
Η κ. Παναγιωτάκη αφήνει σαφείς αιχμές εναντίον του “κατεστημένου” της ΕΛΜΕ, αποκαλύπτει συμπεριφορές συναδέλφων της, ενώ επικρίνει όσους χρησιμοποιούν την ΕΛΜΕ ως πολιτικό και κομματικό εφαλτήριο απογείωσης.
Ολόκληρη το κείμενο της κ. Παναγιωτάκη, έχει ως εξής:
«Το επ’ εμοί…»
Συνάδελφοι,
επιθυμώ και οφείλω να σας εκθέσω τους λόγους παραίτησής μου από τη θέση της προέδρου του σωματείου. Επί της ουσίας, αρνούμαι να υπηρετήσω έναν συνδικαλισμό που δεν με εκφράζει και δεν είναι σύμφωνος με τις αρχές και τις αξίες μου. Ανήκω στους εκπαιδευτικούς που δεν έχουν ενταχθεί στο δυναμικό κάποιου κόμματος, ούτε στρατολογήθηκαν ποτέ στη ζωή τους για την εξυπηρέτηση παραταξιακών μηχανισμών. Σ’ εκείνους που, στο αμφιθέατρο, όπου πραγματοποιείται «γενική συνέλευση» των 50 ατόμων, θα αισθανθούν δυσφορία ακούγοντας την άκαμπτη κομματική γλώσσα και τις φωνασκίες όσων αγωνιούν να πείσουν. Η παρουσία μου στην Προεδρία της ΕΛΜΕ Ηρακλείου δεν είχε άλλο σκοπό από την άδολη εκπροσώπηση των συναδέλφων.
Πρόκειται για κάτι που φάνηκε εξ αρχής. Ήρθα με την συνδικαλιστική απειρία μου και με τη διάθεση να αγωνιστώ για μια άλλη θέαση στα πράγματα, που προτάσσει τον εκπαιδευτικό ως εργαζόμενο, ως επιστήμονα, ως ανήσυχο πολίτη που θέλει να παραμείνει πνευματικά ζωντανός και πολιτικά δρων. Από το ξεκίνημα ακόμα, αντιλαμβανόμενη τη δυσκολία επικοινωνίας και συνεργασίας και τους έντονους διαξιφισμούς μεταξύ μελών του ΔΣ πρόταξα έναν διαφορετικό τρόπο συνομιλίας και ζήτησα να προστατεύσουμε το θεσμό διατηρώντας χαμηλούς τόνους κι ένα ήθος που, ως φορείς παιδείας, οφείλουμε στους εαυτούς μας και στον κλάδο. Στις συνεδριάσεις κρατούσα τους ίδιους τόνους, δεν προσπάθησα ποτέ να καπελώσω κανέναν, άκουγα προσεκτικά και θεωρώ ότι λειτούργησα δίκαια, τηρώντας τις διαδικασίες και δίνοντας χρόνο σε όλους.
Στη διεκδικητική δράση του σωματείου εκτός συνεδριάσεων, όπως και στις συναντήσεις με φορείς της πολιτείας επίσης δεν είχα το μονοπώλιο, κάθε άλλο.
Χρόνων και χρόνων συνδικαλισμός -ορθότερα ένας τύπος συνδικαλισμού που μπορεί να ονομαστεί κλασικό συνδικαλιστικό μοντέλο- έχει διώξει τους συναδέλφους από τις συνελεύσεις, από προσπάθειες κοινής δράσης, από τις κινητοποιήσεις που δεν είναι πλέον μαζικές, από τους χώρους που πραγματοποιείται η πολιτική - συνδικαλιστική ώσμωση. Οι συνάδελφοι ανησυχούν, αγωνιούν, προβληματίζονται. Ταυτόχρονα γυρίζουν την πλάτη σ΄ έναν συνδικαλισμό που πλέον, δεν πείθει. Με την απαξίωση του κλασικού συνδικαλιστικού μοντέλου χρεώθηκαν και οι τελευταίες εκλογές˙ η αποχή, τι άλλο σημαίνει…
Καθώς φάνηκε, το συνδικαλισμό κατεστημένο, «δε με σηκώνει». Επί της ουσίας με «ξέβρασε», ως ξένο σώμα. Έχει συγκεκριμένους όρους, τους οποίους αν δεν αποδεχθείς, δεν αναγνωρίζεσαι από τους συν-συνδικαλιστές, δεν μπορείς καν να υπάρξεις εντός του πλαισίου και σαφώς, δε δύνασαι να παράγεις έργο. Δεν είμαι υπέρ μιας «δονκιχωτικής» πορείας, θέλησα να δράσουμε συλλογικά, υπηρετώντας τον συνάδελφο και τις αναζητήσεις του. Αντ’ αυτού, δεχόμουν επανειλημμένως «εκπτώσεις» στο θεσμικό μου ρόλο: μέλη του ΔΣ δρούσαν ακυρώνοντας τόσο εμένα όσο και το ΔΣ, σε συναντήσεις με φορείς με καπέλωναν, σε έκτακτο ΔΣ δεν προσήλθαν και, στην ουσία με «ευνούχιζαν». Αν λειτουργούσα ως εκπρόσωπος του σωματείου υφιστάμην μομφές γιατί δεν είχε γνώση το ΔΣ. Επί παραδείγματι, κατηγορήθηκα γιατί πήγα ως πρόεδρος και στήριξα το γυμνάσιο του Τεφελίου να μην συγχωνευθεί, διότι παρευρέθηκα εσπευσμένα σε συνάντηση για την ΕΠΑΣ Μεσοχωρίου, γιατί κάλεσα τον περιφερειακό να χαιρετίσει σε εκδήλωση… Λες και υπήρχε κάποιος δόλος για να τα κάνω όλα τούτα και όχι είτε συντεταγμένες λειτουργίες του ρόλου μου τις οποίες υπηρετούσα, είτε ένα πλαίσιο εθιμοτυπίας εντός του οποίου έδρασα.
Από την άλλη, η αντιπρόεδρος, λειτουργώντας μικροπαραταξιακά και ωφελιμιστικά, δίχως να ενημερώσει το ΔΣ, παρουσιάστηκε ως εκπρόσωπος στα ΜΜΕ, έκανε συναντήσεις με γονείς για το ζήτημα των υποψηφίων των ΕΠΑΛ, συμμετείχε σε “επιτροπή” για την μεταστέγαση της ΕΠΑΣ με την ΕΛΤΕΕ και, αιτούμενη τη συμμετοχή της στην επιτροπή επιλογής Διευθυντών, αδιαφόρησε μπροστά στο ασύμπτωτο της θέσης του αιρετού με μια διοριστέα.
Παραιτούμαι από την προεδρία της ΕΛΜΕ Ηρακλείου για τους παραπάνω λόγους και, εν τέλει, διότι:
Δε με αφορά να υπηρετήσω έναν συνδικαλισμό έτσι όπως αρθρώνεται και πραγματώνεται. Συνδικαλιστικό κατεστημένο χρόνων που, αν δεν προσαρμοστείς στους κανόνες του, σε αντιμετωπίζει με πλήρη απαξίωση. Οι κανόνες του έχουν να κάνουν κυρίως με τα εξής σημεία:
• προτάσσεται το συμφέρον του κόμματος και οι κατευθυντήριες γραμμές που χαράσσει, παρά η ενότητα του κλάδου,
• αποφεύγονται οι θέσεις ευθύνης ώστε να μπορεί μετά να λειτουργεί ωφελιμιστικά και μεγαλόσχημα ο ανέξοδος καταγγελτικός λόγος,
• βρίσκουν χώρο και αναπτύσσονται ο μικροπαραταξιακός συνδικαλισμός που εξυπηρετεί σκοπιμότητες προβολής του συγκεκριμένου χώρου και των ανθρώπων και επομένως η ιδιοτέλεια πρωταγωνιστεί,
• υπάρχει η τακτική του «αν συμφωνείς με τις απόψεις μου καλώς, ειδάλλως μέσα σ΄ ένα πλήρως “δημοκρατικό” πλαίσιο σε καταγγέλλω»,
• δηλώνεται πλαγίως μεν, σαφώς δε η σύμπλευση με κυβερνητικούς φορείς (ιδιωτικές κουβεντούλες, χαριεντισμοί οικείοι, φιλικοί κ.λπ.).
Δεν έχω καμία απολύτως πολιτική βλέψη ή φιλοδοξία, ούτε αντιμετωπίζω τον συνδικαλισμό ως εφαλτήριο για… κομματικές ή πολιτικές απογειώσεις. Στις τελευταίες εκλογές για τους συνέδρους δεν έβαλα καν υποψηφιότητα. Ιδιοτέλειες και αλαζονείες μακράν εμού. Δεν με αφορούν τα βολέματα ούτε οι συμπράξεις με φορείς της εξουσίας. Τον συνδικαλισμό δεν τον αντιλαμβάνομαι ως μέσο για να αντλήσω ταυτότητα ή να θρονιαστώ σε μια καρέκλα. Από την άλλη πλευρά δεν μπορώ να είμαι μια μαριονέττα σε ένα θέατρο σκιών. Δε θέλω να διαπραγματεύομαι με τη συνείδησή μου, την αξιοπρέπειά μου και τις αξίες μου. Θα μπορούσα να παραμείνω στη θέση της προέδρου έως τη λήξη της θητείας: μπροστά έχουμε δύο μήνες καλοκαιριού και έπειτα τρείς μήνες ως τις εκλογές. Η συνείδησή μου και οι αρχές μου δεν μου επιτρέπουν να λειτουργήσω διαχειριστικά, διεκπεραιωτικά, χωρίς ουσιαστικό ρόλο.
Έχω διαγράψει μια πορεία ζωής που, αν μη τι άλλο, δηλώνει ότι με διακρίνει αίσθημα ευθύνης. Απέναντι σ’ αυτό στέκομαι. Στην ευθύνη απέναντι σε ό,τι φέρω και εκπροσωπώ. Γνωρίζω πολύ καλά ότι βιώνουμε μια ιδιαίτερα δύσκολη πολιτική συγκυρία, με το ιδιόμορφο καθεστώς επιτήρησης της χώρας και την πρωτόγνωρη επίθεση στο κόσμο της εργασίας. Θα συνεχίσω να αγωνίζομαι ενάντια σ΄ αυτή την αφαίμαξη της ζωής και των δικαιωμάτων μας.
Η προσωπική μου θέση είναι ότι μέσα σ’ αυτόν τον βαθύ κοινωνικό μετασχηματισμό που βιώνουμε με τη φθορά των δημοκρατικών θεσμών και μια νέα ανθρωπογεωγραφία να σχηματοποιείται στις πλατείες και να δηλώνει ταυτότητα κοινωνική, ο συνδικαλισμός οφείλει να αναδιπλωθεί, να επικοινωνήσει με το περιβάλλον του και να εκφράσει ουσιωδώς τη βάση του, τη μήτρα του. Δεν τον βλέπω να εκφράζεται συστοίχως με την πραγματικότητα που περιγράφω, τουναντίον, αναπαράγει παρωχημένους μηχανισμούς που τον τρέφουν, μέσα στον δικό του μικρόκοσμο. Μέσα σε αυτούς τους υπάρχοντες μηχανισμούς και τα γρανάζια τους δεν θέλω να είμαι το «λάδι» τους.
Σας ευχαριστώ.
Μαρία Παναγιωτάκη”.

