Του Ν. Τσαγκαράκη
Μια χαριτωμένη κομεντί κι ένα μπερδεμένο χωροχρονικό ταξίδι.
ΠΡΩΙΝΟ ΞΥΠΝΗΜΑ
MORNING GLORY
Σκην.: Ρότζερ Μίτσελ
Πρωτ.: Ρέιτσελ ΜακΆνταμς, Χάρισον Φορντ, Νταϊάν Κίτον, Πάτρικ Γουίλσον, Τζεφ Γκόλντμπλουμ
Μια νεαρή παθιασμένη και ταλαντούχα τηλεοπτική παραγωγός προσλαμβάνεται στην πιο ανυπόληπτη πρωινή εκπομπή της αμερικανικής τηλεόρασης, και καλείται να διορθώσει τη θεαματικότητά της.
Γραμμένη από την Αλίν Μπρος Μακένα του «Ο διάβολος φοράει Prada» και σκηνοθετημένη από τον Μίτσελ του «Μια βραδιά στο Νότινγκ Χιλ» η ταινία είναι μια διασκεδαστική κομεντί που βλέπεται ευχάριστα κυρίως χάρη στη γλυκύτητα και τη ζωντάνια της πανέμορφης πρωταγωνίστριας ΜακΆνταμς, τη γρήγορη πλοκή και τον απολαυστικά στριφνό Φορντ σ’ έναν ρόλο που ταιριάζει απολύτως με το ‘απρόθυμο’ και ‘κουρασμένο’ ύφος που έχει υιοθετήσει τελευταία. Ζητήματα που αφορούν την κατανομή του χρόνου ανάμεσα στους χαρακτήρες και η ανεπαρκής αξιοποίηση της αντιπαλότητας Μάικ-Κολίν, δίνουν την αίσθηση ότι η δυναμική της ιστορίας είναι πλουσιότερη απ’ ό,τι αφήνεται να φανεί.
Σχετικά με την κατανομή του χρόνου ανάμεσα στους χαρακτήρες, η Κολίν παραγκωνίζεται εντελώς και επανέρχεται αποσπασματικά, σύντομα και χωρίς ιδιαίτερη έμπνευση, εκτός όταν πρόκειται για σκηνή αντιλογίας με τον Μάικ. Η σκηνές της διαμάχης τους είναι αρκετά ευρηματικές και έντονες, ώστε μένει κανείς με την επιθυμία για περισσότερες, που θα προσέδιδαν ακόμη περισσότερο χιούμορ στην ιστορία και θα αξιοποιούσαν την παρουσία της αξιαγάπητης Κίτον.
Το ίδιο και ο Άνταμ, ο παραγκωνισμός του οποίου μοιάζει πιο ‘μεθοδικός’ από εκείνον της Κολίν, καθώς αποτελεί απλώς ένα ερωτικό πρόσχημα για τη Μπέκυ, η οποία συνδέεται ουσιαστικά με τον Μάικ ως το θεμελιώδες ζευγάρι της ιστορίας- έστω κι αν όχι ερωτικό. Ίσως αυτό αποτελεί και το προφανέστερο σύμπτωμα του θέματος του φιλμ, που αφορά μια εργασιομανή ανερχόμενη καριερίστα, ένα θέμα που η σεναριογράφος Μακένα επεξεργάστηκε με διαφορετική έκβαση και στον «Διάβολο». Το γεγονός ότι το κλείσιμο της ταινίας βρίσκει τη Μπέκυ να περπατάει στο ηλιοβασίλεμα όχι με τον Άνταμ αλλά με τον Μάικ, υπογραμμίζει τη βαθιά προσκόλληση στη δουλειά της περισσότερο απ’ όση θα μπορούσε να είναι για οποιονδήποτε άντρα. Η πλοκή επεξεργάζεται και βελτιώνει τη σχέση της με τον Μάικ (εργασιακός σύντροφος) και όχι τον Άνταμ (προσωπικός σύντροφος), από την οποία εξαρτάται η επιτυχία της εκπομπής και συνεπώς η δική της επαγγελματική σταθερότητα και ανέλιξη. Ο Άνταμ καλείται απλώς να κατανοήσει τις προτεραιότητές της (όπως και κάνει), με το σενάριο να παραγνωρίζει τη δική του αποκατάσταση. Το εύρημα πάντως για τη μεταστροφή του Μάικ που αποτελεί και την κορύφωση της πλοκής είναι έξυπνο, έγκαιρα και διακριτικά προετοιμασμένο, εκτελεσμένο με συγκρατημένο συναισθηματισμό, όπως ταιριάζει στον χαρακτήρα του. Μάλιστα, με το σενάριο να του χαρίζει σχεδόν όση βαρύτητα προσφέρει στη Μπέκυ (μια και μαζί κλείνουν την ιστορία), το φιλμ μετατρέπεται σε μια ιστορία για δυο καριέρες, μία στην αρχή και μία στο τέλος της, κάτι που όμως η πλοκή μοιαζει ν’ αποφασίζει στην πορεία και χωρίς να ξέρει πώς ακριβώς να μοιράσει την προσοχή της.
ΤΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ 8 ΛΕΠΤΑ
SOURCE CODE
Σκην.: Ντάνκαν Τζόουνς
Πρωτ.: Τζέικ Τζίλενχολ, Μισέλ Μόναχαν, Βέρα Φαρμίγκα, Τζέφρι Ράιτ, Μάικλ Άρντεν
Ενας αμερικανός πιλότος στρατιωτικού ελικοπτέρου ‘ξυπνάει’ μέσα σ’ ένα τρένο με το πρόσωπο ενός άλλου άντρα, και μετά από 8 λεπτά ‘επανέρχεται’ μέσα σε μια κάψουλα για να μάθει ότι αποτελεί μέρος ενός στρατιωτικού προγράμματος. Το πρόγραμμα τού επιτρέπει να πάρει τη θέση ενός άλλου ανθρώπου για να προσπαθήσει ν’ ανακαλύψει τον βομβιστή του τρένου που πλησιάζει στο Σικάγο.
Ακόμη μια παραλλαγή του μοτίβου μιας μηχανής που επιτρέπει την εικονική είσοδο σε ξένο μυαλό («Το κελί» 2000, «Inception» 2010 κ.α.) αλλά με αμφιλεγόμενα αποτελέσματα, καθώς οι ασαφείς κανόνες του σεναρίου, το περιορισμένο σκηνοθετικό εύρος και το συναισθηματικό ‘στρίμωγμα’ των χαρακτήρων υπονομεύουν την ευρηματικότητα και την αγωνία του εγχειρήματος, που πρόκειται για τη δεύτερη μεγάλου μήκους ταινία του βρετανού Τζόουνς, μετά από το πολύ καλό περσινό «Moon».
Τα βασικά προβλήματα δεν προκύπτουν τόσο από την ιδέα της ιστορίας, όσο από τον χειρισμό της από την πλοκή. Για παράδειγμα η μετάβαση από το ένα σώμα στο άλλο, η αντικατάσταση των προσώπων, και η παρουσία σε μια άλλη πραγματικότητα που αναπαράγεται επανειλημμένα κατά βούληση, αποτελούν μια σεναριακή πραγματικότητα που απαιτεί πολύ λεπτομερέστερη επεξηγηματική αναπαράσταση από μια απλοϊκή και σχεδόν περιφρονητική φραστική περιγραφή του τύπου “πρόκειται για κβαντική φυσική. Μη ρωτάς”.
Επιπλέον, για μια ταινία που νοιάζεται υπερβολικά για τον χρόνο της, σπαταλάει πολλή ώρα για να εξηγήσει στον Κόλτερ τι συμβαίνει, ενώ θα ήταν παραγωγικότερο αν υπήρχε στην αρχή μια εισαγωγή τόσο για τον ήρωα όσο και για τον θεατή, ώστε η αγωνία του διακυβεύματος να μεγαλώσει. Αντ’ αυτού ο Κόλτερ ξυπνάει από την πρώτη στιγμή στο τρένο χωρίς να ξέρει καλά-καλά τι γυρεύει εκεί.
Επίσης, η ίδια η αυστηρότητα των υπεύθυνων του πειράματος είναι ανόητη καθώς απαιτούν από κάποιον ο οποίος μόλις έχει αρχίσει να συνειδητοποιεί ένα εντελώς παρανοϊκό σχέδιο του οποίου είναι απρόθυμο ‘εξάρτημα’, να βρει έναν βομβιστή σε ελάχιστο χρόνο, χωρίς το σενάριο να παρέχει μια συστηματική έρευνα αλλά να αναλώνεται σε προφανείς τυχαιότητες και αστοχίες (ο πρώτος ύποπτος δεν πείθει κανέναν παρά μόνο τον Κόλτερ).
Όσο για την τελική δημιουργία ενός παράλληλου σύμπαντος, δεν εξηγείται γιατί ένα φιλί μπορεί να το κάνει όλο αυτό, και γιατί δε θα μπορούσε να έχει συμβεί νωρίτερα, ανεξάρτητα από την ανακάλυψη του βομβιστή.
Η ιστορία θα λειτουργούσε συναισθηματικά εντονότερα αν το ευτυχές τέλος αποτελούσε απλώς την έκφανση του γαλήνιου θανάτου του Κόλτερ, αντί μια ασαφή παράμετρο που προσπαθεί να εντυπωσιάσει αλλά τελικά μπερδεύει περισσότερο (πού βρίσκει ο Κόλτερ την ηλεκτρονική διεύθυνση της Κολίν, και γιατί εκεινη παίρνει το μήνυμα τη δεδομένη στιγμή;).
Την ιστορία δε βοηθούν επίσης η ψηφιακά κοινότοπη έκρηξη του τρένου, η απλοϊκή αναπαράσταση της κρισιμότητας του διακυβεύματος (τρία άτομα σ’ ένα γραφείο, κι ένα τηλεοπτικό πλάνο του ‘πνιγμένου’ από αυτοκίνητα Σικάγου) και το συναισθηματικά κρίσιμο τηλεφώνημα του Κόλτερ στον πατέρα του, ‘στριμωγμένο’ στη βιασύνη της αποστολής.

