Του Αλέκου Α. Ανδρικάκη [email protected]
Θυσιάζοντας τους Έλληνες θα σωθεί η Ελλάδα;
Τη χώρα δεν την έκαναν κάποτε μεγάλη κι ένδοξη τα χώματα, αλλά αυτοί που τα υπερασπίστηκαν
-Κύριε πρωθυπουργέ, η αφοσίωση στο στόχο της σωτηρίας σάς έκανε να ξεχάσετε ότι υπάρχουν άνθρωποι που δεν αντέχουν άλλη βαρβαρότητα σε βάρος τους στο όνομα των χρεών.
Αυτή την ώρα στη χώρα φαίνεται να έχει καταλυθεί η έννοια της ανεξαρτησίας, και κουμάντο κάνουν οι τροϊκάνοι, το ΔΝΤ και η Ε.Ε.
-Ο λαϊκισμός και η δημαγωγία των κομμάτων της αντιπολίτευσης, που ψαρεύουν στα θολά νερά, ανάγοντας το κομματικό συμφέρον ανώτερο του εθνικού…
«Όσο δίνω, τόσο το ταμείο μοιάζει άπατο, και κυρίως τόσο αυξάνουν οι απαιτήσεις των πραγματικών κυβερνητών αυτής της χώρας. Των τροϊκάνων, δηλαδή… Μοιάζει αυτή την ώρα η Ελλάδα να είναι υπό διεθνή κατοχή…
Και, ξέρετε, δεν μπορώ να πειστώ πλέον από την πολιτική αυτή, επειδή στη μεγάλη κρίση, εκεί που κόβετε του συνταξιούχου από το επίδομα της πείνας, κάνετε το ίδιο με τον άνεργο, μερικά στελέχη σας, μονίμως προσκολλημένα σε μια καρέκλα εξουσίας και μισθοδοτημένα ακριβά από το πτωχευμένο ελληνικό δημόσιο, ξαναβρίσκουν θέση υψηλόμισθου συμβούλου δίπλα σας…
Πώς γίνεται αυτό, μπορείτε να μου εξηγήσετε; Ποιος είναι ο κανόνας της ηθικής που μπορεί να συναινεί στο διορισμό κάποιου προκειμένου να παίρνει τσάμπα λεφτά, και μάλιστα πολλά, σε μια τέτοια περίοδο, την ώρα που άλλοι πεινούν, και κόβετε επιπλέον από τη φτώχια τους»;

Αξιότιμε κύριε πρωθυπουργέ της Ελλάδας,
Όταν στις 30 Ιουλίου του 2010 ερχόσασταν στην Κρήτη για την πρώτη σας επίσκεψη με το κορυφαίο θεσμικό αξίωμα που είχατε αποκτήσει λίγους μήνες νωρίτερα, όχι μόνο με την ψήφο και κυρίως με την ελπίδα του ελληνικού λαού, απευθυνόμασταν σε εσάς από την ίδια αυτή θέση και σας θυμίζαμε: «Δεν αρκεί να σωθεί η Ελλάδα, πρέπει να επιβιώσουν και οι Έλληνες.
Οι πιο αδύναμοι δεν μπορούν να το καταφέρουν χωρίς τη βοήθειά σας. Πολύ περισσότερο, αν σας νιώθουν απέναντι». Αφορμή, φυσικά, ήταν το μνημόνιο που είχατε υπογράψει λίγους μήνες νωρίτερα, προκειμένου να σωθεί η χώρα από την οικονομική καταστροφή. Και σημειώναμε, διαπιστώνοντας τον καταιγισμό των απίστευτα σκληρών μέτρων, κυρίως για εκείνους που δεν είχαν ούτε έχουν οικονομική δυνατότητα, και το γεγονός ότι στην ουσία κουμάντο δεν κάνατε εσείς, ο εκλεγμένος πρωθυπουργός της χώρας, αλλά οι τροικάνοι, η Μέρκελ, ο νταβραντισμένος Ντομινίκ Στρος Καν, οι υψηλόβαθμοι και χρυσοπληρωμένοι παράγοντες του ΔΝΤ και της ΕΕ: «Τελικά, μια χώρα με οικονομική εξάρτηση δεν μπορεί να έχει ούτε πολιτική, ούτε εθνική ανεξαρτησία… Όμως οι Έλληνες έχουν και φιλότιμο… Και πρέπει να επιβιώσουν κι αυτοί. Γιατί μια χώρα χωρίς ανθρώπους, δεν υπάρχει. Την Ελλάδα δεν την έκαναν κάποτε μεγάλη τα χώματα. Αλλά οι άνθρωποι που τα πατούσαν…».
Σήμερα, 10 μήνες ακριβώς μετά από εκείνο το άρθρο μας, ισχύουν τα ίδια και χειρότερα. Πλέον η ανάσα μας κόπηκε. Οι θυσίες, τις οποίες θέλοντας και μη υφιστάμεθα, φαίνεται ότι αφήνουν πίσω μόνο το αίμα μας, αφού οι άπληστοι δανειστές μας, κερδοσκόποι με συμφέρον τη χρεοκοπία της Ελλάδας, θέλουν όλο και περισσότερα κι εσείς πρόθυμα τα προσφέρετε. Ξεχάσατε; Είστε πρωθυπουργός της Ελλάδας, όχι συνεργάτης του Σόρος. Ξεχάσατε, είστε πολιτικό πρόσωπο, όχι μέρος του τεχνοκρατικού μηχανισμού είσπραξης των τραπεζών.
Η προσέγγιση αυτή δεν σημαίνει ότι η προσωπική μου θέση είναι ότι ξαφνικά βαλθήκατε να καταστρέψετε τους Έλληνες. Οι Έλληνες και η Ελλάδα είχαν ήδη καταστραφεί με όλα όσα έγιναν τις τελευταίες δεκαετίες, με την κύρια ευθύνη του πολιτικού συστήματος, τη συνεργασία του ανεύθυνου συντεχνιακού κινήματος, που είχε μετατραπεί σε μηχανή διασφάλισης κεκτημένων για συγκεκριμένες προνομιούχες κοινωνικές ομάδες και διαμόρφωσης προϋποθέσεων για τις πολιτικές καριέρες των αρχισυντεχνιαρχών. Είχε καταστραφεί εξαιτίας της χείρας βοηθείας που πρόσφεραν στο διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα τα ανεύθυνα, διαπλεκόμενα και λαϊκίστικα μέσα μαζικής ενημέρωσης. Η χώρα είχε φτάσει στο χείλος της καταστροφής εξαιτίας της στάσης όλων ημών των πολιτών, είτε επειδή αδιαφορούσαμε, είτε επειδή ανεχόμασταν, είτε επειδή συμμετείχαμε για να συναλλαγούμε, να διασφαλίσουμε προγράμματα και κονδύλια, να πάρουμε επιδοτήσεις που δεν δικαιούμασταν, να διορίσουμε γιο και κόρη στο δημόσιο, για να παίρνουν μισθό (και καλό) βρέξει λιάσει…
Έπρεπε λοιπόν να σωθεί η χώρα, και για ένα διάστημα οι περισσότεροι των Ελλήνων είδαν ως αναπόφευκτες ωδίνες τη διαδικασία που μπήκαμε από τις αρχές του 2010, όπως, ας πούμε, τις ωδίνες του τοκετού, προκειμένου να γεννηθεί το καινούργιο. Το μνημόνιο ήταν το βάραθρο στο οποίο έπρεπε να πέσουμε, σαν μια θυσία εξαγνισμού, για να μπορέσει η χώρα να προχωρήσει. Ακόμη κι αν αυτό το μνημόνιο ήταν απίστευτα σκληρό, και σίγουρα δεν εντόπιζε τα πραγματικά προβλήματα που προκάλεσαν τα μετέπειτα οικονομικά προβλήματα: την πνευματική και πολιτισμική υποχώρηση των Ελλήνων, την υποβάθμιση και ανατροπή του αξιακού μας συστήματος, την κοινωνική απαξίωση, τον ατομισμό των Ελλήνων και την προσπάθεια τους να επιβιώσουν ή να ξεχωρίσουν σε βάρος της υπόλοιπης κοινότητας και του κοινωνικού συνόλου. Ίσως, δηλαδή, θα έπρεπε να κάνατε παράλληλα και μια «μνημονιακή σύμβαση» με τους Έλληνες για όλα αυτά. Γιατί αν αυτά τα φαινόμενα δεν αντιμετωπιστούν, όσα δάνεια κι αν εξοφλήσουμε, αν δεν αλλάξουμε οι ίδιοι, πάλι οφειλέτες θα είμαστε.

Η ανευθυνότητα και η δημαγωγία της αντιπολίτευσης
Ξέρετε κύριε πρόεδρε, δεν προσεγγίζω το θέμα πεισμένος από την αντιπολίτευση, το λαϊκισμό και την ανευθυνότητά της. Γνωρίζω την εγκληματική πολιτική της κυβέρνησης Καραμανλή, που αν και ήξερε καλά την κατάσταση της χώρας, όχι μόνο δεν έκανε το παραμικρό, όχι μόνο αδιαφόρησε, αλλά, πολύ χειρότερα, φόρτωσε κι άλλο τη γαϊδούρα, όπως λέει ο θυμόσοφος λαός, σπατάλησε, γέμισε με γαλάζια παιδιά το δημόσιο, στελέχη της σηκώθηκαν από την καρέκλα της εξουσίας πλουσιότερα απ’ ό,τι κάθισαν… Όπως είχε γίνει δηλαδή και με τις προηγούμενες κυβερνήσεις τόσο της ΝΔ όσο και του ΠΑΣΟΚ. Το εγκληματικό στην περίπτωση Καραμανλή είναι ότι η χώρα ήδη έπεφτε στον γκρεμνό και δεν έπαιρνε απλώς πορεία προς αυτόν… Κι εκείνος έκανε ότι δεν καταλάβαινε…
Δεν με πείθει, λοιπόν, η δημοκοπία της σημερινής ηγεσίας της ΝΔ, που ξαφνικά, από την επομένη των εκλογών, αποφάσισε ότι έπρεπε να προτείνει μια άλλη πολιτική! Λες και δεν είχε τη δυνατότητα να την εφαρμόσει πέντε χρόνια. Ούτε με πείθει ο κ. Σαμαράς με τις προτάσεις μαθητευόμενου μάγου, που διακηρύττει ότι μπορεί να βγάλει περιστέρια από το καπέλο. Ίσως σε άλλες περιόδους να το συζητούσα, σήμερα όμως είμαι πολύ υποψιασμένος με τους πάντες και τα πάντα.
Δεν με πείθει η αριστερά, του λαϊκίστικου «ναι σε όλα» σε κάθε διεκδίκηση του συντεχνιακού κινήματος. Γιατί, απλούστατα, ακόμη κι αν δεν είχε κυβερνητική ευθύνη, εκτός ενός μικρού διαστήματος συγκυβέρνησης, ευθύνεται για την ενίσχυση του ωφελιμιστικού αισθήματος του λαού, ευθύνεται για την πολιτική προβολής και ενίσχυσης διαρκώς εργατίστικων και οικονομικίστικων αιτημάτων. Την πολιτική διόγκωσης του δημόσιου τομέα, της προβολής των δικαιωμάτων και κεκτημένων μόνο στον οικονομικό τομέα. Άραγε, αν όλα αυτά εφαρμόζονταν, αν ο βασικός μισθός έφτανε στα 2.500 ευρώ, η ζωή θα ήταν καλύτερη; Οι πνευματικές και πολιτισμικές αξίες της ζωής, αυτές που έλειψαν και φτάσαμε στα σημερινά, δεν είχαν, ούτε έχουν, καμιά σημασία για μια αριστερά «της διεκδίκησης της δραχμής»;
Για δε τον συγκυριακά – για ευνόητους λόγους- «αντιαμερικανό», «φιλολαϊκό», αλλά ταυτόχρονα μονίμως «πολιτικό εμπρηστή» των οικονομικών μεταναστών, κ. Καρατζαφέρη, αρνούμαι ακόμη και να σκεφτώ, καθώς η ιστορία που έχω μελετήσει με δίδαξε να αποφεύγω τις κακοτοπιές και τους μεταμορφωμένους λύκους…
Όσο για την κ. Μπακογιάννη, ο τρόπος που διακηρύττει το «νέο» και άφθαρτο στην πολιτική δεν μου έσβησε από τη μνήμη τη διαρκή συμμετοχή της με πρωταγωνιστικό ρόλο στο πολιτικό σύστημα, άρα και τη συνευθύνη της. Αντιθέτως, με ενοχλεί αφάνταστα το γεγονός ότι κουβαλάει το μεγάλο κακό της νεοελληνικής πραγματικότητας: φταίνε όλοι οι απέναντι, γιατί πρέπει να αποδείξω ότι είμαι αθώα κι έχω λαμπρό μέλλον…

Ξεχάσατε τον Έλληνα…
Ας επανέλθουμε, όμως, κύριε πρόεδρε, στο θέμα μας. Σας διαβεβαιώ ότι προσωπικά κατάλαβα τι μου είπατε ότι θέλατε να κάνετε, αλλά σεις, φοβούμαι, ουδέποτε με καταλάβατε…Φαίνεται ότι μιλάμε μια άλλη γλώσσα, ή εκείνοι που σας συμβουλεύουν ή σας επιβάλλουν μια πολιτική στην Ελλάδα μιλούν τόσο δυνατά και απόλυτα, που δεν μένει χώρος στο νου σας να καταγράψει τη δική μου φωνή. Αυτό θα συνέβαινε ενδεχομένως με έναν τεχνοκράτη, αλλά όχι με έναν εκλεγμένο πολιτικό, πρωθυπουργό μιας χώρας. Στην προσπάθειά σας να βγει η χώρα από τον γκρεμνό, ξεχάσατε ότι Ελλάδα δεν είναι μόνο οι θάλασσες, τα βουνά και οι πεδιάδες. Ούτε καν μόνο το ένδοξο παρελθόν. Αλλά κυρίως οι άνθρωποι, οι σημερινοί και αυριανοί άνθρωποι. Να σωθεί λοιπόν, η χώρα, αλλά να επιβιώσουν και οι άνθρωποι. Εκείνοι που έκαναν τα λάθη, εκείνοι που ανέχτηκαν ή αδιαφόρησαν στις καταστροφικές πολιτικές, ή συναλλάχθηκαν, με κάθε τρόπο, προς ίδιον όφελος.
Η βαρβαρότητα στην πολιτική, αυτή που βιώνουμε σήμερα, ακόμη κι οι πλέον καλοπροαίρετοι, εκείνοι που ήθελαν να βάλουν «πλάτη» για να σωθεί η χώρα, οδηγεί κάπου; Μετά από ένα χρόνο μνημονίου, στραπατσαρίσματος, πείνας και δυστυχίας κυρίως για τις πιο φτωχές κοινωνικές ομάδες, αυτό που ακούμε και πάλι είναι ότι τον Αύγουστο δεν θα έχετε να πληρώσετε τη σύνταξη του πατέρα μου! Μα εσείς εισπράττετε, εσείς κάνετε πολιτική, εσείς λοιπόν αποτυγχάνετε. Γιατί πάλι μεταφέρετε το πρόβλημα σε μένα; Νομίζετε πως έχω κι άλλα να σας δώσω; Αν μπορεί ο θάνατος μου να σώσει τη χώρα, σας τον προσφέρω. Αλλά δυστυχώς ούτε αυτός έχω πειστεί ότι μπορεί να δώσει μια λύση. Δεν είναι πλέον οι ηρωικές εποχές που οι Έλληνες έπεφταν για τη λευτεριά και την ανεξαρτησία. Σήμερα να πέσουν για τα συμφέροντα της Μέρκελ των τραπεζιτών – εκβιαστών της;
Αντιθέτως, νομίζω, όσο δίνω, τόσο το ταμείο μοιάζει άπατο, και κυρίως τόσο αυξάνουν οι απαιτήσεις των πραγματικών κυβερνητών αυτής της χώρας. Των τροϊκάνων, δηλαδή… Μοιάζει αυτή την ώρα η Ελλάδα να είναι υπό διεθνή κατοχή…
Και, ξέρετε, δεν μπορώ να πειστώ πλέον από την πολιτική αυτή, επειδή στη μεγάλη κρίση, εκεί που κόβετε του συνταξιούχου από το επίδομα της πείνας, κάνετε το ίδιο με τον άνεργο, μερικά στελέχη σας, μονίμως προσκολλημένα σε μια καρέκλα εξουσίας και μισθοδοτημένα ακριβά από το πτωχευμένο ελληνικό δημόσιο, ξαναβρίσκουν θέση υψηλόμισθου συμβούλου δίπλα σας… Πώς γίνεται αυτό, μπορείτε να μου εξηγήσετε; Ποιος είναι ο κανόνας της ηθικής που μπορεί να συναινεί στο διορισμό κάποιου προκειμένου να παίρνει τσάμπα λεφτά, και μάλιστα πολλά, σε μια τέτοια περίοδο, την ώρα που άλλοι πεινούν, και κόβετε επιπλέον από τη φτώχια τους;
Χάθηκε ο έλεγχος…
Κύριε πρόεδρε, φοβάμαι ότι χάθηκε ο έλεγχος. Μπήκατε σε μια πορεία, με πραγματική διάθεση να σώσετε την Ελλάδα (πρώτος και μόνος από τους άλλους πολιτικούς της χώρας, μέχρι σήμερα), αλλά φοβάμαι πως η «αφοσίωσή» σας στο στόχο σάς έκανε να χάσετε την αίσθηση του μέτρου της θυσίας που πρέπει να γίνει… Σαν εκείνο τον πολεμιστή που μετά που θα «φάει» τον πρώτο εχθρό δεν σταματάει με τίποτε…
Δεν συνειδητοποιείτε ότι μπήκαμε σε φάση βαρβαρότητας, σε φάση κατάλυσης της έννοιας της ανεξαρτησίας και της ελληνικής δημοκρατίας στο όνομα των χρωστούμενων; Δεν επηρεάζομαι από όψιμες φωνές, π.χ. του συνεργάτη του μεγάλου μας μουσικού αλλά αδαούς περί την πολιτική Μίκη Θεοδωράκη, συνταγματολόγου Κασιμάτη, γιατί γνωρίζω ότι εκείνος επί χρόνια υπηρέτησε ως ο στενός συμβουλάτορας του πατέρα σας, άρα έχει το δικό του μερίδιο ευθύνης για τα χθεσινά και τα σημερινά. Και δεν με πείθει το σημερινό ενδιαφέρον… Νιώθω όμως ότι δεν κάνει κουμάντο καμιά ελληνική κυβέρνηση (αφήστε που είναι απλή παιδική χαρά, κι ο καθένας προσπαθεί να πει το “φτούκα προ” για τη διαδοχή σας ή προσπαθεί να αποποιηθεί ευθύνες ώστε να περάσει «καθαρός» στην επόμενη ημέρα). Κάποτε οι Έλληνες έδιναν ζωή και περιουσία για την ελευθερία. Σήμερα για το χρωστούμενο χρήμα, πρέπει να εκχωρήσουν την εθνική ανεξαρτησία, να αλλοτριώσουν την αξιοπρέπειά τους, να ακυρώσουν την έννοια του φιλότιμου…
Νισάφι κύριε πρόεδρε! Οι Έλληνες μπορεί να έκαναν πολλά, να ευθύνονται για πολλά, κι ας μην το παραδέχονται, αλλά ο εξευτελισμός που υφίστανται δεν τους «αξίζει»… Μπορεί πολλοί να είναι οι καναπεδάτοι ή ακόμη εκείνοι που και σήμερα παραμένουν εραστές της κάθε εξουσίας, προσδοκώντας να αρπάξουν και να βολευτούν, αλλά πολλοί άλλοι δεν ανέχονται αυτό τον εξευτελισμό. Υπάρχει και η νέα γενιά, των 20άρηδων και των 30άρηδων, που δεν πρόλαβε να αμαρτήσει… Αμαρτήσαμε εμείς κι εσείς οι πολιτικοί σε βάρος της. Μην θυσιάζετε άλλους στο βωμό όχι των εθνικών συμφερόντων, αλλά των οικονομικών συμφερόντων της Μέρκελ και των τραπεζών…
Κι επιτέλους, για να σώσουμε τη χώρα, πρέπει να τη σώσουμε αρτιμελή. Δεν αρκεί να σώσουμε τα βουνά, τους κάμπους και το παρελθόν. Πρέπει να σωθούν κι οι Έλληνες. Γιατί μια χώρα χωρίς την ψυχή της, που είναι ο άνθρωπος, δεν υπάρχει. Την Ελλάδα, σας το υπενθυμίζω, δεν την έκαναν μεγάλη και ένδοξη στο παρελθόν τα χώματά της, αλλά το μεγαλείο και η ψυχή των ανθρώπων της…