Του π. Αμφιλοχίου Σαμοΐλη

(Στην ιερή μνήμη Τιμοθέου Παπουτσάκη, μακαριστού Αρχιεπισκόπου Κρήτης και πνευματικού μου πατέρα, αλλά και Κάϊζερ Χρυσικοπούλου, πολύκλαυστου αδελφού της πολυαγαπημένης μου μητέρας. Οι δύο αυτοί ευλογημένοι, από το Θεό, άνθρωποι, μεταξύ πολλών άλλων βεβαίως, υπήρξαν, χαρακτηριστικά-«τυπικά», θύματα της δαιμονικής θηριωδίας του «συστήματος».

Ο μεν πρώτος πολεμήθηκε, στην αρχή της, εν Αγίω Πνεύματι, Αρχιεπισκοπίας του, ως άνθρωπος, τάχα, του κόμματος, με τους παραπανίσια τότε δημοκράτες, και στη συνέχεια, καθώς δεν δεχόταν τις «μειώσεις» των «αφεντικών» της Εκκλησίας –δυναστών της δηλαδή, υποχρεώθηκε, δια «μυστικών πρακτόρων», αφιονισμένων οργάνων τους, σε τοπικό επίπεδο, που με τρόπον ίδιο, έπεσαν δίπλα του και πληγωμένη έχοντας ήδη, από τους ίδιους, την υγεία του, να υπάρχει παροπλισμένος.

Ο δεύτερος εκτελέσθηκε-τουφεκίστηκε, ως τάχα προδότης της πατρίδος, κατά την διάρκεια, της στρατιωτικής του θητείας, καθώς οι «φίλοι» του τον «μέθυσαν», κατά κυριολεξία και μεταφορά, κι έτσι μεθυσμένος, αλλά και θυμωμένος, όπως ήταν ο αγαθός άνθρωπος, ποδοπάτησε το στέμμα. Τον κατέδωσαν λοιπόν, και το καθεστώς της περιόδου εκείνης, προκειμένου να καλύψει το πραγματικό έγκλημα των τάχα φίλων του, αληθινών στην κυριολεξία προδοτών της φιλίας, φρόντισε να τον κατηγορήσει για αυτομόληση δήθεν, ομάδας στρατιωτών στη μονάδα που εκείνος εύορκα υπηρετούσε. Ο άνθρωπος αυτός ήταν τόσο έντιμος που, ενώ μπορούσε να «στρίψει», κατά το κοινώς λεγόμενο, να λιποτακτήσει δηλαδή, όπως το έκαναν, εκείνα τα χρόνια, πολλοί άλλοι, θέλησε να υπηρετήσει το υπόλοιπο της θητείας του, για να είναι νόμιμος στη ζωή, και απολυόμενος νοικοκύρης στο σπίτι του να γυρίσει).

Θα ήταν ευχής έργο, αγαπητοί αδελφοί και φίλοι, ο καθένας μας να γνώριζε, αφ’ ενός μεν καλά την «Αλήθεια», και αφ’ ετέρου να ήθελε σύμφωνα με Αυτήν να ζήσει- να την υπηρετήσει.

Έτσι, κατά το «εν οίδα, ότι ουδέν οίδα» του αρχαίου σοφού και αληθινού φιλοσόφου, δεν θα έκλεινε, από «φόβο», την «πόρτα». Δεν θα περιόριζε, δηλαδή, τον πνευματικό του «ορίζοντα» στο «κομπλεξικό», ως φοβικό, εγώ, κι έτσι τον «κόσμο» ολόκληρο (μέσα στον οποίο, αυτήν τη χρονική περίοδο, υπάρχουν και οι θεοί ή το θείον) θα γνώριζε, θα γινόταν, δηλαδή, ο «επαΐων», κατά το τότε ζητούμενο.

Κατά δε το: «γνώσεσθε την Αλήθεια και η Αλήθεια ελευθερώσει υμάς» του Κυρίου της πίστης Ιησού που, έγινε άνθρωπος («ο Λόγος σάρξ εγένετο και εσκήνωσε εν ημίν») και δεν αφήνει πλέον τα πράγματα απροσδιόριστα –ασαφή, («Εγώ είμι η αλήθεια και η ζωή») μας προσφέρει, τώρα, μοναδικά την αληθινή γνώση και, μπορούμε έτσι να λειτουργούμε τα πράγματα προς το «όντως συμφέρον», δηλαδή το αδούλωτο, το ελεύθερο.

Θέλω να πιστεύω πως, αν όχι όλοι, οι πολλοί τουλάχιστον, γνωρίζετε το δύσκολο, ως οδυνηρό του πράγματος από τη μια, αλλά και, από την άλλη, το τι συνεπάγεται το άστοχο του αποτελέσματος ενός τόσο εργώδους μεν, αλλά ανδρείου πάντως, εγχειρήματος.

Φυσικά δεν αναφέρομαι, όπως καταλάβατε, σήμερα στο συγχωρούμενο, ως και ευκόλως αναγνωριζόμενο, γεγονός της καθημερινότητας, που, όταν κάποιος άνθρωπος, από τα πράγματα δυσκολεύεται-«τυφλώνεται», κατά τη λαϊκή ρήση «δεν βλέπει πέρα από τη μύτη του», υποχρεώνεται να αναγνωρίζει ως θεότητα την τάχα λύση του προβλήματός του.

Θα επιχειρήσουμε σήμερα να μιλήσουμε για τη «σκοπιμότητα» εκείνη, που έντεχνα- παραπειστικά, βίαια πάντως, πλαστογραφώντας ωμά τη σαφή, περί Θεού, του Θεού εντολή: «Εγώ ειμί Κύριος ο Θεός σου, όστις εξήγαγόν σε εκ γης Αιγύπτου, εξ οίκου δουλείας. Ουκ έσονταί σοι θεοί έτεροι πλην εμού. Μη ποιήσεις σεαυτώ είδωλον, ουδέ ομοίωμα, όσα εν τω ουρανώ άνω και όσα εν τη γη κάτω και όσα εν τοις ύδασι υποκάτω της γης. Ου προσκυνήσεις αυτοίς ουδέ μη λατρεύσης αυτοίς·…», θέλει να παρουσιάζεται όχι μόνον ως μια απλή θεότητα, αλλά ως ο κατ’ εξοχήν Θεός. Αυτή λοιπόν η «σκοπιμότητα» ως «σύστημα» πλέον, δεν είναι άλλη από την τάχα αλήθεια, περί του Μ.Α.Τ.Σ. του κοσμικού συστήματος, ή πιο εύστοχα της μεγάλης για την ανθρωπότητα φυλακής. Έχει βάλει πλέον, με τον «τρόπο της», στο χέρι όχι μόνον τις όποιες άλλες θεότητες-«αθλιότητες», εκείνων που κατά το ιερό ευαγγέλιο «καταπατούν και ευτελίζουν» τον άνθρωπο, αλλά και το ιερό Ευαγγέλιο, καθώς οι τα πρώτα έχοντες της Εκκλησίας και, μαζί μ’ αυτούς, πολλοί άλλοι στη συνέχεια, ενδεχομένως οι λοιποί χωρίς και να καταλαβαίνουν τι ακριβώς γίνεται, έχουν υποτάξει στη βαρβαρότητα της απόγνωσης, χάριν εγκοσμίου αναγνώρισης, τα εκκλησιαστικά «Πράγματα».

Θα παρακαλούσαμε, λοιπόν, στο σημείο αυτό όλοι να παραμείνουμε ψύχραιμοι, καθώς πρόθεσή μας δεν είναι να προσβάλουμε κάποιου ή κάποιων τον «Θεό», αλλά να δούμε τέλος πάντων ποια σχέση μπορούμε, ως Χριστιανοί, αλλά και ως «ελεύθεροι» άνθρωποι, να έχουμε μ’ αυτού του τύπου τον θεό. Να κατανοήσουμε, δηλαδή, εάν μπορούν -επιτρέπεται, εν πρώτοις οι χριστιανοί, ως όντα «αγιοπνευματικά», άνθρωποι δηλαδή της πίστης, αλλά και οι υπόλοιποι άνθρωποι, ως όντα «λογικά», να υποταχθούν- να δεσμευθούν-πουληθούν, σε μια τέτοια «αλήθεια»!

Είναι γεγονός, κι αυτό μαρτυρείται ιστορικά, πως μια τέτοια κατάσταση υπήρχε και υπάρχει θεοποιημένη, από τα πανάρχαια χρόνια, όχι ασφαλώς με τη σημερινή, ή για την ακρίβεια, την εδώ και κάποιους χρόνους, δήθεν, μοντέρνα της μορφή. Υπήρχε, λέγω, θεοποιημένη από τότε που στην αρχαία Ελλάδα και κατ’ επέκταση στην αρχαία Ελληνική Θρησκεία, αλλά και στις άλλες προχριστιανικές ή εξωχριστιανικές Θρησκείες, μέσα στην ατελή, ως ημιτελή, αναζήτηση, ο φόβος του άλλου, του ξένου δήθεν, αποτελεί πρόβλημα (Κάιν και Άβελ). Έτσι, η εξόντωσή του άλλου αναγνωρίζεται ως η λύση στο πρόβλημά μας- φόβο μας και η εξαφάνιση του ως θεός, τάχα αφοβία μας.

Σας διαβεβαιώ δε, και θέλω να το πιστέψετε αυτό, πως ως κατάσταση του τότε ή και του σήμερα ακόμα, για όσους δεν έχουν δεχθεί τον Χριστιανισμό, δεν έχουν δηλαδή ομολογήσει ως Σωτήρα τους τον Χριστό, είτε γιατί δεν το θέλουν είτε γιατί δεν το καταλαβαίνουν, τη σέβομαι απόλυτα-απεριόριστα, ως δικαίωμα- κατάκτηση ή κατάσταση της ελευθερίας τους.

Προτεραιότητα για μας έχει το πρόσωπο, κι έτσι δεν μας απωθούν οι «πληγές» του. Γι’ αυτό με σεβασμό, αλλά υπεύθυνα και έντιμα, το υπηρετούμε. Όχι, λοιπόν, μόνον «χάϊδεμα», στην εξομολόγηση ή στην περί των «αγίων» της Πίστης συζήτηση, προσφέρουμε, αλλά και επιτίμηση, ως αντίδοτο στη «σήψη» χρησιμοποιούμε, Υπηρετούμε έτσι, αληθινά, το «πρόσωπο», όπως ο Κύριος στο ιερό Ευαγγέλιο, με την παραβολή του καλού Σαμαρείτου, μας παραγγέλει: «Πορεύου και συ και ποίει ομοίως».

Επιστρέφω, λοιπόν, σ’ αυτό που, λίγο πριν την παρένθεση αυτή, έλεγα. Είχε θεοποιηθεί η ανάγκη και, εξ αυτής, η σκοπιμότητα στον κόσμο, μετά την «παρακοή», εάν θέλετε να πούμε τα πράγματα, κατά τη Βιβλική εκδοχή, για όσους δηλαδή στο Θεό πιστεύουν, ή θεοποιήθηκε από τον άνθρωπο η ανάγκη, καθώς βρέθηκε στο «είναι» τυχαία-συμπτωματικά όπως, οι μη πιστεύοντες στο λόγο του Θεού, ισχυρίζονται. Υπάρχει ναι μεν έτσι ο άνθρωπος, αλλά δεν γνωρίζει το πώς, δεν γνωρίζει το γιατί, σύμφωνα με όσους δεν δέχονται τη δημιουργία ως γεγονός της αγάπης του Θεού, αλλά προϊόν- αποτέλεσμα τύχης.

Οι χριστιανοί, λοιπόν, ως άνθρωποι που δέχονται-παραδέχονται, είπαμε, δια «Ομολογίας» μάλιστα, (απαραίτητη προϋπόθεση για την είσοδο στη Πίστη-Εκκλησία), ότι είναι δημιουργήματα του Θεού, γι’ αυτό και πιστεύουν πως είναι «εικόνες» -«ψυχές αθάνατες», δεν είναι δηλαδή καταδικασμένοι να υποκύψουν στη «νομοτέλεια», που θέλει την επιστροφή της ύπαρξης στην ανυπαρξία ή σε ένα κάποιο πνευματικό, τάχα, παράδεισο, και, κατά συνέπεια τη ζωή υποδουλομένη στη μιζέρια της ανάγκης («Άδης») πως μπορούν να αποδέχονται και να υπηρετούν, μάλιστα, μια τέτοια αλήθεια;

Οι Χριστιανοί που, σύμφωνα με την πίστη τους, θέλουν, για την ακρίβεια του πράγματος «προσδοκούν», να υπάρχουν στον Ένα και Μόνο Θεό, ως τον αληθινό και προαιώνιο Παράδεισο, πώς είναι δυνατόν να υιοθετούν μια τέτοια αντί-Χριστη αλήθεια περί του Μ.Α.Τ.Σ. Μέχρι πρότινος γνωρίζαμε πως μόνο στη Δύση, ο Παπισμός δηλαδή, πρεσβεύει πως «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα» κι έτσι μπορεί εωσφορικά να αρνείται τη σωτηρία. Συμβαίνει, λοιπόν, αυτό σήμερα και στην Ανατολή; Πάσχει, δηλαδή, αυτά τ’ «ασυγχώρητα» και η Ορθοδοξία;

Αληθινά, δεν καταλαβαίνουν, δεν κατανοούν, οι άνθρωποι της Πίστης, πως δεν μπορούν το Φως του Χριστού, ως το «αλάτι της γης» και το«φως του κόσμου», Αλήθεια σωτήρια για τον άνθρωπο και τον κόσμο, να την υποτάσσουν στη δολιότητα, αλλά και βαρβαρότητα, του ως άνω, τάχα, θεού; «Υμείς έστε το άλας της γης· εάν δε το άλας μωρανθή, εν τίνι αλισθήσεται; εις ουδέν ισχύει έτι, ει μη βληθήναι έξω και καταπατείσθαι υπό των ανθρώπων». και «Υμείς εστέ το φως του κόσμου, ου δύναται πόλις κρυβήναι επάνω όρους κειμένη, ουδέ καίουσι λύχνον και τιθέασιν υπό τον μόδιον, αλλ’ επί την λυχνίαν και λάμπει πάσιν τοις εν τη οικία. Ούτω λαμψάτω το φως υμών έμπροσθεν των ανθρώπων, όπως ίδωσιν υμών τα καλά έργα και δοξάσωσι τον πατέρα ημών τον εν τοις ουρανοίς».

Έτσι, δυστυχώς, παντελώς ανέντιμα, οι Ορθόδοξοι, δήθεν, μπορούν και ισχυρίζονται πως ο Παπισμός δεν είναι αίρεση! Δεν είναι αίρεση ο «Παπισμός είπατε»;

Αγαπητοί, καθυστέρησα, αλλά με τη χάρη του Θεού το κατανόησα-«οίδα», κι έτσι στο εξής καθώς στο «θέατρο» η μάσκα του ηθοποιού- υποκριτή έπεσε, δεν γίνεται, μ’ αυτό το «φύλλο συκής», ως προπέτασμα πλέον, να κρύβετε και τη δική σας ανομία.

Η ειδωλολατρία, ως αντίθετη στην εντολή του Θεού, έχει καταδικαστεί, όχι μόνον από την Θ. Γραφή, αλλά και από την ιερά Παράδοση. Μάλιστα, από Οικουμενική Σύνοδο. Σήμερα, λοιπόν, τι θα πείτε; Πως, είναι ανάγκη σεις σε πανορθόδοξη σύνοδο να συνέλθετε;

Ατυχώς, αυτή η ανησυχία είναι που σας κάνει και να βιάζεσθε, καθώς την τάχα ένωση των Εκκλησιών σεις θέλετε να πετύχετε, και ως μεγάλοι, μάλιστα, της πίστεως πρόμαχοι, πρέπει, εσείς περί αυτής, να αποφανθείτε. Να αποφανθείτε αλήθεια περί ποίου πράγματος;

Μήπως έτσι πιστεύετε πως την Αλήθεια των αγίων Οικουμενικών Συνόδων μπορείτε να καταργήσετε και τη δική σας να ευαγγελισθείτε; Κρίμα, που δεν γνωρίζετε πως στην Εκκλησία αυτό δεν γίνεται, καθώς ο Παράκλητος που Την συγκροτεί, με το δικό Του πάντα τρόπο (συγχέοντας γλώσσες, γκρεμίζοντας πύργους, καίοντας πόλεις και διάφορα στη Γραφή και στην Παράδοση έτερα), Αγία την διαφυλάσσει. Ακούστε, λοιπόν, καθώς θέλετε την Αλήθεια της Εκκλησίας, από «ανόητο», να πληροφορηθείτε.

Φαίνεται, πως στα «σχολεία» τα μεγάλα που φοιτήσατε (κοσμικά και πνευματικά) εκεί την όντως Εικόνα, ως άχρηστη, θάψατε, καθώς κανείς, από τους εγκρατείς κι ενάρετους δασκάλους σας, δεν φρόντισε το μυστήριό Της να σας δείξει. Έτσι την «Αναστήλωση», από αγιοπνευματική μαρτυρία, κοσμικό γεγονός, δυστυχώς, το καταλάβατε και δικαιολογημένα τελετή-θέατρο την κάνατε, ποιος τολμά, λοιπόν, να σας κατηγορήσει;.

Πώς, λοιπόν τώρα, μπορείτε σεις να καταλάβετε ό,τι η Ζ΄ Οικουμενική Σύνοδος την Αλήθεια της Εκκλησίας «Ανακεφαλαίωσε»-«Αναστήλωσε» και ως «Φρούριο άπαρτο- απόρθητο», μας την παρέδωσε; Αυτός, εξ άλλου, είναι και ο λόγος, για τον οποίο, η «Πόλις» που ο Θεός κάποτε θέλησε και έκτισε, αλλά και την προστασία Της στην Παρθένο ανέθεσε, καθώς ο λόγος Της εξέλειπε, (το έργο, δηλαδή, του Θεού, ως Ιερά Παράδοση, ολοκληρώθηκε), αυτή τη φορά ο Ιδιος «παραχώρησε» και η Πόλις καταλύθηκε. Έτσι η αυτοκρατορία που, ως μέσο, στη διατύπωση της Συνοδικής Αλήθειας της Εκκλησίας («η Οικουμένη πάσα συμπεφώνηκε») χρησιμοποιήθηκε, αργά, αλλά σταθερά, η Πόλις, ως το Φως, έσβησε(«εάλω»).

Ας μου επιτραπεί στο σημείο αυτό να παρατηρήσω χάριν των αληθινών ανθρώπων της Βίβλου, είτε αυτοί αποδέχονται την Παλαιά, είτε πιο εύστοχα έχουν υιοθετήσει την Καινή, επειδή και οι δύο, ανεξάρτητα από τον διαφορετικό τρόπο προσέγγισής τους, έχουν να κάνουν με τον Ένα και ζώντα Θεό, οφείλουν να είναι προσεκτικοί.

Είπαμε, πιο πάνω, πως ο Θεός της Βίβλου σ’ ένα Πράγμα είναι απόλυτος-δεν συγχωρεί. Δεν δέχεται το «είδωλο» ούτε, ως προσκύνηση των «κτισμάτων» (σύμπασα η δημιουργία από την πρώτη έως και την έκτη ημέρα), ούτε και, αυτό δε πολύ περισσότερον, ως «αυτείδωλον»-αυτοθέωση-υπερφύαλο εγωϊσμό.

Γι’ αυτόν, λοιπόν, τον λόγο, όταν οι της Παλαιάς στο ναό του Σολομώντα, ο οποίος σύμφωνα με το Προφητικό του Ιησού λόγιον, ως χάρτινος πύργος κατέρευσε («ου μείνει πέτρα επί πέτραν»), και οι της Καινής στην του Θεού Σοφία (Αγιά Σοφιά) που, βεβηλώθηκε, «κρίμασιν οις οίδε Κύριος», αναφέρεστε, να γνωρίζετε πως αυτά δεν μπορούν να ανακτηθούν με δόλιους τρόπους. Το δόλιον του τρόπου είναι αυτό που συνετέλεσε στην ακύρωσή τους. Δεν λειτουργούσαν τότε για το σκοπό που κτίστηκαν-αναγέρθηκαν, πώς, λοιπόν, με παρόμοιο τρόπο, θα μπορούσαν να λειτουργήσουν τώρα;

Επανερχόμεθα, λοιπόν, μετά απ’ αυτά που δηλώνουν και κάνουν εμφανή την «ενεργουμένην ανομίαν», στα της Ζ’ Οικουμενικής Σύνόδου. Η, εν Αγίω Πνεύματι και, δια τούτο, Οικουμενική Σύνοδος δεν κατεδίκασε, ως εικονομάχους, μόνον τους εμφανείς αθέους, αυτούς, δηλαδή, που με νέο δόγμα, δια «καινοτομήσεως» δηλαδή, ηρνούντο, διέστρεφαν-κατέστρεφαν τη σάρκωση του «Λόγου», αλλά και τους τάχα θεοσεβείς και, εξ αυτού, δισδιάκριτους αθέους, που κι αυτοί με τις «αλχημείες» τους (χρώματα από ξυσμένες εικόνες καθώς στην θ. κοινωνία προσέθεταν και άλλα παρόμια έκαναν) μείωναν τη «μοναδικότητα» της σάρκωσης του Λόγου. Αναιρούσαν, δηλαδή, τη μόνη, για τον άνθρωπο, αληθινή της σωτηρίας του αναγκαιότητα. Πράγμα που, μοναδικά, εν Αγίω Πνεύματι, τουτέστιν με γνήσια μετάνοια και όχι υποκριτική έπαρση, ως φαρισαϊκή, προβολή λειτουργείται.

Σιγά, λοιπόν: Τί νομίζατε, πως ο Θεός θα άφηνε το λαό του απροστάτευτο, επειδή εσείς κάνατε τις δικές σας «υπόγειες» διαδρομές- συμμαχίες μ’ άλλους «προδότες»; Λυπούμαι! Τι κρίμα! Αλήθεια, από την εκκλησιαστική σας εμπειρία δεν γνωρίζατε πως, στη δύσκολη ώρα, ο Θεός πάντα κάποιο «σαλό»- δικό Του δηλαδή τρελό καλεί, κι έτσι ο λαός Του, από την «αιχμαλωσία» του διαβόλου και των οργάνων του, βγαίνει.

Επειδή, ενδεχομένως, κάποιοι πείτε πως πάλι σκληρά και ανοησίες γράφω, σας διαβεβαιώ πως, καθώς τίποτε δεν γράφω «αβασάνιστα», όχι μόνον αληθινά είναι τα γραφόμενα, αλλά και πολύ ωφέλιμα, διότι αυτά που λέω δεν αντιστρατεύονται τον «άνθρωπο» και την «κοινωνία», αλλά το «σύστημα», εξ αιτίας του οποίου όχι μόνον το πρόσωπο, αλλά και ο θεόσδοτος Θεσμός πάσχει.

Αποκαλύπτω, δηλαδή, με λόγια της Εκκλησίας, το διάβολο, καθώς δείχνω πού ακριβώς υπάρχει. Αυτό που κάνουμε, ως Εκκλησία, και στην εξομολόγηση. Κάποιοι, όμως, ατυχώς την ίδια ώρα, ως όργανά του, παραπειστικά, αλλού θέλουν να μας πουν πως κρύβεται, προκειμένου να παραμένει αθέατος, και δόλια, όπως «απ’ αρχής», τα ανθρωποκτόνα, ως ψυχοκτόνα, «θελήματά» του να πράττει.

Γι’ αυτό και τώρα απευθύνω έκκληση προς όλους τους «εν συνειδήσει» Ορθοδόξους, να μη κάνουν άστοχα σημαία τους το θέμα της «Κάρτας του πολίτη»- «μοντέρνα» ταυτοτήτα, καθώς με τον τρόπον αυτό στους μεν σκεπτόμενους ανθρώπους ακουγόμεθα γελοίοι, δεν διαφέρουμε, δηλαδή, από τους «παλαιοημερολογήτες», ως τους παλαιομοδίτες, ασχολούμενοι με ανθρώπινα καμώματα, ως και να επρόκειτο περί των του «σύμπαντος ακινήτων». Αλλά και στα μάτια του Θεού, προπάντων, προδότες αναδεικνυόμεθα, καθώς ζητάμε έτσι τα αλλότρια, μεριμνούμε, δηλαδή, περί πραγμάτων εγκοσμίων.

Ο Ιούδας, τον οποίο ως Εκκλησία προδότη καταγγέλλουμε, έκανε κάτι διαφορετικό; Όχι βέβαια, καθώς κι αυτός μια θέση στο «σύστημα» έψαχνε. Γι’ αυτό, λοιπόν, δεν επιτρέπεται, για όποιον τον Θεό, χριστιανικά και ορθόδοξα, βεβαίως, σέβεται, να έχει ζητούμενο, παράλληλα προς τη θέωση, και κάτι άλλο. («Σιγησάτω πάσα σαρξ βροτεία και μηδέν, εν αυτή, γήϊνον λογιζέσθω»).

Έτσι η Κάρτα, ως το επίκαιρο, αλλά σαν κι’ αυτήν πολλά άλλα, ανήκει στα κινούμενα-μεταβαλλόμενα και ας το καταλάβουμε. Αλλιώς, δυστυχώς, καθώς θα έχουμε ξεχάσει τον καταδικασμένο, από την Ανατολή, της Δύσης μεσαίωνα, τότε που ο Γαλιλαίος, δηλαδή, από την ιερά εξέταση κάηκε, επειδή καταδικάσθηκε στο όνομα των αθέων δήθεν, τότε, δικών του φθεγμάτων, στο ίδιο βρώμικο «τέλμα», ασυζητητί, θα έχουμε φθάσει.

Αντισυστημικοί όμως πρέπει πάση θυσία να γίνουμε. Αντισυστημικοί και όχι αναρχικοί, καθώς το Κράτος όπως και η Εκκλησία είναι θεόσδοτα. Δεν αποτελούν δηλαδή για μας «φόβο»-απειλή. Αυτά είναι που, όταν λειτουργούν κατά το «δίκαιο» ή το «άγιο», αποτελούν στην «ανομία» ανάσχεση και στο χάος που αυτή γεννά, «γη μένουσα». Είναι το σταθερό, σε τούτον τον κόσμο, για μας καταφύγιο, αφού σ’ αυτά, νομικά ή πνευματικά, καταφεύγουμε, προκειμένου δικαίωση ή συγχώρηση να λάβουμε, κι έτσι ν’ αναπαυθούμε.

Αν οι θεσμοί σήμερα μας κάνουν να τους απεχθανόμαστε, φταίει ο τρόπος τους. Αυτό όμως έχει σχέση με τα πρόσωπα και το ελεεινό τους ήθος, που, αντί ως οφείλουν να τους υπηρετούν, την εξουσία τους καπηλεύονται και στη δική μας καταδυνάστευση τη χρησιμοποιούν.

Ελπίζω να έχω γίνει σαφής, καθώς ο λόγος είναι ξεκάθαρος. Τώρα, όποιος δεν θέλει ή κάνει πως δεν καταλαβαίνει, το δίχως άλλο, θα λογοδοτήσει. Κι επειδή στους ανθρώπους, με τον ύπουλο τρόπο του, μπορεί να φαίνεται δίκαιος ή άγιος, χωρίς αμφιβολία, στο Θεό ό,τι και να πει, άδικα θα προσπαθήσει να Τον πείσει. Παρότι ο Θεός είναι γεμάτος αγάπη και έλεος, τέτοιο αμετανόητο «έγκλημα» δεν πρόκειται να συγχωρήσει («Ουκ οίδα υμάς. Πορεύεσθε απ’ εμού οι εργάτες της ανομίας»).

Όλα αυτά δεν λέγονται στο Ευαγγέλιο από τον Κύριο σε ανθρώπους, κατά τα άλλα, «πνευματικούς»; («Τί με λέγεις αγαθόν; Ουδείς αγαθός ειμή Εις ο Θεός…ύπαγε, όσα έχεις πώλησον δος πτωχοίς και έξεις θησαυρόν εν ουρανώ, και δεύρο ακολούθει μοι, άρας τον σταυρόν σου»).

Ξεχάσαμε, αλήθεια, πως οι αιρεσιάρχες όλοι, με «κοσμικό» κριτήριο, ήταν άνθρωποι ενάρετοι, «καλοί άνθρωποι» δηλαδή, αγιοπνευματικά όμως ήταν αντίχριστοι. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο από την Εκκλησία καταδικάσθηκαν, καθώς στην ανοησία τους, ως του Ευαγγελίου «άφρονες», επέμειναν και μ’ αυτήν παρέμειναν.

Να ευχηθώ, εν κατακλείδι, σε όλους καλή μετάνοια. Αν, όμως και παρ’ ελπίδα, στις καρδιές εκείνων που χρέος έχουν τις ξεχωριστές «καμπάνες» της Ανάστασης ν’ ακούσουν, κι όχι την έλευση του «πουλημένου»- ευτελιζομένου, ως εκ του χυδαίως προσφερομένου, «Αγίου Φωτός, συμβεί το αντίθετο, τότε τους προσφέρεται αυτός που, κατά τον Καιάφα, «εβλασφήμησε». Μπορούν, έτσι, το από καιρού σχεδιαζόμενο έγκλημα, αλλά με τη χάρη του Θεού μη πραγματοποιούμενο, καθώς άγγελος βγάζει από τη φυλακή το σιδηροδέσμιο Πέτρο, να το ολοκληρώσουν, προκειμένου στην Εκκλησία του Χριστού «μάρτυρα», ως «κακούργο» τάχα, να αποδώσουν.

Χριστός Ανέστη, λοιπόν, καθώς Εκείνος για όλους, αναστήθηκε, αλλά τη χαρά Του απολαμβάνουν, μόνον, όσοι Τον εμπιστεύονται και σ’ Αυτόν, με πίστη, «ζώα θεούμενα» προσφέρονται.

Υ.Γ. Τώρα, επειδή πολλούς από εσάς, με την επιστολή μου αυτή, από τον ήσυχο ύπνο του «δικαίου», έβγαλα, δεν θα ήθελα, λοιπόν, με την αγωνία του τι ακριβώς γίνεται, να μείνετε. Γι’ αυτό θέλω από σήμερα, που την αλήθεια περί του εγκλήματος εις βάρος του Θεσμού της Εκκλησίας μάθατε, να γνωρίζετε, πως εάν, και μετά απ’ αυτήν, την γεμάτη πόνο κατάθεση ψυχής, οι τάχα άγιοι εξακολουθούν να υποκρίνονται, και μιλώντας, δήθεν, περί του «αγενούς και ανοήτου», αμετανόητοι, δυστυχώς, δηλαδή θα παραμένουν, θα υποχρεωθώ με νέα επιστολή μου, που στα «αγιοπνευματικά κατορθώματα», χείριστα, Εκκλησιολογικά εγκλήματά τους, πλέον θα αναφέρετε, για να σταματήσουν να με κατηγορούν, λέγοντας πως, με τις ανοησίες μου, την ησυχία στην Εκκλησία, λες και να επρόκειτο για οίκο διαλογισμού, καταστρέφω.

Έτσι τότε οι πάντες, καθώς απίστευτες ιστορίες θα μάθετε, που, ως ηρωϊκά παλαίσματα δήθεν έγιναν, περί του πνευματικού αναστήματος των θείων, τάχα, ανδρών θα πληροφορηθείτε.

Όχι, «κρεμάλα», λοιπόν, όπως ατύχως εκείνοι, για το πρόσωπό μου πολλαπλώς επεδίωξαν, αλλά «Μετάνοια», στο όνομα του Χριστού και της Εκκλησίας Του εγώ σήμερα, από εκείνους, ζητάω και μάλιστα «δημόσια», έτσι που όλοι στην Εκκλησία, μετά από εξομολόγηση, ως αδελφοί γνήσιοι, μπορούμε να βρισκόμεθα κι όχι να πουλάμε και να αγοράζουμε ψυχές με «γρόσια».