Επιτέλους, μια ελληνική κωμωδία κοινωνικά εύστοχη και σκηνοθετικά επιμελημένη.

ΑΠ’ ΤΑ ΚΟΚΑΛΑ ΒΓΑΛΜΕΝΑ

Σκην.: Σωτήρης Γκορίτσας

Πρωτ.: Αργύρης Ξάφης, Δημήτρης Ήμελλος, Άννα Κουτσαφτίκη, Στέλιος Μάινας, Μπέσσυ Μάλφα, Γεράσιμος Σκιαδαρέσης, Βαγγέλης Μουρίκης, Μηνάς Χατζησάββας, Γιώργος Συμεωνίδης, Γιώτα Φέστα

Οι περιπέτειες ενός ειδικευόμενου γιατρού που έρχεται για πρώτη φορά αντιμέτωπος με τον καθημερινό παραλογισμό ενός δημόσιου ελληνικού νοσοκομείου.

Ο Γκορίτσας επιστρέφει με μια σάτιρα της νεοελληνικής κοινωνίας, όπως είχε εύστοχα κάνει παλιότερα με το «Βαλκανιζατέρ» (1997) και το «Μπραζιλέρο» (2001). Εδώ ο στόχος του είναι Εθνικό Σύστημα Υγείας και οι ιστορίες καθημερινής τρέλας στα δημόσια νοσοκομεία, τις οποίες αντλεί από το ομώνυμο βιβλίο του Γιώργου Δενδρινού. Μεταφέρει τις ιστορίες με κοινωνική αληθοφάνεια και σατιρική ευστοχία, κρατώντας τους χιουμοριστικούς και καταγγελτικούς τόνους χαμηλά, ίσως μάλιστα σε σημεία περισσότερο απ’ όσο θα ‘πρεπε, με αποτελεσμα να μειώνεται η δυναμική της αφήγησης.

Εξαρχής η πλοκή υιοθετεί μια επεισοδιακή δομή, μεταπηδώντας από το ένα περιστατικό στο άλλο, καθένα από τα οποία θίγει μια διαφορετική πλευρά του ζητήματος, παραμένοντας όμως ενωμένα στον συνδετικό κορμό που συνιστά η πορεία του κεντρικού ήρωα. Ο Μπάμπης ο ψεκαστής, ο Μανούσος Μπαντουβάκης, ένας φανατικός ΑΕΚτζής, η Σουλτάνα και το γιατρικό της, ο επιμελητής Κολοκάσης, έναν τύπο που τον φωνάζουν Κρακ, πλανόδιοι πωλητές, η αυστηρή αρχι-νοσοκόμα και άλλοι πολλοί συνθέτουν το εξωφρενικό αλλά γνώριμο σκηνικό της ιστορίας.

Ο Γκορίτσας ξέρει πώς να χειριστεί το χιούμορ χωρίς να το εκχυδαΐσει και να το υπερ-απλουστεύσει, στήνοντας τα κάδρα του οικονομικά και έξυπνα, με πολλαπλή δράση, κύρια σε πρώτο πλάνο και πιο διακριτική στο μπακ-γκράουντ. Την ατμόσφαιρα του παραλογισμού, και της προσπάθειας του ήρωα για επαγγελματική επιβίωση ενισχύει η ευφάνταστη διασκευή του εθνικού ύμνου συνδυασμένου με το «I will survive» από τους Burger Project, εκτελεσμένη σε χαμηλό τόνο ανάλογο με τη εγκρατή σάτιρα της ταινίας.

Το εύρημα στην καριέρα του γιατρού είναι ο τρόπος με τον οποίο καταφέρνει να βρεθεί μπλεγμένος σε Ε.Δ.Ε. παρά τη θεμελιώδη και αναμφισβήτητη από το σενάριο τιμιότητά του. Μέσα από το ακούσιο μπέρδεμα σχολιάζεται η αδυναμία των ευσυνείδητων να επικρατήσουν και να διορθώσουν ένα τόσο διαβρωμένο και δυσλειτουργικό πλέον σύστημα. Το ζήτημα είναι ότι ενώ η πλοκή οδηγείται προς την ημέρα της επιτροπής, τελικά όταν αυτή φτάνει, προσπερνάται με αδικαιολόγητη βιασύνη, με αποτέλεσμα η ταινία να στερείται κλιμάκωση και συναισθηματική διακύμανση. Επίσης, η νοσοκόμα της Φέστα παραμένει αναξιοποίητη, αφού μετά τη δυναμική της παρουσία στην αρχή, έπειτα εξαφανίζεται εντελώς για να επανέλθει για ένα πλάνο στο τέλος, ενώ το ατύχημα και το κλείσιμο της πλοκής μοιάζουν μάλλον βιαστικά και επιπόλαια.

Η σχέση με τον πατέρα, η χρονική ασυνέπεια της ιστορίας, και άλλες λεπτομέρειες της πλοκής παραμένουν ανοιχτές, όμως παρά την περιστασιακή αμέλεια της πλοκής, η εύστοχη σάτιρα και η επιμελημένη κινηματογράφηση κάνουν την ταινία μία από τις πιο ευχάριστες ελληνικές κωμωδίες τα τελευταία χρόνια.



ΑΠΟΛΥΤΗ ΕΥΦΥΪΑ

LIMITLESS

Σκην.: Νιλ Μπέργκερ

Πρωτ.: Μπράντλι Κούπερ, Άμπι Κόρνις, Ρόμπερτ Ντε Νίρο, Άννα Φρίελ

Ο Έντι είναι ένας φιλόδοξος συγγραφέας που αδυνατεί να ολοκληρώσει το βιβλίο και να το παραδώσει στην εκδότριά του. Ώσπου μια μέρα συναντά τον πρώην κουνιάδο του, ο οποίος του δίνει ένα χάπι που επαυξάνει τις φυσικές και διανοητικές ικανότητες του ανθρώπινου οργανισμού. Ο Έντι αμέσως μετατρέπεται στην καλύτερη δυνατή εκδοχή του εαυτού του, αλλά το τίμημα είναι ότι όταν περνάει η επήρεια του χαπιού, ο χρήστης γίνεται χειρότερα από πριν. Πρέπει λοιπόν να βρει έναν τρόπο να διατηρήσει σταθερή την προμήθεια του χαπιού προκειμένου να επιβιώσει.

Βασισμένη στο βιβλίο του Άλαν Γκλιν, η ταινία είναι ένα μάλλον διασκεδαστικό κοινωνικό θρίλερ, που διαθέτει έναν ικανό πρωταγωνιστή, στιβαρή σκηνοθεσία, γρήγορο ρυθμό και ένα ενδιαφέρον ηθικό δίλημμα, το οποίο επιλύει όμως με απογοητευτικό τρόπο, αφού αντί να αφήσει τον ήρωα να αντιμετωπίσει τα προβλήματα με τις δικές του δυνάμεις, του χαρίζει την εύκολη διαφυγή με απεριόριστη πρόσβαση στο θαυματουργό χάπι, περιμένοντας από τον θεατή να θαυμάσει τη ραγδαία κοινωνική του ανέλιξη.

Το σενάριο έχει φροντίσει προηγουμένως να ταλαιπωρήσει αρκετά τον Έντι και να τονίσει τους κινδύνους της επιλογής του, τους οποίους όμως ‘αναχαιτίζει’ τελικά με τα ελκυστικά πλεονεκτήματα που αντιπαραβάλλει. Η επιβράβευση ενός ‘τεχνητού’ νικητή, που πέρα από κάθε ηθικολογία, παραμένει τουλάχιστον ακατανόητη και απωθητική.