Του Νίκου Μαρκάκη, δημοσιογράφου
Αναρριγώ
Αναρριγώ καθώς θυμάμαι
τα παλιά χαμόγελα
που πάγωσαν σα μάσκες,
τις λαίμαργες σπίθες της ζωής
που τώρα σιγούν μέσα στις στάχτες.
Πάλι
Πάλι σε θυμήθηκα απόψε
κι έπεσε ένα πέπλο μπροστά
διάφανο,
σαν ένα κάδρο πού δεν τόφθειρε
το πέρασμα του χρόνου.
Πάλι σε θυμήθηκα απόψε
και τα μάτια μου τρέχαν
πιο γρήγορα κι απ' τη βροχή...
(Γρ. Σπ. Δεσπούνης)
Στη θλιβερή πομπή των Πετροκεφαλιανών που, με τη σειρά του ο καθένας, περνούν στον «αντίπερο όχθο» (Νίκος Καζαντζάκης), ώστε να διαιωνίζονται έτσι οι απώλειες - απουσίες χωριανών μας, ξεχωριστή θέση κατέχει ο Γεώργιος Εμμ. Σπυριδάκης.
Ο κοσμαγάπητος Πετροκεφαλιανός που με το άκρως «βεβαρημένο» παρελθόν του σε δράση και προσφορά άφησε το στίγμα του στην ιστορία του χωρίου μας με τη πατριδολατρία και αφοσίωσή του στο γεννησιμιό τόπο των γονέων του, όπου έζησε και ο ίδιος τα πιο δραματικά χρόνια της ζωής του.
Προτελευταίος απόγονος μιας πολυμελούς οικογένειας, τα μέλη και οι απόγονοι της οποίας εδέσποσαν και δεσπόζουν και σήμερα στο κοινωνικό μας στερέωμα. Στάθηκε στύλος ακλόνητος στα πάμπολλα και ασφυκτικά προβλήματα της φαμίλιας του και μέχρι την τελευταία του στιγμή.
Η σταδιοδρομία του στο ξενοδοχειακό τομέα υπήρξε υποδειγματική. Διηύθυνε διαδοχικά διαφορά μεγαλοξενοχεία των Αθηνών, φιλοξένησε και γνωρίστηκε με ντόπιες και διεθνείς προσωπικότητες και από επιλογή μετεκπαιδεύτηκε στην Αμερική στα προβλήματα της τουριστικής μας ανάπτυξης.
Σύμπτωση αγαθή η επί ένα πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα επαγγελματική γειτονία μας με το Γιώργο. Εργαζόμουν στην εφημερίδα «ΤΟ ΒΗΜΑ» ως συντάκτης, στην οδό Χρήστου Λαδά, και απέναντι ακριβώς στην οδό Σταδίου, διευθυντής του ξενοδοχείου «ΕΣΠΕΡΙΑ» ο αείμνηστος. Φημισμένο «στέκι» διανοουμένων της εποχής υπήρξε μια μεγάλη αίθουσα του ξενοδοχείου στην οποία σύχναζαν και οι συνεργάτες μου στην ίδια εφημερίδα: Δημ. Ψαθάς, Γ. Φτέρης, Π. Παλαιολόγος, Φ. Δημητριάδης και πολύ συχνά ο «Γερο Μήτσος» ο Δημ. Λαμπράκης, ο αποκληθείς δίκαια «Τζέντλεμαν της Δημοσιογραφίας».
Στην αντιστασιακή ιστορία του Ηρακλείου το πατρικό σπίτι του στην οδό Ανωπόλεως, διεδραμάτισε αξιόλογο ρόλο. Όλα τα μέλη της οικογένειας ήσαν επιστρατευμένα στον αγώνα κατά του κατακτητή από την πρώτη μέχρι την τελευταία στιγμή της μάχης!
Δυο ήσαν τα μεγάλα του «ατού»: Η φιλαλληλία και, προπαντός, η πατριδολατρία του με επίκεντρο το Πετροκεφάλι. Θερμός συμπαραστάτης στους χωριανούς του, βοήθησε παντοιοτρόπως αρκετούς, άλλους από τους οποίους προσέλαβε βοηθούς στα ξενοδοχεία του και άλλους ενίσχυε οικονομικά. Ένας λόγος, λοιπόν, να τον θυμούνται και να τον ευγνωμονούν οι Πετροκεφαλιανοί. Εντυπωσιακή, εξάλλου, αλλά και γόνιμη υπήρξε η στενή φιλία του με τον Ελιά Καζάν, τον μεγαλύτερο σκηνοθέτη του αιώνα μας, το έργο του οποίου εκθείασε με μια σειρά δημοσιευμάτων του στην εφημερίδα ΠΑΤΡΙΣ του Ηρακλείου.
Πάνδημη η κηδεία του -το τελευταίο «αντίο»- το Σεπτέμβρη του 2010 στο νεκροταφείο Ζωγράφου όπου και ο ομαδικός - οικογενειακός τάφος του.
Εκ μέρους της κοινωνίας του Πετροκεφαλίου αποχαιρέτησα το στενό παιδικό μου φίλο με τα παρακάτω λόγια:
«Αναταράχθηκε το χωριό - γενέτειρα μας Πετροκεφάλι Μεσαράς, με το θλιβερό μήνυμα που έφερε η τριπλοκάμπανη ότι ο κοσμαγάπητος Γιώργος Σπυριδάκης εγκατέλειψε τα επίγεια και άρχισε το ατελεύτητο ταξίδι στην αιωνιότητα.
Σε «αλαργινά λιμάνια και λατρευτούς γιαλούς», όπως έγραφε ο αξέχαστος χωριανός μας ποιητής -φιλόσοφος Μαρκάκης Μανώλης- πορεύεται τώρα μια από τις πιο «ηρωικές» και γιγαντωμένες μορφές του μικρού χωριού μας που στην επίγεια διαδρομή της, άφησε ανεξίτηλα τα ίχνη της δημιουργίας και προσφοράς της στο σύνολο.
Αν η απόσταση και άλλα εμπόδια δεν μεσολαβούσαν, σύσσωμο το Πετροκεφάλι θα βρισκόταν τώρα εδώ για να κατευοδώσει το άξιο τέκνο του στη νέα επουράνια κοινωνία όπου έχουν προπορευθεί τόσοι και τόσοι από την δίκη του οικογένεια και την ιδιαίτερη πατρίδα του.
Γενική η παραδοχή, Γιώργο μας, ότι η επίγεια πορεία σου υπήρξε μεστή σκληρών αγώνων και δοκιμασιών. Αντιξοότητες, κακουχίες, ατυχίες, οικογενειακά πλήγματα και άλλες σκληρές δοκιμασίες της μοίρας συμβάδισαν μαζί σου χωρίς να καμφθείς, χωρίς να υποχωρήσεις!
Αντιστάθηκες με ηρωισμό, στωικότητα και συναίσθηση και κάθε φορά ήσουν ο νικητής, ο τροπαιούχος.
Αρκετοί χωριανοί και φίλοι σου δέχθηκαν τη στοργή, αγάπη και προστασία σου στο ξενοδοχειακό κυρίως χώρο όπου πρωτοτύπησες και αναδείχθηκες.
Και στα δρώμενα του Πετροκεφαλίου έδωσες το «παρών» σου, υποβοηθώντας και ενθαρρύνοντας κάθε αγαθή προσπάθεια που απέβλεπε αποκλειστικά και μόνο στο συμφέρον και την ανάδειξη του χωριού μας.
Και στο εξωτερικό ακόμη έκανες έντονη την επαγγελματική παρουσία σου, τιμήθηκες και τίμησες τον τόπο και τους δικούς σου.
Στη μικρή κοινωνία μας κατέχεις ήδη αξιόλογη θέση και οι προσφορές των άλλων μελών της οικογένειάς σου έχουν αγγίξει τις καρδιές μας. Η μορφή και η μνήμη σου θα δεσπόζουν πάντα στο νου μας.
Εκ μέρους όλων των φορέων του Πετροκεφαλίου, με δάκρυα και συγκίνηση σε κατευοδώνω.
Αγαπημένε μας Γιώργο, καλοστραθιά σου».
Ένας χρόνος συμπληρώνεται σήμερα από την αποδημία του και η λήθη δεν έκανε το θαύμα της. Δεν ξεθώριασε τη μορφή του, δεν έσβησε από τη μνήμη μας το έργο του «Καλού Σαμαρείτη» που συνέχισε σε όλη την επίγεια διαδρομή του.
«Κτήμα ες αεί» στη Κοινότητά μας παραμένει το πατρικό του σπίτι στο χωριό -μια πέτρινη αναπαλαιωμένη κατοικία- όπου λειτούργησε το πρώτο Δημοτικό Σχολείο μας και το οποίο με απόφαση του υπουργού Πολιτισμού και Επιστημών, χαρακτηρίσθηκε ιστορικό, διατηρητέο μνημείο. Παράλληλα και το «Πάρκο Ευρυδίκη», όπως θα ονομαστεί η δεντροφυτεμένη με ευκαλύπτους έκταση στην είσοδο του χωρίου που δημιούργησε με τους μαθητές της η αδελφή του δασκάλα Ευρυδίκη Σπυριδάκη-Τρουλινού, θα είναι τα δυο αιώνια σύμβολα της μορφής του Γ. Σπυριδάκη. Οι αποδημούντες στην Αθήνα - Αττική Πετροκεφαλιανοί θα ενθυμούνται πάντα το ενδιαφέρον του με τη συμμετοχή του στο πρώτο Διοικητικό Συμβούλιο του «Ξωπατέρα» (το δραστήριο Σωματείο των ξενιτεμένων), μα είναι ο αντίποδας του χωριού μας με στην πρωτεύουσα.
Πετροκεφάλι Μάης 2011

