Κείμενο: Υρώ Στιβακτάκη Δ2 2ου Δημ. Σχ. Βουτών

Φωτογραφίες: Αναγνωστόπουλος Γιώργος

Μπήκαμε στο λεωφορείο στη Χανιώπορτα στις 9:30. Ο αρχηγός ήταν ο κύριος Γιώργος. Είχε καλό καιρό, χωρίς συννεφιά, που μας έκανε να σκάμε απ’ τη ζέστη, ακόμη και εμένα που φορούσα κοντομάνικο. Όταν φτάσαμε στο Βουλισμένο Αλώνι βγάλαμε αρκετές φωτογραφίες. Μετά ψάξαμε αν είχε κάποιο μονοπάτι που να μπορούσαμε να περπατήσουμε. Βρήκαμε ένα αλλά δεν μπορούσαμε να σκαρφαλώσουμε τον φράχτη που το περιέβαλλε οπότε ξαναμπήκαμε στο λεωφορείο για να πάμε στο δάσος της Κέρης.

Στο λεωφορείο έφαγα κάτι σοκολατένια γλυκάκια, αλλά δεν τα συνιστώ γιατί με έκαναν να θέλω να κάνω εμετό.

Μέτα από λίγο μου πέρασε (βασικά αφού φτάσαμε), γιατί είχα να προστατεύσω τα μάγουλα μου από την κυρία Περσεφόνη που πήγε να μου τα τσιμπήσει!!!

Όταν αρχίσαμε ,συναντούσαμε σχεδόν σε κάθε μέτρο πεύκα με τις κάμπιες και τα κουκούλια τους (στα οποία είμαι λίγο αλλεργική) αρχίσαμε να επιταχύνουμε λίγο ,γιατί είχαμε αρκετό δρόμο μπροστά μας. Συναντήσαμε αρκετές κατσίκες και πρόβατα κι επειδή ήμουν η μικρότερη -χρειαζόταν και λίγη φασαρία κατά την γνώμη μου - άρχισα να κάνω “Μπεεεε Μπεεεε” κάποιοι νόμιζαν ότι ήμουν αληθινό κατσικάκι μιας και τα άλλα κατσίκια μου απαντούσαν, αλλά δεν έκανα μόνο αυτά, όχι! Χοροπηδούσα και από βράχο σε βράχο!!! Είδαμε και ένα ξύλινο σπιτάκι που το χρησιμοποιούσαν οι κατσίκες. Τότε ήταν κατά την μέση της πορείας που συναντήσαμε το φαράγγι του Αλμυρού.

Στο τέλος της διαδρομής σταματήσαμε να συναντούμε πεύκα αλλά αρχίσαμε να βλέπουμε κάτι αγκαθωτά μυρωδικά φυτά, που κάποιες κυρίες άρχισαν να τα μαζεύουν. Συναντήσαμε ένα σημείο του βουνού που φαινόταν όλο το Ηράκλειο σαν μια ζωγραφιά και ο κ. Γιώργος μου έδειξε μια παλιά πορεία που είχαν κάνει.

Συνιστώ να έχετε καλή ισορροπία σε αυτά τα μέρη γιατί αυτό ήταν γεμάτο απ΄ αγκαθωτά φυτά και έπεσα (όπως ήταν φυσικό αφού χοροπηδούσα) χτύπησα και σκίστηκε το παντελόνι μου!

Πριν φτάσουμε στο λεωφορείο κάτσαμε σε ένα κιόσκι να ξεκουραστούμε και όταν φεύγαμε η Τζένη είδε ότι όση ώρα καθόμασταν εκεί είχε πίσω της ένα τρενάκι με κάμπιες τον πεύκων.

Όταν φτάσαμε στο λεωφορείο ,το λεωφορείο έβαζε μπρος, στη στιγμή άρχισα να φωνάζω:

-Περιμένετε κι εμάς!!!

Μπήκα μέσα τρέχοντας και όταν κάθισα στο κάθισμα είπα με ευχαρίστηση που φτάσαμε επιτέλους:

-Bus sweet bus

Επίσης σχεδόν όλοι είχαμε πάρει ένα σουβενίρ τι ήταν αυτό;ΜΙΑ ΚΑΜΠΙΑ!!!

Αγαπητέ μου αναγνώστη αν σου κίνησε το ενδιαφέρον η εμπειρία μου και αν θέλεις κι εσύ να ζήσεις κάτι παρόμοιο έλα μια εκδρομή με τον Πεζοπορικό Όμιλο Ηρακλείου.