Δεν αποκλείεται βέβαια να γράφτηκε κάτι που μου διέφυγε, οπωσδήποτε όμως το πράγμα δεν έλαβε δημοσιότητα και δεν συζητήθηκε. Είχαμε τότε και τον φόρτο ειδήσεων και σχολίων για τα ουσιώδη της Συνόδου Κορυφής στο Πόρτο Καρράς της Χαλκιδικής και τα ... ανούσια περί της τύχης του κομματικού Γραμματέως.
Ο τίτλος του άρθρου ήταν: “Στη Βιέννη, οι ΗΠΑ καλούν την Ευρώπη να χτυπήσει αποτελεσματικότερα τον αντισημιτισμό” (Le Monde, 21-6-03). Επρόκειτο δηλαδή λιγότερο για συνέδριο και περισσότερο για συνάθροιση αντιπροσώπων από τα κράτη-μέλη του Οργανισμού, προκειμένου να ακούσουν τις επί του θέματος αμερικανικές εντολές.
Επικεφαλής της αμερικανικής αντιπροσωπείας ήταν ο πρώην δήμαρχος της Νέας Υόρκης Ρούντολφ Τζουλιάνι, ο γνωστός από την εργώδη φροντίδα του για τα θύματα της 11ης Σεπτεμβρίου.
Απευθύνθηκε στο πλήθος σαν αφέντης, εκτοξεύοντας μομφές εναντίον των ευρωπαϊκών κυβερνήσεων ότι ξεχνάνε το παρελθόν και δεν είναι αρκούντως δραστικές απέναντι στον αντισημιτισμό.
Οι ΗΠΑ, διευκρίνισε, δεν ζητάνε μόνο λόγια, αλλά τη λήψη συγκεκριμένων μέτρων. Επισημαίνοντας πως μιλά στον τόπο όπου οι Αυστριακοί επευφημούσαν τον Αδόλφο Χίτλερ το 1938, πρόσθεσε πως αν είχε εκδηλωθεί αντίδραση από τα χρόνια του 1930, εκατομμύρια ζωές θα είχαν σωθεί.
Το “φόρτωμα” που σέρνει η Ευρώπη τώρα και 2000 χρόνια, είπε, γεννιέται από το ίδιο είδος μίσους που οδήγησε στις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου.
Το συνέδριο ξεκίνησε με την ανάγνωση μηνύματος του Προέδρου Μπους. Μη φανταστεί κανείς ένα τυπικό χαιρετισμό και ευχές για “ευόδωση των εργασιών”. Διαταγές ήταν και “ευχές” για υπό προθεσμία λήψη άκαμπτων νομοθετικών μέτρων: “Οι κυβερνήσεις, λέει, υποχρεούνται να εξασφαλίσουν ότι ο αντισημιτισμός αποκλείεται από τα σχολικά εγχειρίδια, από τις επίσημες δηλώσεις και δημοσιεύσεις και από τα προγράμματα των δημοσίων τηλεοράσεων”.
Ακόμη ότι: “Η Ουάσιγκτον εύχεται όλες οι χώρες-μέλη του ΟΑΣΕ να υιοθετήσουν πριν από το τέλος του έτους ένα σύστημα στατιστικού εντοπισμού των εγκλημάτων που έχουν ρατσιστικό ή θρησκευτικό κίνητρο.
Οι ΗΠΑ απαιτούν επίσης οι νομοθεσίες που θα καταστέλλουν αυτού του τύπου τα εγκλήματα να είναι ατσάλινες”. Τα στατιστικά στοιχεία θα συγκεντρώνονται και θα αξιολογούνται κάθε χρόνο.
Οι χώρες του ΟΑΣΕ είναι 55 και οι συγκεντρωθέντες αντιπρόσωποι περί τους 400. Η προσοχή της Αμερικής πάντως ήταν στραμμένη κυρίως στην Ε.Ε. με ιδιαίτερη έμφαση στις 10 χώρες της διεύρυνσης, τις “αγαπητές” στην Ουάσιγκτον, που αποτελούν τη “νέα Ευρώπη”.
Ανάμεσα στις τρεις χώρες που κατηγορήθηκαν ονομαστικά για αντισημιτισμό είναι και η Ελλάδα. Στις μέρες μας, είπε ο πρώην Υπεξ της Πολωνίας Μπαρτοζέφσκι, ο αντισημιτισμός προχωρεί μεταμφιεσμένος κάτω από ήπιες μορφές, αλλά είναι της αυτής φύσεως με κείνον που εκβάλλει στο Άουσβιτς. Επικαλέστηκε έκθεση της Ομοσπονδίας του Ελσίνκι για τα ανθρώπινα δικαιώματα, με ημερομηνία 16 Ιουνίου (τρεις μέρες πριν από το συνέδριο), που “ανησυχεί” για σχόλια και γελοιογραφίες που δημοσιεύονται στα ελληνικά ΜΜΕ. Όλο και πιο συχνά, κατήγγειλε, παραπέμπουν στον ναζισμό και τον Χίτλερ για να στιγματίσουν τη συμπεριφορά τού Ισραήλ.
Ο Έλληνας αντιπρόσωπος, περί του οποίου (χωρίς να καταγράφεται το όνομα) γίνεται λόγος με άλλη αφορμή, δεν φέρεται στο σημείο αυτό να αντέδρασε.
Αυτά είναι εν περιλήψει τα δεδομένα ενός επίσημου και ανοιχτού συνεδρίου. Να ξεκαθαρίσομε δηλαδή ότι δεν πρόκειται για “συνωμοσιολογία”. Διατάσσονται ευθέως οι ευρωπαϊκές χώρες, πριν από το τέλος του έτους, να έχουν ψηφίσει νόμους σύμφωνα με τα ανωτέρω. Η Ελλάδα ασφαλώς και θα συμμορφωθεί αφού, ως μέλος, υπόκειται στην Ε.Ε., η οποία υπόκειται στον Πρόεδρο Μπους, ο οποίος υπόκειται στους Εβραίους της Αμερικής.
Ούτε αυτό το τελευταίο είναι συνωμοσιολογία. Εκεί άλλωστε η επιρροή τους είναι αμεσότερη και τα επιβαλλόμενα νομοθετικά μέτρα αφαντάστως προωθημένα.
Να σημειώσω μόνο κάτι τρέχον, που επίσης δεν έλαχε να δω στον δικό μας Τύπο. Καταρτίζεται νόμος υπό τον τίτλο “ιδεολογική ποικιλότητα” (ideological diversity) που θα διακόπτει την ομοσπονδιακή χρηματοδότηση από Παν/μια και Κολλέγια τα οποία ασκούν αντισημιτισμό. Χιλιάδες εκπαιδευτικά ιδρύματα, στα οποία έχει φτάσει η είδηση, ανησυχούν. Εισηγητής είναι ο γερουσιαστής Ρικ Σαντόρουμ, που στηρίζεται από την “ADL”, τη “λίγκα” της αντι-δυσφήμισης, που επιδιώκει δηλαδή να άρει την εναντίον του Ισραήλ δυσφήμιση (Anti-Defamation League). Και αυτή δεν είναι κάποια “μυστική” οργάνωση με “αόρατα” πλοκάμια. Νόμιμη και ολοφάνερη είναι, με ισχυρή δημόσια παρουσία στις ΗΠΑ και τον κόσμο (πρόσφατα τίμησε τον Μπερλουσκόνι), ενώ ο ΟΗΕ δεν παραλείπει να επικαλείται τα πορίσματα των ερευνών της και να υπολογίζει τις προτάσεις της.
Ως εβραϊκή οργάνωση έχει στόχους απολύτως θεμιτούς και αποδεκτούς, σε αντίθεση με δικούς μας “διανοουμένους” που διανοούνται πρώτα και κύρια τη δυσφήμιση της Ελλάδος. Το πρόβλημα όμως είναι πως δεν αρκείται στην αναίρεση των άδικων επικρίσεων, αλλά προχωρεί σε σκληρή αντεπίθεση και για τις δίκαιες. Ο Michael Collins Piper παρατηρεί το επίφοβο ότι “ο ορισμός του αντισημιτισμού από την ADL είναι τόσο ευρύς που περιλαμβάνει κατά ένα μεγάλο μέρος ακόμη και την ηπιότερη κριτική του Ισραήλ” (Rense.com).
Αν λάβομε υπόψιν τι γράφει για την Ελλάδα η Ομοσπονδία του Ελσίνκι και ότι αυτό καταγγέλθηκε συγκεκριμένα στο συνέδριο της Βιέννης, καταλαβαίνομε τι καλείται να χτυπά με ατσάλινη γροθιά ο ελληνικός περί του αντισημιτισμού νόμος.
Κυρίως τους πρώτους μήνες του περασμένου χρόνου, δεν ήταν λίγα τα δημοσιεύματα και τα σκίτσα στον ελληνικό Τύπο για τις ναζιστικές μεθόδους του Αριέλ Σαρόν στην Παλαιστίνη. Παρεμβάσεις εβραϊκών παραγόντων (της πρεσβείας του Ισραήλ και προσωπικώς του πρέσβη κ. Δαβίδ Σασόν, της ισραηλιτικής κοινότητας της Θεσ/νίκης κ.λπ.) έλαβαν τεκμηριωμένη αναιρετική απάντηση.
Με τον νόμο που απαιτεί ώς το τέλος του έτους ο κ. Μπους (γράφε η ADL) όλα αυτά πρέπει να χαρακτηριστούν ποινικά αδικήματα επισύροντα κυρώσεις “σαρονικές”. Ήδη, κάποια στοιχεία του καταρτιζόμενου “αντιρατσιστικού” νομοσχεδίου είδαν το φως της δημοσιότητας (Τα Νέα, 25-10-03), ενώ άρθρα καταγγέλλουν στην Ελλάδα “κρούσματα απροκάλυπτου αντισημιτισμού” (Το Βήμα, 26-10-03) προετοιμάζοντας το κλίμα για τρομοκρατικό έλεγχο της σκέψεως (police-state-style "thought control" χαρακτηρίζει ο Piper τον ετοιμαζόμενο στην Αμερική νόμο). Το πράγμα είναι σοβαρό και προβάλλει επιτακτική ανάγκη έντονης πολιτικής αντίδρασης, όσο προκάνομε δηλαδή, πριν μας φορέσουν φίμωτρο και χειροπέδες.
Να αφυπνιστεί επί τέλους και η αξιωματική αντιπολίτευση. Να μπλοκάρει τα άρθρα του νομοσχεδίου, όσα φιμώνουν τον πολίτη και τον Τύπο, όσα θωπεύουν την εξύβριση της Ελλάδος και ενοχοποιούν την απλή κριτική άλλης χώρας. Μέσα στη σκληρή ολιγαρχία, η δυνατότητα του λόγου μάς απέμεινε, έστω και απέναντι σε βαρήκοους έως κωφούς άρχοντες. Να δείξει και στα “ξένα κέντρα αποφάσεων” (τώρα ανεπικρύπτως και οφθαλμοφανώς από αυτά έρχεται η εντολή) ότι δεν μπορεί το κυβερνών κόμμα να διεκπεραιώνει ακωλύτως όλες τις αντιδημοκρατικές και αντιλαϊκές αποστολές που του αναθέτουν.
