Της Λίλιαν Δαφερμάκη



Συγκεκριμένα το υπουργείο ζητά το τοπογραφικό διάγραμμα του ακινήτου, την αντικειμενική αξία του, στοιχεία για το αν έχει οριστεί τιμή μονάδος, εάν υπάρχουν αποφάσεις αποχαρακτηρισμού του ακινήτου από χώρο πρασίνου.

Από την πλευρά του ο Δήμος Ηρακλείου συγκεντρώνει τα σχετικά έγγραφα για να τα αποστείλει, ωστόσο διάχυτη είναι η αίσθηση ότι τελικά το υπουργείο είναι μάλλον απίθανο να διαθέσει 17 εκ. προκειμένου το ακίνητο να αγοραστεί, και όπως όλα δείχνουν θα έχει και αυτό την τύχη του οικοπέδου Φακίδη…



Τελειώνει ο χρόνος…

Όπως είναι γνωστό, μετρά αντίστροφα ο χρόνος για την προθεσμία απαλλοτρίωσης του ακινήτου, και ο δήμος δεν έχει βρει καμία λύση για την απαλλοτρίωση του. Το οικόπεδο Λυδάκη, που καλύπτει μια έκταση 26 στρ. αποτελεί το μοναδικό ελεύθερο χώρο στην πόλη που δεν έχει ακόμα οικοδομηθεί, και ουσιαστικά την τελευταία ευκαιρία του Ηρακλείου να διαμορφώσει ένα ισχυρό πνεύμονα πρασίνου, όπως άλλωστε προβλέφθηκε από το Σχέδιο Πόλης του 1958, που αναφέρει την μετατροπή του σε ελεύθερο χώρο πρασίνου και την δημιουργία ενός μικρού άλσους.

Η απόκτηση του οικοπέδου, αποτέλεσε διαχρονικό πολιτικό στόχο της σημερινής ηγεσίας του δήμου. Ωστόσο το υψηλό κόστος του ακινήτου φαίνεται ότι λειτουργούσε ανασταλτικά για την απόκτηση του. Η Λότζια ποτέ δεν μπορούσε να διαθέσει τα αναγκαία χρήματα, και ποτέ δεν κατάφερε να εξασφαλίσει επιπλέον χρηματική ενίσχυση από το κράτος για να εφαρμόσει το σχέδιο πόλης, που δίνει την δυνατότητα στο Ηράκλειο να αποκτήσει ένα σημαντικό πνεύμονα πρασίνου.

Την ίδια στιγμή η πλευρά των ιδιοκτητών, που έβλεπε την περιουσία τους εδώ και μισό αιώνα δεσμευμένη, βλέποντας την αδυναμία του Δήμου να αγοράσει το ακίνητο, προσέφυγε δικαστικά και κέρδισε την άρση της απαλλοτρίωσης. Ο δήμος υπό την πίεση των αντιδράσεων που υπήρξαν προχώρησε στην επανεπιβολή της απαλλοτρίωσης το Δεκέμβρη του 2009. Ωστόσο εάν μετά την πάροδο 18 μηνών το ακίνητο δεν έχει αποζημιωθεί, επιστρέφει στα χέρια των ιδιοκτητών του. Αυτή θεωρείται και η πιθανότερη εκδοχή, αφού δείχνει απίθανο στο μεσοδιάστημα αυτό το δήμος να βρει 17 εκ ευρώ, για την αγορά του ακινήτου, δηλαδή το αντίστοιχο ποσό που διεκδικεί για να ολοκληρώσει το πολιτιστικό κέντρο… Η Τράπεζα Ευρωπαϊκών Επενδύσεων είναι απίθανο να χρηματοδοτήσει την εξαγορά του ακινήτου, και η κυβέρνηση, φαίνεται απρόθυμη ακόμα και να απαντήσει στο Δήμο.

Σε κάθε περίπτωση η απόκτηση του ακινήτου μοιάζει με άπιαστο όνειρο, που κανείς δεν βλέπει τρόπο για να αλλάξει η μοίρα του.

Ωστόσο υπάρχουν και οι πιο αισιόδοξες φωνές που ισχυρίζονται ότι ακόμα και εάν θα χαθεί τελικά το ακίνητο, ένα τμήμα του θα περάσει στα χέρια του δήμου, δια μέσω του νόμου 1337 ο οποίος προβλέπει την δέσμευση τμήματος του ακινήτου, με τη διαδικασία της εισφοράς σε γη. Εκεί εκτιμάται ότι μπορεί να δημιουργηθεί ένα χώρο πρασίνου που το σχέδιο πόλης προβλέπει αρκετά πιο «κουτσουρεμένο» φυσικά, σε σχέση με τα όσα προβλέπει σήμερα το σχέδιο πόλης.

Σε αντίστοιχη φάση φαίνεται ότι βρίσκονται δύο ακόμα σημαντικοί κοινόχρηστοι χώροι στους οποίους το σχέδιο πόλης προβλέπει τη δημιουργία αθλητικών εγκαταστάσεων. Ο ένας είναι στην περιοχή του Ατσαλένιου και των Μεσαμπελιών, που είναι μια έκταση 9 στρ., η οποία κοστολογείται στα 5 εκ. ευρώ, και ο δεύτερος στις Μεσαμπελιές που καλύπτει 17 στρ, η αντικειμενική αξία του οποίου φτάνει τα 8,5 εκ ευρώ.

Και στις δύο αυτές περιπτώσεις υπάρχουν προσφυγές των ιδιοκτητών οι οποίοι ζητούν από το δήμο να ξεκαθαρίσει εάν θα αγοράσει τα ακίνητα ή αν θα τα απελευθερώσει για να μπορέσουν να τα αξιοποιήσουν.