς, αυτά που σήμερα μάς χρωστά η Γερμανία θα πρέπει να πλησιάζουν τα 100 δισεκατομμύρια ευρώ! Αν κανείς υπολογίσει ότι τα βάρβαρα μέτρα που ανακοινώθηκαν την Πέμπτη πάρθηκαν για να εξασφαλίσουμε 12 δισ. ευρώ, καταλαβαίνει κανείς την τάξη μεγέθους στην οποία αναφερόμαστε.
Το τελευταίο διάστημα ήλθαν ανέλπιστοι αρωγοί στην Ελλάδα (που πάντως, περιέργως πώς, δεν έχει θέσει το θέμα των γερμανικών χρωστούμενων στη Μέρκελ) επιφανείς οικονομολόγοι και άλλοι παράγοντες από τον διεθνή χώρο. Όπως ο γνωστός Γάλλος οικονομολόγος, σύμβουλος της γαλλικής κυβέρνησης Ζακ Ντελπλά, ο οποίος σε συνέντευξή του σε γαλλική εφημερίδα υποστήριξε ότι η Γερμανία χρωστά στην Ελλάδα 575 δισ. ευρώ! Ξεπληρώνουμε, δηλαδή, όλα τα χρέη μας με αυτά τα λεφτά και μας μένει και κέρδος! Φυσικά, η αναφορά του Γάλλου οικονομολόγου είναι υπερβολική και ενδεχομένως αδυνατίζει το δίκαιο του αιτήματός μας, ακριβώς επειδή θέτει υπερβολική αξίωση. Όμως το κλίμα είναι αυτό που πρέπει να μετρήσει τώρα. Φαίνεται ότι αυτή την περίοδο υπάρχουν μερικές σημαντικές φωνές υπέρ της Ελλάδας. Ακόμη κι αυτή του άλλοτε προέδρου της Γερμανίας Βαϊτσέκερ. Κι επειδή δεν ξέρουμε αν θα συνεχιστεί αυτό, η ελληνική πολιτική ηγεσία έχει μια χρυσή ευκαιρία τώρα να αξιοποιήσει το διεθνές περιβάλλον. Αντί να πηγαίνει διαρκώς με διάθεση επαιτείας και ραγιαδισμού στην Ευρώπη, και να δέχεται ό,τι αξιώνουν οι τροϊκάνοι, μπορεί τώρα να θέσει το θέμα. Έστω και με την μορφή πολιτικού εκβιασμού. Άλλωστε οι Ευρωπαίοι τρέμουν την επιδείνωση της κρίσης στην Ελλάδα, τρέμουν το σενάριο της χρεοκοπίας (κι αυτός ο τρόμος μάς σώζει προς το παρόν…) καθώς η ευρωπαϊκή οικονομία έχει τη δική της κρίση χρέους και η Ελλάδα μοιάζει να είναι το ευρωπαϊκό πειραματόζωο για τη μελλοντική σωτηρία της ευρωζώνης. Γι αυτό και επί των κεφαλών των πτωχών Ελλήνων πίπτει τέτοια ράβδος…
Ας τολμήσει λοιπόν η ελληνική πολιτική ηγεσία, κι ας δείξει ό,τι έχει τσαγανό, συμπαραστεκούμενη από την πολιτειακή αρχή, τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Ας τολμήσει η ελληνική βουλή, αντί να αποφασίζει διαρκώς τα μέτρα επί των αδύναμων στρωμάτων του ελληνικού πληθυσμού, να πάρει μια ομόφωνη απόφαση να ανοίξουν τώρα οι γερμανικές οφειλές προς την Ελλάδα. Και υπό τον Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας να πάει στο ευρωκοινοβούλιο (όχι απλώς ενώπιον της τρόικας) διακομματική αντιπροσωπεία (συναίνεση δεν θέλει ο Όλι Ρεν;) και να απαιτήσει να υπολογιστεί τώρα η οφειλή στα ελληνικά χρέη. Καμιά συζήτηση για επιμήκυνση, κουτσούρεμα ή επαναδιαπραγμάτευση. Δεν μας κάνουν χάρη. Μας οφείλουν και υποχρεούνται να αποδεχτούν τις διεθνείς συμβάσεις. Και τότε θα δουν και στις πλατείες ποια φωνή θα υψώσουν οι πολίτες.
Τα εξοπλιστικά
Υπάρχει η τόλμη; Υπάρχει επίσης η τόλμη να τεθεί το θέμα των εξοπλιστικών προγραμμάτων που και τώρα μας πουλούν Γερμανοί, Γάλλοι και Αμερικάνοι; Και τα προμηθευόμαστε όχι επειδή μας χρειάζονται στην άμυνά μας ή επειδή έχουμε κάποιο επικείμενο πολεμικό γεγονός, αλλά επειδή πρέπει να καταναλώσουν οι πολεμικές βιομηχανίες τους. Ας τεθεί το θέμα αυτό, με τον ίδιο τρόπο όπως και οι γερμανικές οφειλές. Και με ένα επιπλέον επιχείρημα: η Ελλάδα είναι το εξωτερικό σύνορο της Ε.Ε. Το σύνορο αυτό μπορεί να το φυλάει από τόσους «εχθρούς» μόνη της η χώρα μέλος, σε μια περίοδο μάλιστα που καταρρέει οικονομικά; Και δεν εννοώ να φέρουν ευρωπαϊκό στρατό. Αλλά αν θέλουν να έχει η Ελλάδα εξοπλισμούς για τη φύλαξη των συνόρων της Ευρώπης, ας συμβάλλει οικονομικά στην προμήθειά τους κι η Ευρώπη κι όχι μόνο η φτωχή Ελλάδα να αγοράζει από τις πλούσιες χώρες, απʼ τις οποίες μετά δανείζεται για να πληρώσει τις αγορές απʼ αυτές!
Να πού υπάρχουν λοιπόν τα λεφτά. Να γιατί μπορούμε τώρα να κάνουμε μια άλλη πολιτική «μαζέματος» του χρέους. Απλώς πολιτική μαγκιά χρειάζεται. Και βούληση. Υπάρχουν αυτά στους σημερινούς πολιτικούς μας, στα κόμματα, στην ελληνική βουλή;
Ας το τολμήσει αυτό το ελληνικό πολιτικό σύστημα. Αυτό το διεφθαρμένο και καταρρέον. Ίσως θα είναι η έσχατη προσφορά στον τόπο στον οποίο προκάλεσε τόσο πόνο…

