Η καύση κοστίζει στο περιβάλλον και στην οικονομία

Ο ευρωβουλευτής Σπ. Δανέλλης για τη διαχείριση των απορριμμάτων.


Καταπέλτης κατά των οικονομικών συμφερόντων, που προωθούν την μέθοδο της καύσης των σκουπιδιών, εμφανίστηκε ο Ευρωβουλευτής Σπ. Δανέλλης στην ομιλία του στην εκδήλωση για τη διαχείριση των απορριμμάτων που διοργάνωσε το «Πολιτικό Εργαστήρι» ξεκαθαρίζοντας ότι μια τέτοια επιλογή θα σημάνει τεράστια περιβαλλοντικά προβλήματα και απώλεια πολλών εκατομμυρίων ευρώ για τον τόπο μας, που θα συμπαρασύρει και αύξηση των δημοτικών τελών…

Η ασύμβατη με την Ευρωπαϊκή νομοθεσία μέθοδος της καύσης, που εγκαταλείπεται παγκοσμίως λόγω των δραματικών παρενεργειών της στο περιβάλλον και την οικονομία, όπως τεκμηρίωσε ο Ευρωβουλευτής, είναι μία ωρολογιακή βόμβα για την Κρήτη στο διηνεκές. Όπως είπε χαρακτηριστικά: «Πείτε μου έναν λόγο δημόσιου συμφέροντος και κοινωνικής ωφέλειας για τον οποίο ο φορολογούμενος πολίτης πλήρωσε 24 εκατομμύρια ευρώ για την κατασκευή τέτοιας μονάδας εδώ στο Ηράκλειο, και πρέπει να συνεχίσει να επιβαρύνεται με 30 ευρώ ανά τόνο, απολύτως άσκοπα. Για να μην προσθέσω πως ο μελετητο-κατασκευαστής το διαχειρίζεται κιόλας. Άρα ουδέν δημόσιο όφελος παρά μόνο κόστη...».



Κόστος περιβαλλοντικό και οικονομικό

Τεράστιο περιβαλλοντικό κόστος θα σημαίνει για την Κρήτη η χρήση της μεθοδολογίας της καύσης των σκουπιδιών, όπως ξεκαθάρισε ο κ.Δανέλλης, τονίζοντας μεταξύ άλλων ότι η διαχείριση της τοξικότατης τέφρας που αποτελεί το καθόλου ευκαταφρόνητο 30 % περίπου των καιόμενων απορριμμάτων απαιτεί Χ.Υ.Τ.Ε.Α. (Χώρους Υγειονομικής Ταφής Επικίνδυνων Αποβλήτων) υψηλότατων απαιτήσεων, που, πλην όλων των άλλων, θα δημιουργήσουν ίσως ανυπέρβλητα προβλήματα χωροθέτησης, αφού θα αποτελούν μία ωρολογιακή βόμβα στο διηνεκές. Τα δε πανάκριβα σύγχρονα φίλτρα δεν αρκούν για τον έλεγχο των εκλυόμενων διοξινών, δεδομένης της χαλαρής περιβαλλοντικής μας συνείδησης και της ανυπαρξίας αξιόπιστων και έγκυρων ελεγκτικών μηχανισμών στη χώρα μας.

Τεράστιο όμως θα είναι το κόστος για την εγκατάσταση και λειτουργία του εργοστασίου καύσης, το οποίο τόνισε ότι « αποτελεί πανάκριβη επένδυση εκατοντάδων εκατομμυρίων ευρώ με πολλαπλάσιο το λειτουργικό κόστος (150-200 ευρώ ανά τόνο) σε σχέση με όποια άλλη μεθοδολογία και θα βαρύνει εσαεί τους πολίτες με πολλαπλασιασμό των τελών καθαριότητας. Δεν δημιουργεί δε θέσεις εργασίας. Η σχέση είναι 1 προς 25-300 ανάλογα με το προς διαχείριση υλικό».

Τρίτο βασικό επιχείρημα το οποίο παρουσίασε ο Ευρωβουλευτής, είναι η ασυμβατότητα με την ευρωπαϊκή νομοθεσία. Όπως εξήγησε, η οδηγία 98/2008/ΕΚ της Ε.Ε. αναφέρει ότι οφείλουμε, πριν πάμε στη καύση, να εξαντλήσουμε τις υποχρεώσεις μας για μείωση παραγωγής απορριμμάτων, επαναχρησιμοποίηση, ανακύκλωση, ανάκτηση. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι μέχρι τέλος του 2011 πρέπει να γίνει ανακύκλωση του 55% των συσκευασιών, που σήμερα πετιέται στα απορρίμματα. Επίσης πρέπει να μειωθούν κατά 25% τα βιοαποικοδομήσιμα αστικά απορρίμματα. Μέχρι το 2013, το ποσοστό αυτό πρέπει να φτάσει το 50% και μέχρι το 2020 το 65% και τέλος ως το 2020, το ποσοστό ανακύκλωσης των αστικών απορριμμάτων πρέπει να φτάσει το 50%.

Με άλλα λόγια, το «θηρίο» που για να τρώει απορρίμματα πρέπει να καίει 24 ώρες το 24ωρο, 365 μέρες το χρόνο, σε σταθερή θερμοκρασία άνω των 900 βαθμών Κελσίου, δεν θα μπορεί να εξασφαλίσει την τροφή του, όσο και αν προσπαθούμε να καταδικάσουμε και τις επόμενες γενιές σε μία αυτοκαταστροφική υπερκατανάλωση και υπερπαραγωγή απορριμμάτων.



Βιολογική ξήρανση

Θα μπορούσε να πει κανείς πως η μαύρη τρύπα της διαχείρισης των απορριμμάτων στην Ελλάδα έχει όνομα: κομποστοποίηση! Την ώρα που σε ευρωπαϊκό επίπεδο το 18% των οικιακών απορριμμάτων κομποστοποιείται, στην Ελλάδα μόλις το 2% των σκουπιδιών των νοικοκυριών μας γίνεται κομπόστ. Αποτέλεσμα; Ξεχειλίζουν ΧΥΤΑ και χωματερές με όγκους οργανικών απορριμμάτων. Κι αυτό όταν, σύμφωνα με τις ευρωπαϊκές υποχρεώσεις μας, πρέπει μέχρι το φετινό καλοκαίρι το 25% των βιοαποικοδομήσιμων απορριμμάτων να κομποστοποιείται! Κομπόστ, κομποστοποίηση, άγνωστες λέξεις ίσως για τους περισσότερους, παρότι δεν είναι τίποτα άλλο από μια φυσική διαδικασία, κατά την οποία τα οργανικά απόβλητα του σπιτιού μας (φρούτα, λαχανικά, αποφάγια, φύλλα κ.ά.) μετατρέπονται σ’ ένα πλούσιο οργανικό μείγμα που λειτουργεί ως εδαφοβελτιωτικό και λίπασμα. Με αυτόν τον τρόπο μπορούμε να επιτύχουμε και πολύ μεγάλη μείωση του βάρους των απορριμμάτων. Το 35% - 60% των οικιακών σκουπιδιών είναι οργανικά και πάνω από το 70% από αυτά είναι κομποστοποιήσιμα. Δηλαδή, με την κομποστοποίηση μπορούμε να μειώσουμε τα σκουπίδια που πρέπει να διαχειριστούμε μέχρι και 35%!

Πώς θα μπορούσε όμως να προχωρήσει η κομποστοποίηση; Σε δύο επίπεδα: καταρχήν σε οικιακό, δηλαδή το κάθε νοικοκυριό να κομποστοποιεί τα δικά του οργανικά και δεύτερον σε δημοτικό επίπεδο.

Άφησα τελευταία μια πρόσφατη ελληνική πρωτοτυπία σχετικά με τη Μηχανική Βιολογική Επεξεργασία, όπου οι προωθούμενες μονάδες βιολογικής ξήρανσης, παράγουν ήδη SRF (Στερεό Ανακτηθέν Καύσιμο) σε ποσότητα πολύ μεγαλύτερη από αυτήν που μπορεί η αγορά (τσιμεντοβιομηχανία, πρωτογενής παραγωγή σιδήρου) να απορροφήσει.

Καθίσταται άρα αυτονόητο πως η βιολογική ξήρανση αποτελεί τον προπομπό και αρχικό στάδιο επεξεργασίας των απορριμμάτων πριν την τροφοδοσία τους στη μονάδα καύσης. Αν για τον οποιονδήποτε λόγο η καύση δε μπορεί να εφαρμοστεί, τότε επωμιζόμαστε ένα πολύ υψηλό άσκοπο κόστος, αφού το παραγόμενο SRF, οδηγούμενο σε ΧΥΤΑ και εκτιθέμενο σε υγρασία, αποκτά τον όγκο που είχε πριν την επεξεργασία.



Α. Οικονομόπουλος: Η καύση δεν είναι επιλέξιμη

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η ομιλία που έστειλε ο καθηγητής στο Πολυτεχνείο Κρήτης κ.Αλ. Οικονομόπουλος, με την οποία ξεκαθαρίζει ότι τόσο η καύση των σκουπιδιών, όσο και η παραγωγή και καύση δευτερογενών καυσίμων δεν πληροί την ιεραρχία που ορίζει η οδηγία 2008/98 και επομένως δεν είναι επιλέξιμη. Ο ίδιος σημειώνει ότι το συγκεκριμένο σύστημα επεξεργασίας των σκουπιδιών είναι δαπανηρότατο, καθώς απαιτεί πενταπλάσιες (!) επενδύσεις και έχει τριπλάσιο (!) κόστος επεξεργασίας…