
Με ικανοποίηση έγινε δεκτή από το Δήμο Γόρτυνας η απόφαση του Κεντρικού Συμβουλίου Νεωτέρων Μνημείων του Υπουργείου Πολιτισμού, βάσει της οποίας χαρακτηρίστηκε το 2ο διδακτήριο του Δημοτικού Σχολείου Αγίας Βαρβάρας ως μνημείο.
Ως μια σημαντική απόφαση που θα συμβάλει στην διαφύλαξη και προβολή της πολιτιστικής κληρονομιάς της Αγίας Βαρβάρας χαρακτήρισε την παραπάνω απόφαση ο Δήμαρχος Γόρτυνας Νικόλαος Σχοιναράκης, καθώς όπως ανέφερε, “το εν λόγω σχολικό συγκρότημα έχει προσφέρει τα φώτα της γνώσης σε εκατοντάδες Αγιοβαρβαρίτες ενώ παράλληλα η ανέγερσή του αποτελεί και φάρο εθελοντισμού, καθώς τόσο το οικόπεδο όσο και το μεγαλύτερο μέρος των χρημάτων που δαπανήθηκαν για να κατασκευαστεί το σχολείο, προήλθαν από δωρεές των κατοίκων της Αγίας Βαρβάρας.
Κατά τη διαδρομή αυτών των 80 περίπου χρόνων, από τότε δηλαδή που άνοιξαν οι θύρες του σχολείου για να υποδεχτούν τους πρώτους μαθητές, έως και σήμερα, που εξακολουθεί το συγκεκριμένο κτίριο να στεγάζει τη μαθητιώσα νεολαία της Αγίας Βαρβάρας, οι αναμνήσεις όλων είναι πλούσιες και σχεδόν άπαντες οι κάτοικοι του χωριού, που έχουν περάσει εκεί τα πρώτα τους μαθητικά χρόνια, μπορούν να αναμοχλεύσουν και να διηγηθούν μια ιστορία που είναι συνδεδεμένη με τον χώρο.
Η διαφύλαξη αυτού του κτιρίου στην αυθεντική του μορφή αποτελεί χρέος όλων μας και η απόφαση που έλαβε το Κεντρικό Συμβούλιο Νεωτέρων Μνημείων του υπουργείου αναμφίβολα συνδράμει προς την επίτευξη αυτού του στόχου” τόνισε μεταξύ άλλων ο κ. Σχοιναράκης.
Ιστορικά στοιχεία
Το Β’ διδακτήριο του δημοτικού σχολείου Αγίας Βαρβάρας θεμελιώθηκε το 1928 και αποπερατώθηκε το 1932. Η ανέγερσή του έγινε σε οικοπεδική έκταση που παραχωρήθηκε δωρεάν από τους κατοίκους: Χρυσή Νικ. Ματαλλιωτάκη,
τα αδέρφια Αντώνιο, Ελένη, Αικατερίνη, Απόστολο και Μιχαήλ Καρακωνσταντάκη του Φραγκίσκου, τα αδέρφια Μιχαήλ και Μαρία Καρακωνσταντάκη του Γεωργίου και Στέφανο Αναστ. Τιτομιχελάκη.
Η δαπάνη ανέγερσης ανήλθε στο ποσό των 323.000 δρχ. Απ’ αυτά τα χρήματα η κρατική επιχορήγηση ήταν μόλις 60.000 δρχ. και το υπόλοιπο ποσό που απαιτήθηκε για να ολοκληρωθεί το σχολείο συγκεντρώθηκε μέσα από δωρεές και προσφορές των κατοίκων της Αγίας Βαρβάρας.
Συντελεστές στην ανέγερση του νέου διδακτηρίου ήταν οι: παπα-Γεώργιος Ζ. Σηφάκης (δ/ντής του σχολείου), Σταύρος Μιχ. Ανωγειανάκης ( πρόεδρος της κοινότητας), Κωνστ/νος Αντ. Κοκολάκης (σχολικός ταμίας) και Γεώργιος Π. Σηφάκης (ενοριακός επίτροπος).
Το νέο αυτό κτίριο ήταν σε άριστη κατάσταση μέχρι το Μάιο του 1941. Στη συνέχεια καταλήφθηκε από τα γερμανικά στρατεύματα κατοχής και χρησιμοποιήθηκε για μια διετία σαν αρτοποιείο και για ενάμιση περίπου χρόνο ως νοσοκομείο. Τα τριάμισι αυτά χρόνια που διήρκησε η επίταξη του διδακτηρίου, τα μαθήματα γίνονταν σε διάφορα σπίτια της Αγίας Βαρβάρας, ενώ αμέσως μετά τον πόλεμο, μαθητές και εκπαιδευτικοί, επέστρεψαν στο φυσικό χώρο του σχολείου.

