Κείμενο - φωτογραφίες: Αρια Χατζηβασίλη

Ο Απρίλης εδώ στην Κρήτη είναι ο μήνας της άνοιξης, καθώς η φύση βρίσκεται στην πλήρη άνθηση της. Μια διαδρομή λοιπόν που είναι όμορφη, γίνεται ονειρεμένη όταν ντύνεται με το ανοιξιάτικο φόρεμα της. Έτσι λοιπόν σκέφτηκα πως ο Απρίλης θα ήταν η ιδανική εποχή για να πάμε να περπατήσουμε στο Φαράγγι του Μέσονα, που πέρυσι μας είχε εντυπωσιάσει μέσα στο καταχείμωνο. Μαζευτήκαμε όπως κάθε φορά μπροστά από το Αρχαιολογικό Μουσείο και ξεκινήσαμε νωρίς το πρωί της Κυριακής. Η μέρα ήταν ηλιόλουστη και η θερμοκρασία ιδανική. Φτάσαμε στο χωριό Καβούσι της Σητείας από όπου ξεκινήσαμε το περπάτημα.

Ακολουθώντας ένα παλιό καλά σηματοδοτημένο λιθόχτιστο μονοπάτι βαδίσαμε πλευρικά του φαραγγιού από την ανατολική του πλευρά. Στρέφοντας τα μάτια προς τα πίσω, ατενίζαμε την μαγευτική θέα. Σε πρώτο πλάνο το Καβούσι και στο βάθος ο γαλήνιος κόλπος του Αγίου Νικολάου. Λίγο αργότερα συναντήσαμε έναν χωματόδρομο τον οποίο ακολουθήσαμε με δυτική κατεύθυνση ώσπου φτάσαμε στους πρόποδες ενός λόφου, στην κορυφή του οποίου βρίσκεται ο Αρχαιολογικός Χώρος του Αζοριά. Η θέση κατοικήθηκε από την Ύστερη Νεολιθική Εποχή έως τον 5ο αιώνα π.Χ. Έχουν εντοπισθεί τμήματα δημοσίων κτηρίων που χρησιμοποιήθηκαν για αποθήκες, για επεξεργασία τροφίμων, για δημόσια εστίαση και για λατρευτική δραστηριότητα. Ανεβήκαμε τον λόφο και επισκεφτήκαμε τον αρχαιολογικό χώρο, ο οποίος μας εντυπωσίασε όχι μόνο με την πληθώρα των ευρημάτων του, αλλά και με την καταπληκτική θέση του στην κορυφή του λόφου με μοναδική θέα. Τα πολύχρωμα αγριολούλουδα και το δροσερό φρέσκο χορτάρι στεφάνωναν τα ερείπια και ολοκλήρωναν την όμορφη εικόνα. Αφού κατεβήκαμε από τον λόφο του Αζοριά ακολουθήσαμε νότια κατεύθυνση και ανηφορίσαμε ώσπου συναντήσαμε το παλιό χτιστό μονοπάτι που ένωνε το Καβούσι με τη Θρυφτή. Το μονοπάτι αυτό βαδίζει πλευρικά του Φαραγγιού του Μέσονα, από τη δυτική του πλευρά, παράλληλα με έναν τσιμεντένιο ανοιχτό καταπότη και είναι χαραγμένο στο κάθετο τοίχωμα του φαραγγιού. Ο καταπότης ξεχείλιζε από ολόφρεσκο νερό που έτρεχε ορμητικό, αποτέλεσμα των πλούσιων βροχών του φετινού χειμώνα. Το κελάρυσμα του νερού μάς συνόδευε σε όλη τη διαδρομή, μαζί με το κελάηδημα των πουλιών και τις υπέροχες ευωδιές των λουλουδιών της άνοιξης που οργίαζαν γύρω μας. Η φυσική ομορφιά της περιοχής είναι εκπληκτική. Η θέα προς τη θάλασσα, τους γύρω λόφους αλλά και το ίδιο το φαράγγι ήταν εξαιρετική. Εντυπωσιακοί σχηματισμοί βράχων μας περιέβαλαν, ενώ στο βάθος του φαραγγιού σχηματίζονταν μικρές λιμνούλες σε κοιλώματα βράχων και όρθιες πέτρινες στήλες σα σταλαγμίτες. Το μονοπάτι γυρόφερνε το κάθετο τοίχωμα και σε κάποια σημεία σχημάτιζε «μπαλκόνια» με θέα..

Στο τέρμα του φαραγγιού συναντήσαμε μια μεταλλική σκάλα την οποία διασχίσαμε ισορροπώντας και στη συνέχεια σκαρφαλώσαμε στο μονοπάτι πλάι σε έναν κάθετο λείο βράχο, τοίχωμα ενός καταρράκτη, που μαρτυρούσε την πολύχρονη σταθερή ροή του νερού. Από το σημείο αυτό αφήσαμε πίσω μας το φαράγγι και ανηφορίσαμε προς τη Θρυφτή, περνώντας δίπλα από ερείπια εγκαταλελειμμένων οικισμών και μύλων και από καταπράσινες πεζούλες. Σταματήσαμε για να ξεκουραστούμε κοντά σε ένα ρέμα με τρεχούμενο νερό και ξαπλώσαμε στο χορτάρι για να λιαστούμε. Στη συνέχεια της πορείας μας συναντήσαμε ένα εκκλησάκι και έναν κατοικημένο οικισμό κοντά στο Οροπέδιο της Θρυφτής. Έπειτα ακολουθήσαμε έναν χωματόδρομο με κατεύθυνση αρχικά δυτική και μετά βόρεια, ώσπου φτάσαμε στο «μπαλκόνι» με θέα το Κρητικό Πέλαγος, το χωριό Καβούσι και το νησάκι Ψείρα. Από εκεί ξεκινούσε το επίσης λιθόκτιστο μονοπάτι που οδηγεί στο χωριό. Η θέα σε όλη τη διαδρομή ήταν υπέροχη. Στο μέσο της περίπου συναντήσαμε έναν εντυπωσιακό όρθιο βράχο στον οποίο πάντα σκαρφαλώνουμε για να βγάλουμε φωτογραφίες. Λίγο πριν το χωριό κάναμε μια στάση για να θαυμάσουμε την «Αρχαία Ελιά». Με ηλικία 3250 ετών και περίμετρο κορμού 14.2 μέτρα θεωρείται ότι είναι η πιο παλιά ελιά της Μεσογείου και έχει κηρυχθεί διατηρητέο μνημείο της φύσης. Η πορεία μας κατέληξε ξανά στο Καβούσι, όπου περιηγηθήκαμε στις παλιές γειτονιές και τα σοκάκια του. Επιστρέφοντας, κάναμε μια στάση για φαγητό και καφέ στον παραλιακό οικισμό της Παχιάς Άμμου. Φτάσαμε στο Ηράκλειο το βραδάκι, έχοντας νοιώσει την ομορφιά της άνοιξης βαθιά μέσα στην ψυχή μας.