Της Κατερίνας Μυλωνά

Ο κ. Στεργίου έμαθε την τέχνη της αγιογραφίας από τον πατέρα του και το θείο του

Η αγιογραφία είναι μια τέχνη αλλιώτικη από τις άλλες. Απαιτεί μεράκι, ταλέντο, πολλή δουλειά αλλά και πίστη. Οι αγιογράφοι, εξάλλου, δεν υπογράφουν με το όνομά τους αλλά βάζουν μπροστά τη λέξη «χειρ», αναφερόμενοι στο χέρι που τους οδήγησε να δημιουργήσουν τις εικόνες.

Ο κ. Μανώλης Στεργίου γνωρίζει πολύ καλά τι χρειάζεται για να γίνει κάποιος αγιογράφος, εξάλλου γεννήθηκε μέσα στην αγιογραφία. Ο πατέρας του δημιούργησε το πρώτο μαγαζί της οικογένειας στην οδό Χάνδακος το 1930, από τότε η επιχείρηση έχει περάσει από το θείο του, τώρα στα χέρια του ίδιου του κ. Στεργίου και τα επόμενα χρόνια αναμένεται να πάρει τα ηνία η νεότερη γενιά, ο γιος του.

Εδώ και τρία χρόνια, το εργαστήρι του κ. Στεργίου λειτουργεί στο βιοτεχνικό πάρκο Ανώπολης, όπου μπορεί να το επισκεφτεί όποιος το επιθυμεί ενώ πολλές είναι και οι επισκέψεις σχολείων που διοργανώνονται. Οι μαθητές μαθαίνουν για την ιστορία της αγιογραφίας και βλέπουν από κοντά πώς δημιουργείται μία αγιογραφία.

« Ο, τι κι αν έκανα ξαναγύριζα πάλι στο εργαστήρι του πατέρα μου», εξομολογείται στην «Π» ο κ. Μανώλης Στεργίου, ο οποίος μιλά για τη σχέση της οικογένειάς του με την αγιογραφία αλλά και τα επόμενά του σχέδια.

Μιλήστε μας για τη σχέση της οικογένειάς σας με την αγιογραφία.

Τους πρώτους πίνακες του πατέρα μου τους έχω από το 1926- 27, όταν ήταν 17 ετών. Ξεκίνησε στο Ηράκλειο- είναι μικρασιατικής καταγωγής, από τη Σμύρνη- στην οδό Χάνδακος, όπου είχε το εργαστήρι από το 1930 μέχρι που πήρε τα ηνία ο θείος μου και μετά εγώ και ευελπιστώ μετά ο γιος μου.

Γεννήθηκα μέσα σε ένα εργαστήρι. Καμιά φορά με ρωτάνε «πού γεννήθηκες» και λέω «σε ένα σωληνάριο χρώμα με βρήκανε». Με την εκκλησία είχε και η οικογένειά μου πλήρη σχέση, μεγάλωσα μέσα στην αγιογραφία, σε ανθρώπους ήρεμους, ήσυχους, πράους. Έτσι μεταλαμπαδεύτηκε σε μένα, σαν τρίτο άτομο της οικογένειας, και συνεχίζω. Εμείς επεκτείναμε εδώ με τη σύζυγο τις δραστηριότητές μας- αρωγός η σύζυγος, κρατάει γερά. Ήρθαμε στο πάρκο πριν τρία χρόνια, τώρα τελειώνουμε με το κτίριο που θα μπουν τα μηχανήματα, θα σκαλίζουμε ξύλο, τα έργα ζωγραφικής είναι χειροποίητα, τα ασήμια επίσης, προσπαθούμε πάντα το καλύτερο για τη δουλειά που κάνουμε.»

Πότε αναλάβατε εσείς τα ηνία;

«Ανέλαβα το 1985 με ʽ90, όταν μπήκε ο θείος μου στη σύνταξη. Το 1930 ήταν ο πατέρας μου. Ο προπάππους μου ήταν χαράκτης και κάπου μπορεί να υπήρχε το μικρόβιο. Ήταν χαράκτης στο Αιβίλι, χωριό έξω από τη Σμύρνη. Το 1975 παρέλαβε ο θείος μου, γύρω στο ʽ90 εγώ και συνεχίζουμε...

Ο γιος μου κάνει τα πρώτα του βήματα, να μάθει ένα καλό σχέδιο, να μάθει να ζωγραφίζει. Θεωρώ πως ο χειρότερος δάσκαλος είναι ο γονιός, έτσι είναι μόνος του, προχωράει...»

Ξέρατε από πάντα ότι θα ασχοληθείτε με την αγιογραφία;

«Ναι. Ο,τι κι αν έκανα ξαναγύριζα πάλι στο εργαστήρι του πατέρα μου. Κάποιες φορές τύχαινε και έφευγα ένα «φεγγάρι» με κάτι διαφορετικό αλλά και πάλι είχα μαγαζί με είδη ζωγραφικής και ζωγράφιζα. Υπήρχαν διάφορα επαγγέλματα αλλά περικλείανε πάντα και τη ζωγραφική.

Είναι λογικό όταν μεγαλώσεις σε ένα χώρο που είναι μες στη ζωγραφική και να θες να ξεφύγεις δεν μπορείς, μπαίνει μες στο αίμα σου.»