
Άραγε, εσείς, της κάθε εξουσίας, αισθάνεστε λίγη ντροπή;
Το κλάμα της γιαγιάς, η απογοήτευση του νέου που δεν βρίσκει δουλειά και το θράσος του κάθε κυρίου προέδρου, πολιτικάντη, συνδικαλιστή, κομματάρχη….
Με θυμώνει γιατί μερικοί δεν κατάλαβαν τίποτε από το σοκ της ελληνικής κοινωνίας, και επιπλέον μερικοί μας δουλεύουν ψιλό γαζί…
Μοιάζει σαν εφιάλτης. Ή μια σκηνή από δραματική ταινία του ασπρόμαυρου ελληνικού κινηματογράφου.
Απʼ τη μια άκουγα στʼ αυτιά μου το κλάμα της γιαγιάς των 80 χρόνων, που δεν ντράπηκε δημόσια να πει ότι της τσάκισαν την περηφάνια, όταν μετά από 40 χρόνια δουλειάς της έκοψαν τη σύνταξη και δεν μπορεί ούτε τα φάρμακά της να πάρει….
Από την άλλη, ο πρόεδρος του Ε.Κ.Η., που βγήκε να παραπονεθεί, γιατί …σκοτεινές δυνάμεις τον καταδιώκουν. Κι εκείνος, ο καημένος, παίρνει (ή έπαιρνε, αφού πλέον είναι συνταξιούχος) μόνο 1650 ευρώ ως υπάλληλος της ΕΑΣΗ, αλλά χωρίς να δουλεύει, αφού αυτό προβλέπει ο νόμος. Δεν έχει σημασία που αυτό είναι ανήθικο. Είναι νόμος. Και το νόμιμο στοιχειοθετεί το ηθικό…
Έχω και μια άλλη εικόνα να συμπληρώσω. Της νέας κοπέλας, της οποίας τα τόσα χρόνια σπουδών και μόρφωσης δεν ήταν αρκετά για να διατηρήσει τα 500- 600 ευρώ της ημιαπασχόλησής της… Η γνώση, η μόρφωση, το μεταπτυχιακό, δεν είναι ικανή συνθήκη διασφάλισης εργασίας. Αντίθετα, η συνδικαλιστική ιδιότητα είναι προϋπόθεση καλής αμοιβής, χωρίς μάλιστα εργασία…
Βάλτε, τώρα, από τη μια το κλάμα της γιαγιάς και την απόλυση της νέας κοπέλας, κι από την άλλη το θράσος του κυρίου προέδρου και βγάλτε αποτέλεσμα, και συναισθηματικό και λογικό. Εγώ μαζί με τη γιαγιά, εκείνη που δεν ντράπηκε να κλάψει δημόσια γιατί ένιωσε την αδικία, και σίγουρα σκέφτεται ότι άλλοι πρέπει να αισθάνονται ντροπιασμένοι κι όχι εκείνη, ένιωσα να τσακίζεται η αξιοπρέπειά μου ως ανθρώπου.
Πολύ περισσότερο που σκέφτηκα ότι απʼ τη μια είναι ένας περήφανος άνθρωπος, κι από την άλλη την αντίληψη που κυριαρχεί τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα. Αυτή της ωμότητας, της θρασύτητας, αυτή του δεν με νοιάζει τι θα γίνει με τον άλλο, εγώ να τη βγάλω….
Απέναντι στην εικόνα της 80χρονης και της νέας κοπέλας, έβαλα κι άλλα σύγχρονα κοινωνικά «πρότυπα»... Παράδειγμα, αυτό του να διορίζεται κάποιος σε δημόσια θέση, με παχυλό μισθό, όχι επειδή αξίζει, αλλά επειδή έχει μπάρμπα, ή μάλλον, θεία στην Κορώνη… Ή όποιος από τους δημόσιους λειτουργούς, βουλευτές και άλλους, μένει χωρίς δουλειά, να γίνεται πρόεδρος, διοικητής, γενικός γραμματέας.
Έστησα απέναντί τους τις συντεχνιακές ηγεσίες της ψευτομαγκιάς, εκείνες που κατεβάζουν διακόπτες, σα να είναι η ΔΕΗ η περιουσία του πατέρα τους, που τραβούν χειρόφρενο όποτε νομίζουν κάτι χάνουν από τα προνόμιά τους. Εκείνες που στη συνέχεια, ξεχνώντας τις διεκδικήσεις για τον κλάδο, διεκδικούν προσωπική διασφάλιση σε δημόσια αξιώματα.
Θυμήθηκα τον επίσης τοπικό συνδικαλιστή, που, αφού εξασφάλισε τη δική του υψηλή αμοιβή στη συνεταιριστική επιχείρηση που εργάζεται και υπέγραψε για το υψηλότατο εφάπαξ (κάπου στα 180.000 ευρώ), μετά πήρε την ευθύνη του ως διευθυντικό στέλεχος και μείωσε τους μισθούς των υφισταμένων του…
Είδα τους πρώην, εκείνους που συμμετείχαν στην καταβαράθρωση της χώρας, που ως πρωταγωνιστές πήραν χρόνια μέρος στο φαύλο πολιτικό σύστημα, που πρωτίστως, μας οδήγησε εδώ. Εκείνους που ζητούν να πάρουν δεδουλευμένα δεκάδων και εκατοντάδων χιλιάδων ευρώ… Να εισπράξουν πάνω από το σώμα της ετοιμοθάνατης χώρας…Αλητεία, σκέτη…
Έφερα στο μυαλό μου αυτό που έλεγε ο Ανδρέας Παπανδρέου, για τα περήφανα γηρατειά και τα ελπιδοφόρα νιάτα. Αυτούς όλους που ο γιος του, σε μια προσπάθεια πράγματι να λύσει ένα τεράστιο πρόβλημα, βρήκε εύκολα θύματα. Γιατί οι μεγάλοι είναι και σκληροί, αλλά οι μικροί δεν έχουν δύναμη…
Θυμήθηκα ότι οι νεοδημοκράτες, που σαν απατημένοι σύζυγοι οι οποίοι δεν πήραν χαμπάρι για την ευθύνη των δικών τους τόσα χρόνια, πονούσαν πολύ μαζί με τον κόσμο, έριχναν τόσο σπαρακτικό κλάμα, που παρολίγο να με πείσουν ότι έγιναν μετανοούσες Μαγδαληνές…
Όμως τώρα ξαφνικά αποφάσισαν να ξεχάσουν τη συμπόνια και να το ρίξουν στους χορούς και τα τραγούδια. Επειδή οι δημοσκοπήσεις τούς έδειξαν ότι μπορεί να ξαναγίνουν κυβέρνηση. Α! το κλάμα, επομένως, δεν ήταν για τον κόσμο, ήταν για να καλοπιάσουν τον κόσμο… Γιατί ο στόχος είναι απλώς η εξουσία. Και τον κόσμο τον θέλουν σύμμαχο… Άρα, το συν-κλάμα είναι το μέσο. Πόσο υποκριτικά είναι τα κλάματα αυτά…
Σκέφτηκα και την αριστερά. Τη λαϊκίζουσα και χωρίς ευθύνη αριστερά, που ζει ακόμη σε παλιές εποχές δόξας και αναμνήσεων, αλλά μακριά από το σήμερα… Θυμήθηκα ότι το μόνο που φώναζε και φωνάζει είναι αύξηση του μεροκάματου, μονιμοποίηση των συμβασιούχων.
Και ξέχασε τη βασική, εκ συστάσεως, ευθύνη της που είναι η διαπαιδαγώγηση του κόσμου σε υψηλές αξίες, κι όχι μόνο η «αντίσταση» στη διεκδίκηση μιας θέσης στο βόλεμα του δημοσίου τομέα…
Εδώ που φτάσαμε, ακόμη και ακραίες φωνές βρίσκουν την ευκαιρία να λαϊκίσουν ασύστολα για να χαϊδέψουν την πλάτη της γιαγιάς, όπως αυτή του Καρατζαφέρη…
Και μαζί με το κλάμα της γιαγιάς, μου ήλθαν στο νου όλα όσα με έκαναν να ντρέπομαι που είμαι δημοσιογράφος και πολίτης αυτής της Ελλάδας. Οι συντάξεις που κόβονται σε ανθρώπους που δεν έχουν καμιά ευθύνη, που δεν έκατσαν στο ίδιο τραπέζι με εκείνους τους πολλούς. Η σύνταξη του, με εκ γενετής προβλήματα αναπηρίας, εξαδέλφου μου. Το κομμένο επίδομα των ανέργων, των νέων παιδιών, που τους κόβουν πρώτα τα φτερά, μόλις κάνουν το πρώτο δειλό βήμα τους προς την παραγωγική διαδικασία της κοινωνίας.
Τι να πεις στα νέα αυτά παιδιά… Πώς να ζητήσεις συγγνώμη γι αυτό που υπομένουν μόλις ξεκινούν τη ζωή τους. Για όσα έφταιξαν, η δική μου γενιά και όλες οι προηγούμενες, αυτά τα παιδιά την πληρώνουν τώρα… Και κανείς, μα κανείς δεν βγήκε έμπρακτα να πει μια συγγνώμη. Δεν παραιτήθηκε κανείς, δεν έγινε κανένα χαρακίρι στην ημιθανή χώρα.
Και μου ήλθε αυθόρμητα στο μυαλό το ερώτημα. Καλά όλοι εσείς οι βολεμένοι, όλοι εσείς που κι αυτή ακόμη την ώρα βρίσκετε να κάνετε και να κερδίσετε, όλοι εσείς αισθάνεστε ίχνος, έστω, ντροπής…. Γιατί εγώ συνεχίζω να ντρέπομαι για λογαριασμό σας…
Ξέρω καλά ότι όπου υπάρχουν λίγοι χορτασμένοι και πολλοί πεινασμένοι, όπου υπάρχουν λίγοι πλούσιοι και πολλοί πολύ φτωχοί, αυτή δεν είναι Δημοκρατία… Γιατί οι πολλοί πεινασμένοι δεν μπορούν να ταΐζουν τους λίγους χορτάτους…
Αυτό που εγώ παρακολουθώ είναι ότι συνεχίζουν κάποιοι στο σώμα της ημιθανούς Ελλάδας να κλαίνε κάποιοι ψεύτικα και να παίρνουν, κρυφά ή φανερά, τα προικιά και τα χρυσαφικά από τις ντουλάπες, για να προλάβουν τους άλλους….

