Του Ν. Τσαγκαράκη
Μια ακόμα συνέχεια που δεν προσθέτει τίποτα συναρπαστικό στη γνώστη σειρά ταινιών.
ΟΙ ΠΕΙΡΑΤΕΣ ΤΗΣ ΚΑΡΑΙΒΙΚΗΣ: ΣΕ ΑΓΝΩΣΤΑ ΝΕΡΑ (3D)
PIRATES OF THE CARIBBEAN: ON STRANGER TIDES (3D)
Σκην.: Ρομπ Μάρσαλ
Πρωτ.: Τζόνυ Ντεπ, Τζέφρι Ρας, Πενέλοπε Κρουζ, Ίαν ΜακΣέιν, Σαμ Κλάφλιν, Άστριντ Μπερζ-Φρισμπέ, Κέβιν ΜακΝάλυ
Στην προσπάθειά του ν’ ανακαλύψει την Πηγή της Αιώνιας Νιότης, ο Τζακ Σπάροου συναντά μια μοιραία γυναίκα από το παρελθόν του, και πιάνεται αιχμάλωτος του θρυλικού πειρατή Μαυρογένη.
Τέταρτη προσθήκη στην ιδιαιτέρως επικερδή σειρά ταινιών που ξεκίνησε το 2003 («Η κατάρα του μαύρου μαργαριταριού») με συνέχειες το 2006 («Το σεντούκι του νεκρού») και το 2007 («Στο τέλος του κόσμου»), συστήνοντας έναν από τους πιο αγαπητούς κινηματογραφικούς χαρακτήρες, τον πειρατή Τζακ Σπάροου, ερμηνευμένο από τον Τζόνυ Ντεπ με ιδιορρυθμία που του χάρισε την πρώτη του υποψηφιότητα για Όσκαρ το 2004. Ο Σπάροου είναι ο στυλοβάτης της σειράς, γι’ αυτό και δεν υπάρχουν σοβαρές εμπορικές ανησυχίες για την αποχή αυτή τη φορά της Κίρα Νάιτλι και του Ορλάντο Μπλουμ, αφού η παρουσία του Ντεπ είναι από μόνη της αρκετή για να εγγυηθεί την εισπρακτική επιτυχία της ταινίας, ακόμη κι αν αυτή δε φτάσει το επίπεδο των προηγούμενων.
Για όσους δε γνωρίζουν ή δε θυμούνται, να πούμε ότι οι «Πειρατές» είναι ίσως η μοναδική περίπτωση κινηματογραφικής σειράς που μεταφέρει στο σινεμά θεματική διαδρομή πάρκου ψυχαγωγίας, αντί να συμβεί το αντίστροφο ως συνήθως. Ο πλούτος της παραγωγής λοιπόν είναι όχι απλώς αναμενόμενος αλλά κι επιβεβλημένος, ώστε ανά τακτά διαστήματα να προσφέρει στους -κυρίως μικρής ηλικίας- θεατές μια καινούρια θεαματική δοκιμασία για τους ήρωες. Επίσης, το γεγονός ότι ο βασικός οικονομικός και δημιουργικός νους των ταινιών είναι ο υπερ-παραγωγός Τζέρι Μπράκχαϊμερ («Ο μπάτσος του Μπέβερλι Χιλς», «Top Gun», «Τα κακά παιδιά», «Crimson Tide», «Ο βράχος», «Αρμαγεδδών», «Περλ Χάρμπορ» κ.α.), εξασφαλίζει την υπερβολή σε κάθε υλικό και αισθητικό μέρος της παραγωγής. Όπως και στις προηγούμενες ταινίες της σειράς, το σενάριο έχουν γράψει και πάλι ο Τεντ Έλιοτ με τον Τέρυ Ρόσιο, αυτή τη φορά με στοιχεία από το μυθιστόρημα «On stranger tides» του Τιμ Πάουερς. Στη μουσική επιστρέφει επίσης ο τακτικός συνεργάτης του Μπράκχαϊμερ, Χανς Τσίμερ , ο οποίος παίζει με το γνωστό στομφώδες ύφος του.
Όμως έστω με τους βασικούς συντελεστές στη θέση τους, η ταινία παραμένει μια απογοητευτικά διεκπεραιωτική προσθήκη στη σειρά, η οποία αν θέλει να συνεχίσει, θα πρέπει να βρει ευρηματικότερους -κι όχι αναγκαστικά πιο περίπλοκους- τρόπους ν’ ανανεωθεί (βλ. «Fast five»). Το πρόβλημα όμως είναι ότι εδώ δε λειτουργούν οι στοιχειώδεις μηχανισμοί ενός τέτοιου φιλμ, αφού η παραγωγή μπορεί να διαθέτει ποικιλία τοποθεσιών, εντυπωσιακά σκηνικά, πλήθος κομπάρσων, άρτια ψηφιακά εφέ, είναι γυρισμένη ακόμη και με τρισδιάστατες κάμερες, αλλά η απλοϊκή χορογραφία και το άνευρο μοντάζ των σκηνών δράσης μαζί με την έλλειψη σοβαρών διακυβευμάτων στην πλοκή, αφήνουν την ταινία μια συρραφή από θεαματικά στιγμιότυπα χωρίς δυναμική και αγωνία για όσα συμβαίνουν, καθώς η έκβαση κάθε σκηνής είναι γρήγορη και χωρίς ιδιαίτερο ρίσκο. Ο ΜακΣέιν απλώς αντικαθιστά λειτουργικά στο σενάριο τον Ρας, η ‘μετάθεση’ του οποίου δεν εξυπηρετεί κάποιο ουσιαστικό σκοπό, η Κρουζ είναι σχεδόν διακοσμητική, όπως άλλωστε και το καινούριο όμορφο ζευγάρι της πλοκής (Φίλιπ- Σιρίνα). Όσο για την αλλαγή σκηνοθέτη, η τυπική μετάβαση από τον Γκορ Βερμπίνσκι στον Ρομπ Μάρσαλ, επιβεβαιώνει τον απόλυτο δημιουργικό έλεγχο του Μπράκχαϊμερ και βελτιώνει την εικόνα του Βερμπίνσκι- κάτι που μέχρι πρότινος θεωρούσαμε εξαιρετικά δύσκολο.

