Του π. Αμφιλοχίου Σαμοΐλη

«Αποκάλυψις Ιησού Χριστού, ην έδωκεν αυτώ ο Θεός, δείξαι τοις δούλοις αυτού α δει γενέσθαι εν τάχει, και εσήμανεν αποστείλας δια του αγγέλου αυτού τω δούλω αυτού Ιωάνννη, ος εμαρτύρησε τον λόγον του Θεού και την μαρτυρίαν Ιησού Χριστού, όσα είδε».

Επιχειρηματολογώντας στα προηγούμενα δημοσιεύματα-δημοσιοποιημένα, για την αγάπη του Θεού και την ωφέλειά σας, κείμενά μου, είπα πως η Αποκάλυψη είναι έργο του ιερού Ευαγγελιστή Ιωάννη. Και αυτό το είπα, όχι γιατί έτσι εγώ νομίζω ή θέλω, αλλά καθώς ο ίδιος ο Απόστολος δια της «αυτομαρτυρίας» του -τρόπος με τον οποίο ο ίδιος εννοεί αξιόπιστα να καταθέτει- σ’ Αυτήν δηλώνει:

«Ο Ιησούς αυτοφανερώνεται-αποκαλύπτεται στη μυστική-μυστηριακή ζωή της Εκκλησίας και, εκ τούτου, και του Ιωάννη ως του, κατ’ εξοχήν, “μάρτυρος” αυτής της ζωής. Έτσι λοιπόν, στο εξής καθώς δι’ “Αγγέλου”, δηλαδή “αυτοφανερούμενος”, ο Θεός στον Ιωάννη, αλλά και τον όποιον άλλον «πιστό» δίδει-αποκαλύπτει, αυτός στη συνέχεια παραδίδει στους υπολοίπους ανθρώπους, ως δούλος του Θεού γνήσιος, Αυτό που παρέλαβε(Αποκάλυψη). Ο Ιωάννης, λοιπόν, προς άρσιν κάθε παρανόησης, είναι αυτός ο οποίος φανέρωσε το γεγονός πως ο Χριστός είναι ο Υιός και Λόγος του Θεού κι αυτό το έκανε, σύμφωνα με όσα είδε να γίνονται στο πρόσωπο του Ιησού Χριστού».

Έτσι, μιλήσαμε στο προηγούμενο για την ιδιαιτερότητα της δικής του μαρτυρίας, ως το υπερέχον των λοιπών μαρτυριών, στο ιερό Ευαγγέλιο. Σήμερα βλέπουμε το, εξ ίσου, ακατανόητο για μας, ως προς τη δική του Αποκάλυψη, που δεν είναι «εμπειρία» δική του, όπως το Ευαγγέλιο, αφού δι’ «Αγγέλου» του προσφέρεται κι έτσι αληθεύει, κυριολεκτικά, ως Προφητεία. Ας πω λοιπόν, παρενθετικά, στο σημείο αυτό πως η αλήθεια αυτή είναι κοινή ομολογία όλων των αληθινών-γνησίων Προφητών της Βίβλου.

Εάν, λοιπόν, τώρα, εσείς, παρ’ ελπίδα, με όσα, δια στόματος Ιωάννου του Ευαγγελιστού, σας κατέθεσα, δεν πείθεσθε, ακούστε και τούτο το τελευταίο, το οποίο ξεπερνά κατά πολύ εμέ, ως αμφιβόλου δήθεν, εμπιστοσύνης πρόσωπο, ξεπερνά και τον Ιωάννη ο οποίος, «εντάξει», απρόσεκτα λέει- «μαρτυρεί», και το οποίο έχει να κάνει με τον της Ορθοδόξου Ιεραρχίας «κορυφαίο» τάχα.

Πριν από μερικούς μήνες, αναπάντεχα, ακούσαμε από το Αμερικάνικο C.N.N., στο οποίο ο «Παναγιώτατος» δηλώσεις είχε κάνει, πως «ο Βαρθολομαίος θα είναι ο τελευταίος Οικουμενικός Πατριάρχης».

Ενδεχομένως να μην είπε, ακριβώς, αυτό ο «Παναγιώτατος», αλλά εκείνοι, παρότι εξ ορισμού ανορθόδοξοι, παραδόξως, όχι απλώς ορθά ερμήνευαν τα γεμάτα αγωνία και φόβο λόγια του, αλλά, κατά κυριολεξία, την πλημμυρισμένη από συναισθήματα απόγνωσης καρδιά του πρόβαλλαν. Είπαν δηλαδή, με τρόπο ακριβέστερο του αναμενομένου, τα «διαδηλούμενα». Εξέφρασαν τα «πικρά», ως απιστία βέβαιη, μετά την κάθοδο του Ιησού, του Άδη συναισθήματα.

Ας πούμε όμως, τώρα, πως οι Αμερικάνοι δεν κατάλαβαν. Απέδωσαν δηλαδή απόγνωση εκεί που δεν βρήκαν. Πείτε μου λοιπόν σεις, οι εξ ορισμού Ορθόδοξοι, τι έγινε, τότε που, εκ του «Θρόνου» παραγγέλθηκε, όπως και επί «Αυγούστου Καίσαρος μοναρχήσαντος, που εξεδόθη πρόσταγμα», ότι πρέπει να είναι, οπωσδήποτε, Τούρκος υπήκοος αυτός που, για την Ορθοδοξία, θα «θυσιασθεί»;

Έτρεξαν, όπως γνωρίζετε, τότε, ολοπρόθυμα, αλλά και με θράσος δυστυχώς, καθώς κάτι «γενναίο» υποστηρίζουν πως έκαναν, οι της εν Κρήτη Ορθοδοξίας «πρόμαχοι», για να μη χάσουν τέτοιου «μαρτυρίου» ευκαιρία! Δεν θέλησαν, δηλαδή, οι «φύλακες» της «Παράδοσης»-Ιεράς «Παρακαταθήκης» την «ειδωλολατρία», ως πράγμα βδελυκτό από τη φύση του, «ανερυθρίαστα», όμως, πίστη τους, να «κλωτσήσουν»!

Τα πράγματα δυστυχώς, αγαπητοί φίλοι, είναι, φαίνεται, ακόμη δυσκολότερα- χειρότερα, καθώς όλα αυτά δείχνουν, και από άλλη θέαση των τεκταινομένων, να αληθεύουν. Δύο Πατριάρχες μέχρι σήμερα, «ειδωλολατρικά», όπως και πιο πάνω «είπα», «θυσιάστηκαν», για να ανοίξει διάπλατος ο δρόμος της εσχάτης Προδοσίας της Πίστης. Πέτρος, ο του Θρόνου της Αλεξανδρείας αοίδιμος, σε τυχαίο τάχα γεγονός, «άδοξα», χάθηκε, αλλά και ο της «μητέρας πόλεως» των Ιεροσολύμων Πρόεδρος, ως «κακούργος», για οικονομικές ατασθαλίες δήθεν, «καθαιρέθηκε» κι έτσι έγκλειστος στο κελί του παραμένει.

Προσέξτε λοιπόν τώρα και το απίστευτο, και θαυμάστε τον μεγάλο «ειρηνοποιό» και «συκολόγο», ως «πράσινο», της ανθρωπότητας, που το δίκιο του, ως άγιο τάχα του Θεού θέλημα, ευαγγελίζεται και τόσο «άνανδρα» σε παγκόσμιο πόλεμο καλεί την Οικουμένη. Προκειμένου, λέει, να προασπισθεί τα δικαιώματα του καταργηθέντος-καθαιρεθέντος, υπό του Αγίου Πνεύματος, Θρόνου του, ως και να επρόκειτο περί του Προδομένου Εκείνου, που, από δικό Του «φαινομενικά άνθρωπο», ως ληστής παραδόθηκε, αλλά με τη θυσία Του αληθινά τον «κόσμο» σώζει. Τρέχει, γι’ αυτό, στον «κοσμοκράτορα», ως τον ποτέ του Βυζαντίου, τάχα, «αυτοκράτορα», «λύση»-κατάλυση της ανθρωπότητας να δώσει.

Την καταδικασμένη, για τον αισχρό τρόπο της, στο ιερό Ευαγγέλιο, ιστορία του Ηρώδη θυμίζει πιότερο η υπόθεση, γι’ αυτό, Μόνος ο Θεός, αν θέλει, από το «χορό» της «Σαλώμης», θα μας σώσει.

Ακούω, και λέγεται, βλέπω, μαζί σας, να γράφεται, ότι ο «Παναγιώτατος» καλεί τους Αμερικάνους να στραφούν κατά των Ρώσων, επειδή η Ρωσική Εκκλησία του αμφισβητεί το «κοσμικό αξίωμα» κι όχι πλέον το «Εκκλησιαστικό προβάδισμα» (Πρώτος μεταξύ ίσων), το οποίο από τους «ποτέ αδελφούς του ευλαβώς του παραχωρήθηκε» και, σήμερα, εξ αιτίας της «πλάνης» του, φυσικώς και αξιωματικώς, απ’ όσους στην Πίστη παραμένουν, αμφισβητείται.

Έτσι, δυστυχώς, ο «Παναγιώτατος» τώρα, μαζί με τον τάχα προφήτη της «λογιζόμενης Πλανηταρχίας», τον Χάντιγκτον, που από καιρού, με ξεχωριστή «διατριβή» του, ψάχνοντας στα, υπό των «σκοπιμοτήτων», ως των του κόσμου σκοτεινών θεοτήτων, των «νομιζομένων» δηλαδή «υπερδυνάμεων», εις βάρος των αθώων πολιτών της υφηλίου, προγραμμματιζόμενα, διαπίστωσε, πως «ο επόμενος πόλεμος θα είναι στο όνομα των Θρησκειών».

Από κει και μετά, άραγε, άνοιξε-διευρύνθηκε ο «διάλογος» των «δοσιλόγων», όπως στο κείμενο του 2002 είπα; Από τότε σταμάτησε να δραστηριοποιείται δυνατά η Ουνία, επειδή ο ρόλος της, πλέον, έχει ανατεθεί σε άλλους; Από τότε, λοιπόν, προέκυψε και η ανάγκη των «διαθρησκειακών διαλόγων» που, ως λόγοι του διαβόλου μόνο, μπορούν να γίνουν, απ’ Ορθοδόξου πλευράς, δεκτοί.

Οφείλω, λοιπόν, να σας πω, εν τοιαύτη περιπτώση, ότι κι’ αυτός, ο Χάντιγκτον, αληθεύει, αλλά από διαφορετική όμως του πράγματος θεώρηση. Επειδή, δηλαδή, ο ίδιος, «έχει το νου και την καρδιά του όπου τα έχει», είναι δηλαδή «ανορθόδοξος», δεν μπορεί να διακρίνει τη διαφορά μεταξύ της «Αποκάλυψης», ως Αυτοφανέρωσης και της σχετικής, δηλαδή, δια του νου μας, του Θεού «γνώσης».

Μίλησε έτσι, χωρίς ασφαλώς να το καταλάβει, ανερυθρίαστα «για πόλεμο μεταξύ Αληθείας και ψεύδους», ωσάν και να επρόκειτο για πράγμα «ελαφρύ». Μίλησε, στην κυριολεξία βέβαια, για γεγονός «αντίχριστο», που, ενώ είναι «συντελειακό», το αντιμετώπισε ως κάτι το «παροδικό». Και τούτο, επειδή πιστεύει ότι τα πράγματα, και μετά απ’ αυτό θα είναι όπως και τώρα, που πουλούν δηλαδή τα διάφορα «όπλα» τους, ως τα «αγαθά» τους, και απολαμβάνουν «σαρκαστικά» το «μαρτυρικό» αίμα των «πτωχών»-ανυποψίαστων ανθρώπων της γης.

Αυτή ακριβώς, δυστυχώς, είναι η απίστευτη ελαφρότητα των τάχα σοβαρών του κόσμου. Αυτών, που εξακολουθούν να πιστεύουν πως, με το να δημιουργούν κάθε φορά ένα καινούριο «Δούρειο ίππο», στήνουν-σκηνοθετούν, δηλαδή, ένα νέο «παραμύθι», θα συμβαίνει-γίνεται ό,τι συνέβη με την «Τροία», αλλά και τις όποιες άλλες της Ιστορίας και όχι του «Μύθου» πόλεις και χώρες του κόσμου. Έτσι λοιπόν και σήμερα χρησιμοποιώντας, με τρόπο «ανεκδιήγητο», τους της Εκκλησίας προδότες, κατ’ Αυτής, επιχειρούν.

Δεν γνωρίζω τι ακριβώς γίνεται, καθώς, δεν μπορώ να «μετρήσω», να «κρίνω» «καρδιές» που δεν τις έχω ζήσει. Εάν όμως οι λόγοι, για τους Οποίους η Εκκλησία της Ρωσίας αμφισβητεί το «Παπικό Πρωτείο», δεν είναι «κοσμικοί», θα καλέσω, πλέον, Εκείνους, ως Εκκλησία κι όχι ως «εκκοσμικευμένο» πράγμα-«σύστημα», προκειμένου, στο όνομα του Θεού της Πίστης στο οφειλόμενο ύψος (Σταυρό) να σταθούν και γονατιστά αφού τους παρακαλέσω, ικετευτικά να τους πω:

«Αδελφοί, εν Χριστώ, και ποιμένες άγιοι, τον, για τους άλλους, «ανυπόληπτο»-ανόητο ακούστε. Ακόμη κι αν βάναυσα προκληθείτε, με τον ανεπίτρεπτο που βλέπω και ακούω τρόπο, να μη φοβηθείτε και σε αντεκδίκηση, ως τρόπο δικαίωσης, παρασυρθείτε.

Αφήστε. Τώρα πια, θα μιλήσει ο Θεός.

Επιτρέψτε Του, ας Του επιτρέψουμε, ως αληθινοί πιστοί, καθώς Εκείνος πλέον, ενεργεί, εξόφθαλμα- ολοφάνερα, στη γη, να γίνει το δικό Του θέλημα. Να φανερωθεί έτσι, στην ανθρωπότητα ολόκληρη, η δική Του Αλήθεια. Η Αλήθεια, που, ως «Θαύμα-Σημείο», πλέον, κατά το ιερό Ευαγγέλιο, πριν «τη συντέλεια του παρόντος αιώνος» ή το τέλος του «κόσμου» τούτου, μπροστά δηλαδή στη φρίκη της «απόγνωσης», όπως η «Αποκάλυψη» επιτρέπει να μη βαφούν τα χέρια των σωζομένων με αίμα Κάϊν ή όποιου άλλου της Ιστορίας όμοιου.

Κι αν, επαναλαμβάνω, αυτή είναι «η ώρα του Θεού», τότε να προσφερθούμε, ως «πρόβατον», που, κατά τον αληθινό προφητικό λόγο, «επί σφαγήν ήχθη», προκειμένου να αληθεύει, έργω και όχι λόγω μόνον, ο Παύλος της Οικουμένης ο «Απόστολος», ο οποίος, για την «ώρα αυτή», λέγει: «Θα αναστηθούν πρώτα οι νεκροί, εν φωνή αρχαγγέλου και εν σάλπιγγι Θεού, και, στη συνέχεια και εμείς οι περιλειπόμενοι αρπαγησόμεθα μαζί τους εν νεφέλαις εις απάντησιν του Κυρίου εις αέρα, και ούτω πάντοτε συν Κυρίω εσόμεθα».

Αυτό είναι, ούτως ή άλλως, η Σωτηρία μας. Αυτό αποτελεί και την μόνη, κατά Θεό, δικαίωσή μας. Δεν θα μας σώσουν οι «πρωτοκαθεδρίες» μας, αλλά το «ποτήριο»-ο σταυρός, που Εκείνος, ως «σωτήριο», μας προσφέρει και, δια του οποίου, μόνον, μπορούμε να είμεθα «αιώνια» μαζί.

Για τους Ορθοδόξους, εξ άλλου, είναι γνωστό το πώς το ποτέ άσημο Βυζάντιο έγινε η μεγάλη Πόλη και Βασιλεύουσα. Ήταν καταμεσήμερο όταν ο Μέγας, εν «βασιλεύσι» και άγιος ένδοξος Ισαπόστολος, για την Εκκλησία, Κωνσταντίνος, είδε στον ουρανό το «σημείο» του Σταυρού κι έτσι, όχι απλώς «νέα πόλη» έκτισε, αλλά, και καθώς «Πόλη» για το θέλημα του Θεού την θέλησε, προκειμένου δε να είναι και Θεοφρούρητος, την παρέδωσε στην Θεοτόκο. Δεν έπαιξε πλέον έτσι, που ως μεγάλος πολιτικός γνώριζε, αλλά, καθώς «ξένη» προς τα ανθρώπινα εμπειρία είχε, προς αυτήν συμμορφώθηκε: «Εν τούτω νίκα τους εχθρούς σου».

Γιατί, αλήθεια; Ποιος μπορεί να διανοηθεί και να πιστεύσει πως η ανθρωπότητα που, με τις όποιες, τέλος πάντων, των «κοσμικών ηγετών αλληλοκατανοήσεις», ξεπέρασε, έστω και μερικώς, την απειλή ενός πανανθρώπινου «ολέθρου», πυρηνικού δηλαδή ολοκαυτώματος, από το «σκυλοκαβγά» των «υπερδυνάμεων», βρίσκεται, ξανά σήμερα, μπροστά σε μια ακόμη μεγαλύτερη απειλή, εξ αιτίας των «αν-ορθοδόξων», εκκλησιαστικών τάχα, του «Πάπα της Ανατολής», διεκδικήσεων;

Έτσι, αλήθεια, στους τάχα «αγιοπνευματικούς διαλόγους», θα καταλάβουν οι «ανορθόδοξοι», ως ετερόδοξοι ή «αλλόθρησκοι» και τέλος ως «άπιστοι», την Αλήθεια της Πίστης μας; Αυτό, λοιπόν, είναι το ουσιαστικό ενδιαφέρον μας για τον «κόσμο»-Δημιουργία;

Όχι, έτσι, «φίλοι», τουλάχιστον, κατά την του Κυρίου προσταγή: «Ουχ ούτως έσται υμίν»!

Η Εκκλησία του Χριστού μόνον, με τη χάρη Του, μπορεί να πορεύεται, χωρίς τον «όποιο φόβο»-απιστία ή δυσπιστία, μέσα στον κόσμο, και αληθινά να τον Σώζει. Η Εκκλησία, ως «Εκκλησία»-φορέας Χάριτος, δεν έχει την «ανάγκη της επιβεβαίωσης» των όποιων «αιρετικών» ή των του κόσμου «κουτσαβάκηδων» και «νταβατζήδων», ως των τάχα, μάλιστα, «μεγάλων ευεργετών» Της.

Η Δύναμη της Εκκλησίας είναι ο Σταυρωμένος, αλλά και Αναστημένος Χριστός, και Τροφή Της, αυτό που, με το Άγιο Πνεύμα, από φθαρτό σε άφθαρτο «μεταποιείται», και, από «ανθρώπινη κοινωνία»-«ζούγκλα», σε «κοινωνία Θεία»-Παράδεισο «μεταβάλλεται».

Κι έτσι, έχουμε όχι ένα οποιοδήποτε άλλο «κοσμικό» ή «κοινωνικό» μόρφωμα-πράγμα, που μπορεί ενδεχομένως να είναι και καλύτερο από το προηγούμενο, ποτέ όμως δεν είναι ο «Χριστός», δεν είναι η «Εκκλησία», δεν είναι ο «άγιος». Και αυτό είναι καιρός να το καταλάβουν, ιδιαίτερα, μαζί με τους «λύκους» και οι «μικροαλεπούδες» του αγίου Αμφιλοχίου, δηλαδή τα διάφορα «μικρομάγαζα», στο όνομα της «ευσέβειας» τάχα ή τα όποια δήθεν «θρησκευτικά σωματεία και σύλλογοι».

Γι’ αυτό και δεν είναι Εκκλησία, βέβαια, αυτό που δυστυχώς απροκάλυπτα πλέον βλέπουμε και ζούμε. Δεν είναι, δηλαδή, Εκκλησία ο «λύκος» που, «εν ενδύματι προβάτου», θέλει, κατά το «διαίρει και βασίλευε», τους «αδελφούς» στα δύο να μας χωρίζει, ή κατά το «διαμελίζω», ως σάρκες, άψυχες, με τη «στέρηση», ως νηστεία τάχα, θέλει να μας διαλύει.

Ας μην επιτρέψουμε, λοιπόν, όσοι αληθινά πιστεύουμε στον Κύριο, να «θυσιασθεί», όπως και επί Σολομώντος επιχειρήθηκε, η Αλήθεια και «άτιμα να σβήσει». Τότε, δηλαδή, που η μη μάνα θέλησε να διεκδικήσει αυτό, που εκ του «φυσικού» δεν της ανήκε. Με ευθύνη λοιπόν ξεχωριστή, να επιτρέψουμε ο Θεός, κι όχι, ο «γυμνός άνθρωπος», ως ο Σολομών των αιρετικών, κι αυτή τη φορά στο διαφαινόμενο «δράμα» της ανθρωπότητας να δώσει τη δική Του «λύση», το «γνήσιο» δηλαδή από το «ψευδεπίγραφο» να ξεχωρίσει.

Επί των ημερών του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, ένας αρχιερέας, ο Καϊάφας, εξ αντιθέτου πάλι, ως ειδωλολάτρης κι εκείνος κι όχι ως άνθρωπος του ζώντος Θεού, προφήτευσε «πως συμφέρει να πεθάνει ένας, προκειμένου να σωθεί το Έθνος».

Όπως όμως γνωρίζετε, το Έθνος, έτσι που το εννοούσε εκείνος, ολοσχερώς καταστράφηκε, καθώς από τον Ρωμαίο Τίτο «κατασκάφηκε». Η σταυρική όμως Θυσία του Χριστού έσωσε-σώζει, μερικώς, στον «παρόντα αιώνα», και καθολικώς στην «αιωνιότητα», μόνον όσους τον πίστεψαν-τον πιστεύουν και στη ζωή τους τον Σταυρό Του, με «εγκαρτέρηση», σήκωσαν-σηκώνουν.

Ας προσέξουμε γι’ αυτό, λοιπόν, την αληθινή Προφητεία, η οποία μας προσφέρει πραγματικό θάρρος. Κι ας μη δίδουμε σημασία σε καμιά, απολύτως, από «εκείνες» τις απειράριθμες ψευδοπροφητείες, που, με τον τρόπο της, η κάθε μία προσπαθεί να μας προκαλέσει «απόγνωση» ή να μας οδηγήσει σε «υστερική κρίση».

Έτσι, θα μπορέσουμε να δούμε, ξανά, ελεύθερο το «Ρωμαίικο Πατριαρχείο» μας. Θα γίνουμε και πάλι, με τη χάρη του Θεού, η «Βασιλεύουσα». Όχι βέβαια, καθώς θα πάρουμε πίσω τη «γκρεμισμένη» από παραχώρηση του Θεού ποτέ Πόλη. Αλλά, τότε που, από το Θεό, πλέον, θα μας αποδοθεί αυτό το οποίο προσχηματικά και πεισματικά-ανέντιμα, για χρόνια τώρα, μας στερήθηκε, με το δήθεν «κακοκέφαλο», ως το «μείζον έγκλημα», και τα «ημιαυτόνομα» ή τα «τάχα αυτοκέφαλα», ως τις μεγάλες δήθεν «χάρες-ευεργεσίες», όπως παραπειστικά θέλουν να λένε οι όντως αίτιοι του κακού.

Δεν στερούμεθα, σήμερα, το Πατριαρχείο μας από τις ωμότητες των «βαρβάρων», αλλά από των δήθεν «φυλάκων» τη «μακάβρια συναλλαγή» («αθλιότητες»- «απίστευτοι καιροσκοπισμοί και σκοπιμότητες»).

Τώρα, λοιπόν, επαναλαμβάνω, που, κατά το άγιο θέλημά Του, από τον Ίδιο το Θεό, όπως και στον Ιωάννη η Προφητεία, θα μας παραδοθεί, καθώς δικαιωματικά στο λαό Του ανήκει κι όχι σε τοπάρχες ή όποιους άλλους, όπως λέμε, «πάπες και δυνάστες» της γης, θα είμεθα έτσι, επί τέλους, «ελεύθεροι» και στην Πίστη. Δεν θα φοβούμεθα των «φαντασμάτων», πλέον, την απειλή, καθώς το «πνευματικό τους σκοτάδι» θα έχει «ως καπνός σκορπίσει».

Στην Εκκλησία το «πρωτείο» έχει σχέση με την «ομολογία»-«μαρτυρία», έργω, δηλαδή, φανέρωση της Πίστης κι όχι με το αν, με τον όποιο τρόπο, τον τόπο-τοποθεσία, κάποιος δυνατά «κρατεί» και τον αδύναμο «ποδοπατεί».

Γι’ αυτό, σας παρακαλώ μη βιαστείτε, τώρα, να με πείτε ανθέλληνα ή και ανορθόδοξο, καθώς, πραγματικά Εθνικό είναι αυτό που την «κάθε» συγκεκριμένη στιγμή της Ιστορίας είναι «εφικτό», δηλαδή, πραγματοποιήσιμο και τότε μόνον αληθεύει, ενώ αυθεντικά Ορθόδοξο είναι ό,τι, με το Λόγο του αγίου Ιωάννου του Θεολόγου, «κυριολεκτικά» συμφωνεί, καθώς αυτό στον «Παράδεισο», ως το «στήθος του Χριστού», δια «Πίστεως», σχέσεως δηλαδή αγαπητικής, μας πηγαίνει.

Σήμερα λοιπόν, που με τη χάρη του Θεού, ολοκλήρωσα αυτή την «κατάθεσή μου» στο Όνομα της Πίστης («Η ανάγκη Θεός και η Εκκλησία σύστημα;»-Σύνοδοι-Ανακεφαλαίωση-Αναστήλωση, «Αγίων τάχα “κατορθώματα”»-Πράξεις και Επιστολές-Ιερά Παράδοση, «Η Επιστήμη τέχνη και η πανουργία Θεολογία»-Ευαγγέλιο-ιερά Ευαγγέλια, όπως επίσης και «Αυτό» που, σήμερα, έχετε μπροστά σας και το οποίο, φαινομενικά, αποτελεί το «περιθώριο», είναι όμως, για την ακρίβεια, η «πεμπτουσία» των προηγουμένων, δηλαδή, συνιστά τον «λόγον» της «Καινής Διαθήκης») επιτρέψτε μου και δημόσια να ευχαριστήσω την εφημερίδα «Πατρίς», που, ως ξεχωριστής «ευθύνης», πρόσωπα, δέχθηκαν, θυσιαστικά, να σηκώσουν, ως άλλος «Σίμων Κυρηναίος», στην ανάβαση για το «Γολγοθά» το βάρος του δικού μου «σταυρού», ώστε σεις να μπορείτε σήμερα να γνωρίζετε, χωρίς τις όποιες «ολέθριες των επιτηδείων σκοπιμότητες» την, όντως σώζουσα, Αλήθεια Της .

Εκείνοι, ναι, ανέλαβαν παράτολμα και ανιδιοτελώς να σηκώσουν το απίστευτο «βάρος» του δικού μου φορτίου (μεγάλα-ογκώδη και «ειδικά»-Θεολογικά κείμενα) κι έτσι εγώ μπορώ, σήμερα, ιεροπρεπώς να τους ευχηθώ όπως ο μέχρι «χθες απών», εξ αιτίας ανθρωπίνων σκοπιμοτήτων από τη ζωή τους, και δια τούτο, «μη δρών Κύριος», να ευλογεί με την «αυτοφανέρωσή Του», ως την αληθινή στις ημέρες μας Ανάστασή Του, τους όποιους τίμιους αγώνες τους και να «λύσει τα υψηλά κύματα των αγωνιών, ως των αμφιβολιών τους», για να Τον εμπιστεύονται στο εξής, ως αληθινοί «άνθρωποι», απεριόριστα.

Έτσι, ασπαζόμενος, εν κατακλείδι, των όντως αγίων, όχι απλώς τα «ευλογημένα χέρια», αλλά και τα «αιματόβρεκτα πόδια, από τους αγώνες τους υπέρ Χριστού και της Εκκλησίας Του», επιτρέψτε μου «εν χαρά ανεκλαλήτω προσευχόμενος, με αγάπη αδελφική προς πάντας, «πατρικώς», να διατελώ».

Υ.Γ. Επειδή, λίγο πιο πάνω, την εφημερίδα «Πατρίς», ως ευεργετημένος από καρδιάς ευχαρίστησα, και δεν θα ήθελα να οδηγηθούν τα πράγματα, από το γεγονός αυτό, σε επικίνδυνη παρανόηση, γι’ αυτό σας δηλώνω άμεσα, πως αν ο Θεός, πρώτα, θέλει και η φίλη «Πατρίς» συναινεί, ότι η μέχρι σήμερα περιοδική συνεργασία μας στο εξής θα γίνει τακτική.

Είναι πολλά αυτά που εμείς, ως «φίλοι», πλέον, έχουμε να πούμε και «αδελφικά να κουβεντιάσουμε»· και δεν πειράζει πως θα ενοχλούνται, «ανυπόφορα», της Αλήθειας του Σταυρού οι εχθροί. Επειδή, όπως γνωρίζετε, ο «πόνος» στην Ορθόδοξη Παράδοση είναι «φάρμακο», κι’ όχι «θανατηφόρα», για τους άλλους, «πληγή».