Ανέκαθεν ο αθλητισμός αποτελούσε μια ευχάριστη διαφυγή για τους λαούς που αντιμετώπιζαν ένα σωρό προβλήματα. Είτε μέσα από την ενεργή ενασχόλησή τους είτε απλά με την εκδήλωση του θαυμασμού για τα επιτεύγματα, μικρά ή μεγάλα της νεολαίας του τόπου τους στους στίβους.

Πολλές φορές βέβαια και οι κυβερνήσεις βρίσκουν το τέλειο άλλοθι μέσα από τις αθλητικές επιτυχίες για να “σκεπάσουν” τις πολιτικές τους που επιβαρύνουν την καθημερινότητα του κόσμου σε διάφορα επίπεδα.

Εν έτει 2011 και με την παγκόσμια οικονομική κρίση να έχει χτυπήσει για τα καλά την “πόρτα” της χώρας μας προκαλώντας μια σειρά από παρενέργειες, ο επαγγελματικός αθλητισμός ακολουθεί δυστυχώς μια ανεξέλεγκτη πορεία προς τα χαμηλά. Ισως και να “πιάσαμε” τον πάτο του πηγαδιού με όλα τα δυσάρεστα που βλέπουμε να συμβαίνουν.

Από πού να ξεκινήσει κανείς την καταγραφή; Από τη βία που με κάθε μορφή έχει “κατακλύσει” τους αθλητικούς χώρους και κανείς δεν κάνει τίποτα για να την περιορίσει; Από την τραγική οικονομική κατάσταση των υπερχρεωμένων συλλόγων που περιμένουν τις ευνοϊκές ρυθμίσεις της Πολιτείας και ενίοτε τις χάρες της, για να “επιπλεύσουν;”. Από τα σκάνδαλα ντόπινγκ που αμαυρώνουν ένδοξες στιγμές του πρόσφατου παρελθόντος και στιγματίζουν τις καριέρες αθλητών που χειροκροτήσαμε; Από τους στημένους αγώνες και τον παράνομο τζόγο για τον οποίο όλο και βγαίνουν στην επιφάνεια στοιχεία που επιμελώς αργότερα συγκαλύπτονται; Οι εσχάτως από τις μαγνητοφωνημένες συνομιλίες παραγόντων του ελληνικού ποδοσφαίρου που μας γυρίζουν μερικά χρόνια πίσω για να μας υπενθυμίζουν ότι το “προϊόν” που μας πασάρουν είναι ελαττωματικό απʼ όπου κι αν το πιάσει κανείς;

Μέσα σʼ όλο αυτό τον κυκεώνα των αρρωστημένων καταστάσεων που απομακρύνει τον απλό φίλαθλο από τα γήπεδα, σθεναρά αντιστέκεται μια άλλη αθλητική Ελλάδα που δεν είναι μειοψηφία, όσο κι αν δεν απολαμβάνει την προβολή που της αξίζει. Αναφερόμαστε στους εκφραστές του ερασιτεχνικού αθλητισμού που κατορθώνουν και επιβιώνουν παρά την αδιαφορία του κράτους. Την ώρα που η “κάννουλα” της Πολιτείας έχει στερέψει, βυθίζοντας στην απόγνωση τους πραγματικούς εργάτες του αθλητισμού, εκείνοι βρίσκουν τη δύναμη να σηκώσουν το κεφάλι.

Ταλέντα ποτέ δεν έπαψε να βγάζει η Ελλάδα σε πολλά αθλήματα, άσχετα αν δεν φροντίζει να τα υποστηρίξει όπως τους αρμόζουν. Ειδικότερα στην περιφέρεια υπάρχουν πολλές στίες αθλητικής ενέργειας που “αναβλύζουν” αισιοδοξία. Η Κρήτηχ χωρίς αμφιβολία είναι μια από αυτές, με το Ηράκλειο να “πρωτοστατεί” από τις αρχές του χρόνου στις διακρίσεις με τοπικό χρώμα.

Μέσα στους πρώτους μήνες του 2011, αρκετοί νέοι αθλητές - τριες ηρακλειώτικων σωματείων ξεπέρασαν τους εαυτούς τους κατακτώντας μετάλλια σε πανελλήνιες διοργανώσεις. Κάποιοι μάλιστα, εκπροσωπώντας τα εθνικά χρώματα, κατέγραψαν διεθνείς επιτυχίες αποδεικνύοντας τις μεγάλες τους δυνατότητες.

Παιδιά που γέμισαν με υπερηφάνεια την ιδιαίτερη πατρίδα τους και αξίζουν της μεγαλύτερης συμπαράστασης για να πετύχουν πολλά περισσότερα.

Μπορεί τα κατορθώματά τους να μην αλλάξουν το θολό τοπίο του αθλητισμού μας, ωστόσο με τις όμορφες πινελιές τους προσφέρουν αρκετούς λόγους σε όσους ενδιαφέρονται ακόμα για αθλητική ανάπτυξη να εντείνουν τον αγώνα τους προς τη σωστή κατεύθυνση.