Της Ευγενίας Μυλωνάκη*

Στο πρόσωπο ενός ανθρώπου σεβόμαστε το σύνολο της ανθρωπότητας, είχε πει κάποτε ο Καντ. Γι’ αυτό και η ασέβεια προς ένα οποιοδήποτε πρόσωπο είναι ασέβεια προς την ίδια την ανθρωπινότητα μας και μας αφορά όλους.

Την Τετάρτη 18 Μαΐου βρέθηκα στο πάνελ του ΕΚΗ για την παρουσίαση του βιβλίου του Δ. Σάββα για την Ιστορία του Εργατικού Κινήματος στο Ηράκλειο, όπου και καταπατήθηκε το δικαίωμά μου στο λόγο όταν έληξε βιαίως η παρουσίαση χωρίς να μου δοθεί η δυνατότητα να μιλήσω όπως είχα ζητήσει με μεγάλη σαφήνεια.

Εάν το πάνελ του ΕΚΗ είχε σεβαστεί το δικαίωμά μου στο λόγο και άρα το ίδιο το πρόσωπό μου, θα είχα πει τα εξής:

“Στο πάνελ αυτό βρέθηκα για να συνδράμω στην παρουσίαση ενός βιβλίου για το εργατικό κίνημα και όχι για να τιμήσω την αποχώρηση του τωρινού προέδρου του ΕΚΗ. Δεν δίνω τη συγκατάθεσή μου στη χρήση του ονόματός μου ή της εικόνας μου σε σχέση με αυτήν την αποχώρηση. Τους αγωνιστές ενός ιστορικού κινήματος δεν τους τιμάμε με μεγάλα λόγια και δάκρυα. Ούτε και με το να μεταδίδουμε απλώς πληροφορίες για τη δράση τους αλλά με το να συναισθανόμαστε τι γίνεται τώρα στον κόσμο και τι μπορούμε να κάνουμε σήμερα για τον κόσμο. Ας αφήσουμε τα μεγάλα λόγια που κρύβουν μεγάλες αδυναμίες. Ας σκεφτούμε γενναία μέσα από το χθες του σήμερα. Ας σκεφτούμε τον Γιάννη τον Κάφκα. Ξυλοκοπήθηκε μέχρι θανάτου στη διαδήλωση της γενικής απεργίας στις 11 του Μάη στην Αθήνα. Το συναισθάνεται αυτό ο συνδικαλιστικός κόσμος; Το συναισθανόμαστε εμείς; Τι θα κάνουμε γι’ αυτό;

Κανενός το πρόσωπο δεν είναι βουβό. Ας πάρουμε όλοι τον λόγο επιτέλους.

* Η Ευγενία Μυλωνάκη είναι δρ. Φιλοσοφίας του University of Pittsbourgh, ΗΠΑ