“Όταν ξαναήρθα στην Κρήτη ήταν σα να επέστρεφα στην οικογένειά μου”, αναφέρει
Τον... αέρα των Ινδιάνων φέρνει στο Ηράκλειο ο Αμερικάνος πιανίστας, Romayne Wheeler, ο οποίος θα δώσει συναυλία απόψε στις 8 στο χώρο του "Παγκρητίου Ωδείου" (Μονής Πρεβέλης 57, παράλληλος της Εθνικής Αντιστάσεως στο ύψος της Γέφυρας Γερωνυμάκη).
Την εκδήλωση συνδιοργανώνουν ο Σύλλογος Γυναικών "Κοινωνική Μέριμνα", η 1η Δημοτική Κοινότητα Ηρακλείου, το Πολιτιστικό και Αθλητικό Σωματείο "Καλλίρροον", η "Σχολή Σχέσεων" και το "Παγκρήτιο Ωδείο" για φιλανθρωπικούς σκοπούς.
Επίσης, θα εμφανιστεί αύριο στις 8 το βράδυ στο ωδείο του Μ.Σ. «Απόλλων». Η είσοδος θα είναι ελεύθερη.
Ο Romayne Wheeler, πιανίστας, συνθέτης, ποιητής και ζωγράφος, σπούδασε κλασική μουσική και πιάνο στη Βιέννη. Παίζει κομμάτια του κλασικού ρεπερτορίου, καθώς και δικές του συνθέσεις εδώ και 42 χρόνια σε μουσικές περιοδείες σε πάνω από 51 χώρες. Ζει από το 1992 στη γη των Tarahumara, Ινδιάνων του Β. Μεξικού και χρησιμοποιεί τα έσοδα από τις συναυλίες του για τη σίτιση, την ιατρική τους περίθαλψη σ' ένα μικρό Κέντρο Υγείας και για υποτροφίες όσων παιδιών σπουδάζουν.
Για την απόφασή του να μείνει μόνιμα κοντά στους Tarahumara αλλά και την εντύπωση που του έκανε η Κρήτη, όπου σήμερα δίνει τη δεύτερη συναυλία του, μιλά ο Αμερικάνος πιανίστας στην «Π».
Ποια ήταν η εντύπωσή σας από την Κρήτη, την προηγούμενη φορά που δώσατε συναυλία εδώ;
«Οι άνθρωποι είναι πολύ ζεστοί. Όταν ξαναήρθα στην Κρήτη ήταν σα να επέστρεφα στην οικογένειά μου. Γνωρίζω ανθρώπους από την Κρήτη, από την περίοδο που σπούδαζα στην Ιντιάνα, έτσι είναι πιο ευχάριστη η παραμονή μου εδώ. Οι άνθρωποι είναι πάντα εκείνοι που δημιουργούν ένα μέρος, όχι μόνο η γεωγραφική του θέση ή η ομορφιά των τοπίων.»
Γνωρίζετε την κρητική μουσική;
«Θα ήθελα να τη γνωρίσω ακόμα περισσότερο, ζω πολύ μακριά αλλά έχω επισκεφτεί διάφορα μέρη της χώρας σας και έχω απολαύσει τους τοπικούς χορούς.»
Ζείτε με τους Ινδιάνους, τι σας συναρπάζει στην κοινωνία τους;
«Αγαπούν πάρα πολύ τη μουσική, κατασκευάζουν μόνοι τους τα μουσικά όργανα. Αισθάνονται τη μουσική σαν προσευχή και δε χρησιμοποιούν στίχους, μόνο μουσική. Δεν παίζουν μουσική για τους εαυτούς τους αλλά κάνουν ένα βήμα πιο κοντά στο Δημιουργό τους, καθαρίζουν την ψυχή τους. Από το 1980 πήγαινα στην περιοχή για έρευνα, το 1992 αποφάσισα ότι πρέπει να γίνει το σπίτι μου. Ήθελα να βρίσκομαι στη φύση και υιοθέτησα 400 οικογένειες που ήταν δίπλα μου.
Τώρα δημιούργησα μια κλινική για αυτούς τους ανθρώπους γιατί, σε πολλές περιοχές, τα μισά παιδιά πεθαίνουν σε ηλικία μόλις 10 ετών λόγω διάρροιας και άλλων ασθενειών. Έτσι, αποφάσισα ότι η μουσική μου πρέπει να υπηρετεί έναν υψηλότερο σκοπό, γίνεται όχι μόνο για υποτροφίες των παιδιών αλλά και τη λειτουργία μιας μικρής κλινικής. Ο σκοπός μου είναι να βοηθήσω και να ενισχύσω αυτό το πρόγραμμα και, παράλληλα, να συνεισφέρω όπου μπορώ για όλο τον κόσμο.»
Υπάρχουν και άλλοι άνθρωποι που άφησαν το σπίτι τους και μένουν εκεί;
«Ελάχιστοι, είμαι ο μόνος στην περιοχή που δεν είμαι Ινδιάνος. Καμιά φορά έρχεται μία νοσοκόμα από την κυβέρνηση. Απέχουμε οχτώ ώρες από το επόμενο κατάστημα. Η περιοχή είναι μακριά από το πλαστικό, το τσιμέντο, το γυαλί, στα χέρια του Θεού...
