Κύριε Περιπατητή,

Είμαι, μάλλον, υπέρβαρος και έχω κλείσει τα 53. Καταλαβαίνετε, ότι βρίσκομαι σε μια πολύ δύσκολη και κρίσιμη ηλικία. Κάθε τόσο ακούμε πως κάποιος γνωστός μας είχε ένα προβληματάκι σχετικό με την καρδιά… Άλλος ότι είχε κάποιο σοβαρό επεισόδιο, άλλος ότι έκανε «μπαλονάκι»… άλλος ότι έβαλε stent και τέλος ότι κάποιος άλλος έκανε διπλό, τριπλό ή πολλαπλό by-pass. Λοιπόν, μετά απ’ όλα αυτά, καταλαβαίνετε… Άρχισα να το σκέφτομαι, λιγάκι. Είπα, ότι «κάλλιον το προλαμβάνειν, παρά το θεραπεύειν» και έβαλα το «θέμα επί τάπητος». Ευτυχώς, δεν έχω –μέχρι στιγμής- κανένα πρόβλημα, όμως, όπως λένε, όταν παίρνει φωτιά το σπίτι του διπλανού μας, δεν είναι δυνατό να μένουμε αδιάφοροι!

Έτσι, πήρα τη μεγάλη απόφαση… Επισκέφτηκα το πλησιέστερο κατάστημα αθλητικών ειδών και προμηθεύτηκα τα απαραίτητα. Αθλητικό παπούτσι για περπάτημα, φόρμα, καπελάκι, αθλητικά γυαλιά ηλίου, ιμάντα για την συγκράτηση του ιδρώτα του μετώπου, ένα ζευγάρι ελαφρά βαράκια για power walking, εναλλακτικά ένα ζευγάρι ελατήρια για ενδυνάμωση των μυών του καρπού, … και ό,τι άλλο –τέλος πάντων- μου προώθησε ο ικανότατος πωλητής του καταστήματος.

Κατόπιν τούτου, η λεωφόρος «by-pass» ήταν έτοιμη για να με υποδεχτεί… και εγώ ήμουν έτοιμος για να την περπατήσω! Εννοώ, βέβαια, τη διαδρομή βάδην, στο λιμενοβραχίονα. Ξέρω, πως εκεί περπατούν όσοι είχαν κάποιο πρόβλημα και ο γιατρός, τους συνέστησε να «κινούνται», δηλ. να κάνουν κάποιο σπορ, χωρίς υπερβολές, για να βελτιώνουν τη φυσική τους κατάσταση. Και το καλύτερο απ’ όλα τα σπορ είναι το βάδην. Γι’ αυτό και η διαδρομή αυτή, από το φρούριο του Κούλε, ως τέρμα το φάρο, ονομάζεται λεωφόρος «by-pass». Η ονομασία υπενθυμίζει την αναγκαιότητα της άθλησης αφενός, σ’ αυτούς που έχουν, ήδη, υποστεί την ομώνυμη επέμβαση και αφετέρου σ’ εκείνους που περπατούν προληπτικά, για να αποφύγουν τα χειρότερα. Μέσα στους τελευταίους είμαι και ‘γω!

Βέβαια, ο λόγος που σας γράφω δεν έχει σχέση με την ιατρική, ούτε και με τον αθλητισμό, αλλά με τη λειτουργία των υπηρεσιών, των οργανισμών και γιατί όχι και του ίδιου του κράτους. Από την προσωπική μου εμπειρία, που θα σας αναφέρω, αλλά και από άλλες διηγήσεις και αναφορές, μου φαίνεται ότι είναι η συμπεριφορά και η νοοτροπία των πολιτών, που διευκολύνει τη λειτουργία των υπηρεσιών και του κράτους, τελικά. Χωρίς την προσωπική μας εμπλοκή στα τοπικά προβλήματα και χωρίς την ατομική μας συμβολή, ως πολίτες, κανένας μηχανισμός δεν μπορεί να είναι αποτελεσματικός!!!

Παράδειγμα πρώτο: Βρίσκομαι σε πλήρη αθλητική εξάρτηση (στολή και παρελκόμενα, όπως σας ανέφερα) και κάνω το… δρομολόγιο της λεωφόρου “by-pass”. Σε κάποιο σημείο της διαδρομής, στο πρώτο σκέλος του λιμενοβραχίονα, εντοπίζω ένα φρεάτιο ανοιχτό. Το κάλυμμα έλλειπε. Μέσα στο φρεάτιο, διακλαδίζονταν ηλεκτροφόρα καλώδια. Φυσικά, τα καλώδια πρέπει να ήταν μονωμένα, αλλά αυτό, πολλές φορές δεν σημαίνει και πολλά πράγματα. Επιπλέον, χωρίς το κάλυμμα, το νερό της βροχής από της προηγούμενες μέρες, είχε αρχίσει να γεμίζει το φρεάτιο. Συμπτωματικά, το συγκεκριμένο φρεάτιο, σε αντίθεση με τα άλλα, βρισκόταν πιο μακριά από το τοιχίο του λιμενοβραχίονα και πιο κοντά προς τον άξονα του οδοστρώματος. Έτσι, η πιθανότητα ατυχήματος από κάποιο αφηρημένο πεζό ή από απρόσεκτο οδηγό, ήταν μεγαλύτερη. Κατά σύμπτωση, καθώς περιεργαζόμουν το φρεάτιο, είδα να περνάει το φορτηγό που συλλέγει τα απορρίμματα από τα σημεία που βρίσκονται τα «καλάθια» ή οι κάδοι. Θεώρησα σκόπιμο να κάμω νόημα στο φορτηγό να σταματήσει και να αναφέρω στον οδηγό και στον βοηθό του το γεγονός, καθώς και τον κίνδυνο από την απουσία του καλύμματος. Χωρίς να περιμένω, συνέχισα το δρόμο μου ως το τέλος του λιμενοβραχίονα, όπου και ο πράσινος φάρος. Στην επιστροφή, διαπίστωσα με ικανοποίηση, ότι οι άνθρωποι της καθαριότητας, δεν είχαν πάρει αψήφιστα την παρατήρησή μου. Αντίθετα, είχαν αυτοσχεδιάσει και είχαν σφηνώσει μέσα στο φρεάτιο ένα πράσινο, πλαστικό κιβώτιο, απ’ αυτά που χρησιμοποιούνται για τη μεταφορά των φρούτων, ώστε να εξέχει και να είναι ορατό από απόσταση. Έτσι, κατά κάποιο τρόπο, είχε δοθεί μια προσωρινή, έστω και εμβαλωματική λύση. Η παρουσία του πλαστικού κιβωτίου έπαιζε ρόλο προειδοποιητικό για τους περαστικούς και τους οδηγούς. Πίστευα, ότι η ενέργεια αυτή θα είχε την αναμενόμενη συνέχεια, με την τοποθέτηση καλύμματος, την ίδια μέρα ή και την επαύριο μια και οι άνθρωποι της καθαριότητας είχαν δείξει το ανάλογο ενδιαφέρον …

Δυστυχώς, όμως. Την επόμενη μέρα, το πλαστικό κιβώτιο… με προϋπάντησε, πριν καλά – καλά να φτάσω στον Κούλε, παρατημένο σε μιαν άκρη. Η πρόσφατη εικόνα που είχα και το χρώμα του, μ’ έκαμαν να πιστέψω ότι ήταν εκείνο από το φρεάτιο. Σκέφτηκα ότι στο μεταξύ θα είχε γίνει η τοποθέτηση του καλύμματος και από απροσεξία, το πλαστικό κιβώτιο θα είχε πέσει από το φορτηγό, κατά την επιστροφή των εργατών. Με λύπη μου, όμως, διαπίστωσα έπειτα από λίγο, όταν έφτασα επί τόπου, ότι το φρεάτιο ήταν ακόμη ακάλυπτο. Και, φυσικά, κάποιοι θα είχαν αφαιρέσει το κιβώτιο είτε για να το χρησιμοποιήσουν προσωρινά, είτε έτσι… χωρίς κανένα λόγο –μάλλον για «πλάκα».

Τι είχε συμβεί; Οι άνθρωποι της καθαριότητας είχαν κάμει το πρώτο βήμα. Από κει και πέρα; Το γεγονός ξεχάστηκε; Θεώρησαν ότι η λύση που έδωσαν ήταν η οριστική και η ενδεδειγμένη; Το ανέφεραν στον αρμόδιο, στον προϊστάμενό τους; Και αν ναι, εκείνος τι έπραξε; Το ξέχασε, το αμέλησε ή σκόπιμα το παρέπεμψε στις «καλένδες», ως μη σημαντικό γεγονός; Αυτό ακριβώς το σημείο είναι το ενδιαφέρον και εκείνο που με κάνει να σας γράψω. Κάπου υπάρχει πάντα «ο αδύναμος κρίκος»… σε κάθε υπηρεσία, σε κάθε οργανισμό. Έτσι, πολλά έργα, άλλοτε μικρά κι άλλοτε μεγάλα, μένουν στα «υπ’ όψιν»…

Χωρίς να χάσω χρόνο, όταν γύρισα στο σπίτι, έγραψα δυο λόγια για το γεγονός και το έστειλα στην εφημερίδα με το ηλεκτρονικό ταχυδρομείο, όπως καλή ώρα γράφω και σε σας, κύριε Περιπατητή. Την άλλη μέρα, πρωί – πρωί, κατά τις έντεκα (που λένε), πίνοντας το καφεδάκι μου και διαβάζοντας την «ΠΑΤΡΙΣ», διαπίστωσα με ικανοποίηση ότι η αναφορά μου για το φρεάτιο είχε καταχωρηθεί. Μπράβο, είπα. Τουλάχιστον, η εφημερίδα δείχνει ευαισθησία όχι μόνο στα μεγάλα και σοβαρά, αλλά και στα μικρά (και σοβαρά) προβλήματα που μας απασχολούν…

Την άλλη μέρα, έπειτα από ένα εικοσιτετράωρο αθλητικής αποχής, φόρεσα και πάλι τα αθλητικά μου και κατηφόρισα για το μόλο. Δεν σας κρύβω… με αρκετό αίσθημα απογοήτευσης, σχετικά με την περίπτωση του φρεατίου και προεκτείνοντας τη συγκεκριμένη περίπτωση αμέλειας και σε άλλες φάσεις της καθημερινής μας ζωής. Μ’ αυτές τις σκέψεις, συνέχισα το περπάτημά μου, πάντα προσεκτικός, μην τυχόν και πέσω μέσα στο ακάλυπτο φρεάτιο… Όμως, τι έκπληξη!!! Ακάλυπτο φρεάτιο δεν υπήρχε. Τυχαίο; Δεν νομίζω…

Παρά την ασημαντότητα του γεγονότος (τι είναι το φρεάτιο και τι κάλυμμά του;…), κατακυριεύτηκα από αντικρουόμενα συναισθήματα. Από έκπληξη και ενθουσιασμό. Θαύμασα τη δύναμη του τύπου. Δικαιολογημένα ο τύπος χαρακτηρίζεται ως η τέταρτη εξουσία. Πριν καλά- καλά στεγνώσει το μελάνι της εφημερίδας, η βλάβη είχε αποκατασταθεί. Και μάλιστα, αυθημερόν. Τέλος καλό, όλα καλά. Διαφορετικά, θα μπορούσε να είχε προκύψει κάποιο κάταγμα από απροσεξία νυχτερινού αλιέα, ή μικρή ή και μεγάλη ζημιά σε διερχόμενο όχημα… αλλά και τραυματισμός του οδηγού, αφού δύσκολα θα συμμορφωθούμε όλοι μας, ώστε να χρησιμοποιούμε ενσυνείδητα τις ζώνες ασφαλείας…

Όμως, λυπήθηκα για το παρασκήνιο της αποκατάστασης. Ήταν αναγκαίο να δημοσιευθεί στο «Χθες, σήμερα, αύριο» το συγκεκριμένο γεγονός, να αποκτήσει δημοσιότητα, ώστε να έρθει σε γνώση του αρμόδιου και να ενεργήσει ανάλογα; Αν αυτή είναι η ορθή μεθοδολογία, τότε πολύ φοβούμαι ότι βρήκαμε το λόγο που όλα στη χώρα μας κινούνται αργά… δραματικά αργά… “at snail’s pace”, όπως λένε και οι αγγλοσάξονες.

Παράδειγμα δεύτερο: Μου το ανέφερε γνωστός μου και σας το μεταφέρω. Πλησιάζουν οι Χριστουγεννιάτικες διακοπές. Ξάδελφός του, φοιτητής στην Ελβετία, φορτώνει τη βαλίτσα του στο φιατάκι, για να κατέβει στην Ελλάδα για διακοπές. Κλείνοντας το καπώ, θυμήθηκε ότι είχε ξεχάσει να πάρει την πλαστική σακούλα με τα σκουπίδια, που εξαιτίας του περιεχομένου τους, δεν έπρεπε να μείνουν στο σπίτι τις δύο ολόκληρες βδομάδες των διακοπών. Επέστρεψε, λοιπόν, πήρε τη σακούλα μαζί του και ξεκίνησε. Καθ’ οδόν, όταν βρέθηκε σε ένα ερημικό μέρος, σταμάτησε, έβγαλε τη σακούλα με το χέρι του από το παράθυρο (καθώς έκανε και κρύο) και την άφησε να πέσει … στο πεζοδρόμιο και συνέχισε το μακρινό ταξίδι του για την Ελλάδα.

Η συνέχεια ήταν ευχάριστη. Διακοπές στην πατρίδα κοντά στους δικούς του, φαγοπότι, ξενύχτια, διασκέδαση. Όταν επέστρεψε στην Ελβετία, στο φοιτητικό του διαμερισματάκι, βρήκε να τον περιμένει ένα ειδοποιητήριο. Έγραφε ότι έπρεπε να περάσει από το αστυνομικό τμήμα της περιοχής του. Όντας βέβαιος ότι δεν έχει υποπέσει σε τροχαία παράβαση, πήγε στο τμήμα για να ζητήσει εξηγήσεις… «Πρέπει να πληρώσετε 150 Ελβετικά Φράγκα, γιατί δεν αφήσατε τη σακούλα των απορριμμάτων στον κάδο, αλλά σε κάποιο πεζοδρόμιο», του είπε ο αρμόδιος υπάλληλος. Κόκαλο ο φοιτητής μας. Τι να πει;… «Καλά… αυτό πως προκύπτει; Είστε βέβαιοι ότι ήταν δική μου η σακούλα;», ρώτησε. «Κάποιος γείτονας τη βρήκε μπροστά από το σπίτι του, την άνοιξε και βρήκε το όνομά σας από ένα λογαριασμό της πιστωτικής σας κάρτας. Το όνομα του συμπολίτη μας, είναι στη διάθεσή σας, αν το επιθυμείτε»…

Τα σχόλια είναι περιττά. Εύκολα, όμως, αντιλαμβάνεται κανείς, ότι όλα λειτουργούν διαφορετικά, όταν ο κάθε πολίτης , το κάθε πρόβλημα που αφορά τα κοινά, μικρό ή μεγάλο, το παίρνει προσωπικά…

Ευχαριστώ πολύ

Λεωνίδας Θ. Κ.

[email protected]